تفاوت میان نسخه‌های «برنامه‌نویسی شیءگرا»

ویرایش متن,یه قسمتی در متن اشتباه نوشته شده بود
(ویرایش متن,یه قسمتی در متن اشتباه نوشته شده بود)
فلسفه‌ای که منجر به شکل‌گیری زبان‌های شی گرا شد، عبارت بود از این واقعیت که نحوه عملکرد مغز و شیوهٔ دریافت اطلاعات از محیط پیرامون و پردازش آن اطلاعات (اندیشیدن)، شیوه‌ای شی گراست، از همین روی می‌بایستی زبانی تعریف می‌شد که همین شیوه را مبنای کار خود قرار داده و بازتولید می‌کرد؛ و دقیقاً به همان شکل که اشیا در جهان خارج، دارای هویت و کارکرد مشخص و یگانه برای خود هستند و در عین حال با دیگر اشیا در ارتباطی تنگاتنگ و مستقیم اند، در [[زبان‌های برنامه‌نویسی]] نیز می‌بایستی این اصول کلی برقرار می‌شد.<ref>Christian Ullenboom, Java ist auch eine Insel, 10. Auflage, {{ISBN|3-8362-1802-X|en}}</ref> تا به این شکل، برنامه‌نویس بتواند با بهره‌گیری از زبانی که به روش اندیشیدنش، نزدیکی بیشتری دارد، شی‌های مختلفی را تعریف نموده، این شی‌ها را در ارتباط با یکدیگر قرار داده و از شی‌های پویای تولید شده برای [[حل مسئله]] ی پیش روی استفاده نماید. امروزه اکثر [[زبان‌های دستوری]] برنامه‌نویسی از فنون شی‌گرایی پشتیبانی می‌کنند.
 
زبان‌هایی مانند [[جاوا (زبان برنامه‌نویسی)|جاوا]]، [[سی++|سی پلاس پلاس(++c)]]، [[سی شارپ]]، [[دلفی (زبان برنامه‌نویسی)|دلفی]] از جمله زبان‌های شی‌گرا هستند. حتی بسیاری از زبانهای روال گونه که ساختار برنامه‌ها در آن‌ها بلوک‌هایی با نام پروسیجر است امروزه از فنون شی‌گرایی نیز پشتیبانی می‌کنند. زبان‌های [[سی++]]<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=برنامه‌سازی پیشرفته با ++C|نام خانوادگی= بابک بشری راد|نام=|ناشر=ناقوس|سال=1394|شابک=۹۷۸-۹۶۴-۳۷۷-۷۴۶-۳|مکان=تهران|صفحات=}}</ref> و [[پی‌اچ‌پی]] از این جمله هستند. هر شیء یک سری خصوصیت و قابلیت دارد، که اصطلاحاً Properties و Operation خوانده می‌شوند. در این پارادایم برنامه‌نویسی، دید برنامه‌نویس به سیستم، دید شخصی است، که سعی می‌نماید با پیدا کردن اشیاء مختلف در سیستم و برقراری ارتباط بین آن‌ها، سیستم را تولید نماید.
 
== مقایسه ==
کاربر ناشناس