تفاوت میان نسخه‌های «شیرین‌بیان»

/اضافه کردن مطلب/
جز (متن را جهت بررسی اولیه کاربر نیاز به انتخاب سرفصل دارد)
(/اضافه کردن مطلب/)
 
'''شیرین‌بیان''' {{نام علمی|Glycyrrhiza glabra}}، که به [[فارسی]] مَهْک گفته می‌شود. همچنین در گویش اصفهان و طب سنتی قدیم به مجو (mej-jo) نیز شهرت دارد. گیاهی خودرو از تیرهٔ سبزی‌آساها، بومی جنوب [[اروپا]]، شمال [[آفریقا]] و نواحی معتدل [[آسیا]] ست. در اکثر نقاط [[ایران]] خصوصاً در شهرستان خاتم [[مروست]] و نواحی شرقی و شمال شرقی و همچنین [[آذربایجان]]، سلسله جبال بختیاری و شهرستان [[اقلید]] به فراوانی می‌روید. برگ‌های آن مرکب است و از ۴ تا ۷ زوج برگ به اضافهٔ یک برگچهٔ انتهایی تشکیل یافته‌است که به سبب ترشح شیره، چسبنده‌اند. گلهایش مایل به آبی و میوه‌اش شامل ۵ تا ۶ دانهٔ مایل به قهوه‌ای است. ریشه و [[ساقهٔ زیرزمینی]] آن مصرف دارویی دارد.<ref>فرهنگ معین</ref> ریشه‌ها و پاجوش‌های این گیاه دارای پوستی قهوه‌ای‌رنگ یا سیاه و مغز زردرنگ است.
در متون کهن کشاورزی به شیرین‌بیان سوس گفته می‌شود و ریشه‌ی آن را اصل سوس گویند. در کتاب [[معرفت فلاحت]] می‌خوانیم که:" و اگر اصل سوس را در آب بجوشند و تخم خربزه در آن آغشته کنند و بعد از آن زراعت کنند از کرم محفوظ ماند".
 
== مشخصات ==