تفاوت میان نسخه‌های «ازآن‌خودسازی فرهنگی»

به نسخهٔ 29298621 از Rajabi.abolghasem (بحث) برگردانده شد: تغییرات بدون منبع (توینکل)
(اصلاح یک مورد استفاده از «استیلا»)
(به نسخهٔ 29298621 از Rajabi.abolghasem (بحث) برگردانده شد: تغییرات بدون منبع (توینکل))
برچسب: خنثی‌سازی
'''تَصاحُباستیلای فرهنگی''' یا غَصب فرهنگی (به انگلیسی '''Cultural appropriation''') اختیار کردن یا استفاده از عناصر یک [[فرهنگ]] توسط اعضای فرهنگی دیگر است.<ref name=Young>{{cite book |last=Young |first=James O. |date=February 1, 2010 |title=Cultural Appropriation and the Arts |url=https://books.google.com/books?id=oxyOsvs4Zw0C&dq |publisher=John Wiley & Sons |page=5 |isbn=978-1-4443-3271-1 |access-date=July 13, 2016}}</ref> تصاحباستیلای فرهنگی را برخی مجادله‌برانگیز می‌دانند، خصوصاً وقتی عناصر یک فرهنگ [[اقلیت]] از سوی اکثریتِ مسلط استفاده (و در نتیجه تصاحب) شود. چرا که این را سرکوب نادرست فرهنگ اقلیت یا محروم‌سازی آن از هویت گروهی و حقوق [[مالکیت فکری]] خویش می‌دانند. بنا بر دیدگاه منتقدین این کار، تصاحباستیلای فرهنگی با [[فرهنگ‌پذیری]] یا [[همگون‌سازی فرهنگی]] از این نظر که «تصاحباستیلا» به اختیار کردن این عناصر فرهنگی به شیوه‌ای [[استعمار]]ی صورت می‌گیرد تفاوت دارد: عناصر از فرهنگ اقلیت توسّطاز سوی اعضای فرهنگ مسلّطمسلط تقلیدکپی می‌شوند و این عناصر خارج از پیش زمینه اصلیشان -گاهی حتّیحتی متّضادمتضاد آمال ابراز شده نمایندگان فرهنگ اصلی- به کار گرفته می‌شوند. اغلب، معنی اصلی این عناصر فرهنگی از دست رفته یا تحریف می‌شود، که بدین معناست که این استفاده‌ها ممکن است از سوی اعضای فرهنگ اصلی نامحترمانه یا حتّیحتی هتک حرمت به نظر برسد. عناصر فرهنگی که ممکن است در فرهنگ اصلی معنی عمیقی داشته باشند ممکن است از سوی افراد متعلّقمتعلق به فرهنگ مسلّطمسلط به یک مُدفشنی «اگزوتیک = جدید و جالب و متفاوتاگزاتیک» تبدیل شوند. وقتی چنین می‌شود، منتقدین تصاحباستیلای فرهنگی می‌گویند که تقلیدگر «که سرکوب را تجربه نمی‌کند، می‌تواند، موقتاً نقش یک دیگری «اگزوتیک» را بازی کند، بی این که تبعیضی را تجربه کند که دیگر فرهنگ‌ها هر روز با آن مواجهند.» در مقابل، تصاحباستیلای فرهنگی یا قرض کردن ممکن است اجتناب ناپذیر و مشارکتی در [[Cultural diversity|فراوانی]] و [[آزادی بیان]] دیده شود. این دیدگاه دزدی آشکار اشیای فرهنگی یا کلیشه‌سازی اگزاتیک را از قرض‌گیری یا تصاحباستیلای خوش‌خیم تمیز می‌دهد. قرض فرهنگی و بارورسازی متقابل از سوی هوادارانش چیزی عموماً مثبت تلقی می‌شود، چیزی که معمولاً از سر تحسین فرهنگ مورد تقلید، بدون هیچ نیتی برای آسیب به آن صورت می‌گیرد. از واژه گزینی «تصحاباستیلا» هنگام اطلاق به فرهنگ گاهی به این عنوان که که عموماً منبعی پایان ناپذیر تلقی می‌شود انتقاد می‌شود.
 
== جستارهای وابسته ==