تفاوت میان نسخه‌های «امپراتوری مقدس روم»

Add 1 book for تأییدپذیری) #IABot (v2.0.7) (GreenC bot
(ابرابزار، تميزكاری)
(Add 1 book for تأییدپذیری) #IABot (v2.0.7) (GreenC bot)
[[روزنبرگ]] (از ۱۶۶۳)
[[وتسلار]] (از ۱۶۸۹){{سخ}}و چندین پایتخت دیگر|national_motto=|common_languages=[[لاتین]] (اداری/دینی/<wbr>تشریفاتی){{سخ}}''و زبان‌های پرشمار دیگر''|religion=[[کاتولیک رومی]] (۸۰۰–۱۸۰۶){{سخ}}[[لوتریانیسم]] (۱۵۵۵–۱۸۰۶){{سخ}}[[کالوینیسم]] (۱۶۴۸–۱۸۰۶){{سخ}}{{سخ}}|currency=|demonym=|legislature=[[دیت امپراتوری]]|leader1=[[شارلمانی]]|leader2=[[اتوی یکم]] <small>(نخستین)</small>|leader3=[[فرانسیس دوم]] <small>(واپسین)</small>|year_leader1=۸۰۰–۸۱۴|year_leader2=۹۶۲–۹۷۳|year_leader3=۱۷۹۲–۱۸۰۶|title_leader=[[امپراتور]]}}'''امپراتوری مقدس روم''' (لاتین: ''Sacrum Imperium Romanum''؛ آلمانی: ''Heiliges Römisches Reich'') مجموعه‌ای از قلمروهای چند ملیتی بود که از اوایل قرون وسطی تا انقراضش در سال ۱۸۰۶ در جریان [[جنگ‌های ناپلئونی]]، بر بخش‌هایی از اروپای غربی و مرکزی فرمان راند.<ref>[http://www.britannica.com/EBchecked/topic/269851/Holy-Roman-Empire Holy Roman Empire], Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 15 February 2014.</ref> این امپراتوری از قلمروهای مختلف مانند پادشاهی‌ها و شاهزاده‌نشین‌ها تشکیل شده بود که بزرگ‌ترین آن‌ها پس از ۹۶۲، [[پادشاهی آلمان]] بود. این امپراتوری شامل چندین پادشاهی کوچک و بزرگ دیگر نظیر پادشاهی بوهمیا، [[پادشاهی ایتالیا]]، پادشاهی بورگاندی نیز می‌شد.<ref>James Bryce, The Holy Roman Empire (The MacMillan Company, 1913), [https://books.google.com/books?id=O8cQAAAAYAAJ&pg=PA183 p. 183].</ref><ref name="Whaley2">Joachim Whaley, Germany and the Holy Roman Empire: Volume I: Maximilian I to the Peace of Westphalia, 1493–1648 (2012), [https://books.google.com/books?id=QXdPzWXCphkC&lpg=PP1&pg=PA17 pp.&nbsp;17–20].</ref><ref name="Johnson2">Lonnie R. Johnson, ''Central Europe: Enemies, Neighbors, Friends'' (1996), Oxford University Press, [https://books.google.com/books?id=e_m13Hk3AFEC&pg=PA23 p. 23].</ref>
در بیست و پنجم دسامبر ۸۰۰ میلادی، پاپ لئوی سوم پادشاه فرانک‌ها، شارلمانی، را «امپراتور» نامید و تاج بر سر او گذاشت. بدین ترتیب، پس از سه قرن از سقوط [[امپراتوری روم غربی]]، این عنوان در غرب اروپا مجدداً احیا شد. پس از شارلمانی به صورت جسته و گریخته چندین نفر خود را امپراتور خواندند تا اینکه در سال ۹۶۲، اتوی یکم به عنوان امپراتور تاج بر سر نهاد و خود را وارث شارلمانی نامید.<ref>{{citation|author=Norman F. Cantor|title=Civilization of the Middle Ages|year=1993|pages=212–215}}</ref> پس از آن، به مدت هشت قرن و تا انقراض این امپراتوری، جانشینان او خود را امپراتور خواندند.<ref name="Gascoigne">{{cite web|author=Bamber Gascoigne|url=http://www.historyworld.net/wrldhis/plaintexthistories.asp?historyid=aa35|title=History of the Holy Roman Empire|website=HistoryWorld}}</ref><ref>Norman Davies, A History of Europe (Oxford, 1996), pp. &nbsp;316–317.</ref><ref>While Charlemagne and his successors assumed variations of the title ''emperor'', none termed themselves ''Roman emperor'' until Otto II in 983. [http://www.britannica.com/EBchecked/topic/269851/Holy-Roman-Empire/10156/Nature-of-the-empire Holy Roman Empire], Encyclopædia Britannica Online. Retrieved 15 February 2014.</ref> در میان تاریخ‌نگاران، در رابطه با آغاز امپراتوری اختلاف است. برخی تاج‌گذاری شارلمانی را به عنوان آغاز امپراتوری در نظر می‌گیرند،<ref name="Bryce">Bryce, [https://books.google.com/books?id=O8cQAAAAYAAJ&pg=PA1 pp.&nbsp;2–3]</ref><ref>{{cite book|last=Heer|first=Friedrich|title=The Holy Roman Empire|url=https://archive.org/details/holyromanempire00heer|publisher=Frederick A. Praeger|location=New York|year=1967|pages=1–8[https://archive.org/details/holyromanempire00heer/page/1 1]–8|isbn=978-0-297-17672-5}}</ref> درحالی که سایرین اتوی یکم را بنیان‌گذار امپراتوری مقدس روم می‌دانند.<ref>Davies, pp. 317, 1246.</ref><ref>Martin Arbage, "Otto I", in [https://books.google.com/books?id=E2CTAgAAQBAJ ''Medieval Italy: An Encyclopedia''], Volume 2 (Routledge, 2004), p. 810: "Otto can be considered the first ruler of the Holy Roman empire, though that term was not used until the twelfth century."</ref>
 
عنوان ''امپراتوری مقدس روم'' تا قرن سیزدهم برای اشاره به این امپراتوری به کار نمی‌رفت، با این حال از آغاز امپراتوری، فرمانروای این دولت خود را جانشین امپراتوران باستانی روم غربی می‌دانست.<ref name="Whaley2"/> امپراتورِ مقدس روم معمولاً و به صورت سنتی به وسیله انتخابات برگزیده می‌شد، گرچه معمولاً خاندان‌های سلطنتی و سلسله‌های پادشاهی این انتخابات را تحت کنترل خود داشتند. [[امرای انتخابگر|شاهزادگان انتخابگرِ آلمانی]] - شاهزادگانی که بر شاهزاده‌نشین‌های درون امپراتوری فرمان می‌راندند و برای انتخاب امپراتور حق رأی داشتند - معمولاً یکی از خودشان را به عنوان «پادشاه رومیان» انتخاب می‌کردند و در برخی موارد، امپراتور تاج خود را از دست پاپ دریافت می‌کرد. با این حال پس از قرن شانزدهم این سنت ادامه پیدا نکرد.
۳۵۵٬۴۲۳

ویرایش