تفاوت میان نسخه‌های «روان‌شناسی بالینی»

اصلاح اشتباهات تایپی
(اصلاح ارقام)
برچسب: وظیفه تازه‌وارد
(اصلاح اشتباهات تایپی)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش پیشرفته تلفن همراه
{{ویکی‌سازی}}
{{مفاهیم روان‌شناسی}}
'''روان‌شناسی بالینی،بالینی''' {{به انگلیسی|Clinical Psychology}} شاخه‌ای از [[روان‌شناسی]] است؛ که به [[درک]]، [[پیش‌بینی]] و [[درمان]] [[نابهنجاری]]، [[ناتوان]]ی و [[آشفتگی]]‌های شناختی، [[هیجان]]ی، [[زیست‌شناختی]]، [[روان‌شناختی]]، [[اجتماعی]] و رفتاری کمک می‌کند،می‌کند و در گسترهگسترهٔ وسیعی از جمعیت‌های در جستجوی درمان کاربرد دارد. (رزنیک، ۱۹۹۱).
نقش‌های شش‌گانه آن(روانشناسی بالینی)
 
عبارتنقش‌های استشش‌گانهٔ روانشناسی از:بالینی، ارزیابی و تشخیص، [[مداخله]] و درمان، [[مشاوره]]، [[آموزش]] و [[نظارت]] بر کار [[روان‌درمانگر]]ها، [[پژوهش]] و [[مدیریت]] است. غالب کارهای [[روانشناس]] بالینی، در راستای درمان و تشخیص، آموزش و پژوهش است (دادستان و منصور، ۱۳۶۶).
 
بیشترین شمار [[روان‌شناسان]] در این [[رشته]](روانشناسی بالینی) کار می‌کنند، یعنی رشته‌ای که؛ که با کاربرد اصول روان شناختی،روان‌شناختی، به امر تشخیص و درمان مشکلات عاطفی و رفتاری میپردازدمی‌پردازد. مثلاً [[بیماری روانی|بیماری هایبیماری‌های روانی]]، [[بزهکاری نوجوانان]]، رفتار [[جرم]]‌آفرین، [[اعتیاد]] دارویی، [[عقب‌ماندگی ذهنی]]، کشمکش‌های [[زناشویی]] و خانوادگی، و سایر مشکلات خفیف سازگاری.
 
روان‌شناسی بالینی می‌تواند؛ با [[بیمارستان]]‌های [[روانی]]، دادگاه‌های کودکان یا سازمان‌های نظارت بر بزهکاران، [[درمانگاه]]‌های [[بهداشت روانی]]، [[مدارس]]، نهادهای ویژه با [[روان‌پزشک]]ی، ارتباط نزدیک داشته باشد.<ref>ریتال ل. اتکینسون؛ ریچارد س. اتکینسون؛ ارنست ر. هیلگارد (۱۹۸۳). زمینه [[روان‌شناسی]]. جلد اول، ترجمة محمد نقی براهنی و همکاران(۱۳۶۶)، چاپ هفتم، تهران، انتشارات رشد</ref>
 
چهار مرحلهمرحلهٔ تاریخی برجسته برای روانشناسیروان‌شناسی بالینی در جهان وجود دارد:
* آغاز حرفه ۱۸۹۲–[[۱۹۱۴]]
* فرارسیدن عصر روانشناسیروان‌شناسی بالینی [[۱۹۱۶]]–[[۱۹۵۴]]
* یکپارچگی و حرفه‌ای‌گرایی[[۱۹۵۴]]–[[۱۹۷۸]]
* [[خودمختاری]] و [[تعهد]] [[اجتماعی]] [[۱۹۷۹]]-...
 
بعد از کسب [[مدرک دانشگاهی]]؛ روانشناسانروان‌شناسان بالینی در مراکزی همچون دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها و مراکز مشابه مشغول به کار می‌شوند. معمولاً روانشناسروان‌شناس بالینی ؛دردر درمان اختلال یا [[بیماری روانی]] خاصی تبحر دارد؛ و در آن زمینه مشغول به فعالیت می‌شود. از پیش نیازهای رشتهرشتهٔ روانشناسیروان‌شناسی بالینی، می‌توان [[خلاقیت]] و [[ابتکار]]، حس دگر دوستی و [[علاقه]] به [[مطالعه]] و [[تحقیق]] را نام برد.
 
== مصاحبهمصاحبهٔ بالینی ==
[[مصاحبه]] از تمام روش‌های متعددی که به منظور ارزیابی شخصیت افراد استفاده برده می‌شود، اهمیت بیش تریبیشتری دارد؛ زیرا به وسیلهٔ آن می‌توان به مطالبی دست یافت که از هیچ روش دیگری به دست نمی‌آید؛ و از آنجا که در مصاحبه به هیچ نوع وسیلهٔ خاصی نیاز نیست، از این‌رو این روش همیشه و به آسانی در دسترس روان شناسانروان‌شناسان است. آنچه در مصاحبه به دست می‌آید، هنگامی اهمیت می‌یابد که تفسیر شود. در [[تفسیر]] می‌توان متوجه اشتباهات قابل ملاحظهٔ مصا حبه‌کنندهمصاحبه‌کننده شد. البته در این مرحله ممکن است روان شناسانروان‌شناسان به علل گوناگونی مانند تعصبات شخصی، تئوری‌های نادرست و گرایش‌های مختلف عاطفی، در تعبیر نتایج مصاحبه، راه اشتباه را بپیمایدبپیمایند. روان‌شناس نه تنها به مطالبی که مصاحبه‌شونده بیان می‌کند نیاز دارد، بلکه نحوهٔ ادای مطالب و [[واکنش]]‌های عاطفی که مصاحبه‌شونده از خود نشان می‌دهد و نیز رابطهٔ عاطفی و فکری که مصاحبه‌کننده با مصاحبه‌شونده دارد، مهم است و مورد مطالعه قرار می‌گیرد. توصیه می‌شود که از کتاب اوتمر جهت تکمیل اطلاعات خود استفاده کنید.
 
=== روش‌های برگزاری مصاحبه ===
# '''روش مستقیم''' - در این روش، روان‌شناس پرسش‌های خود را از پیش تهیه کرده‌است و در هنگام مصاحبه آن‌هاآنها را می‌پرسد و به جزئیات رفتار شخص پی می‌برد. روان‌شناس ممکن است از این روش برای [[گردآوری]] هرچه بیشتر اطلاعات، در مدت زمان محدود بهره بگیرد. البته خطرات این روش زیاد است. مثلاً ممکن است [[بیمار]] تصور کند که فقط هر چه را که روان‌شناس می‌پرسد باید پاسخ بدهد و در نتیجه اطلاعاتی را که در مورد آن‌هاآنها پرسشی نشده، در اختیار [[روان‌شناس]] قرار ندهد. دیگر این که پرسش کردن زیاد و سریع ممکن است بیمار را دچار حالت تدافعی کند و در نتیجه بیمار از دادن [[اطلاعات]] کافی خودداری نماید. مورد دیگر این که ممکن است بیمار فکر کند که روان‌شناس می‌خواهد او را مورد بازپرسی قرار دهد و نقاط ضعف او را بیابد یا حتی او را [[دیوانه]] تصور کند.
# '''روش غیر مستقیم''' - در این روش، روان‌شناس به‌طور غیر مستقیم پرسش‌هایی می‌کند تا بیمار را به موضوعات مهم و قابل بحث هدایت کند. روان‌شناس باید به بیمار بفهماند که تنها وظیفهٔ روان‌شناس کمک به اوست. در این روش روان‌شناس به بیمار اجازه می‌دهد که بخش عمدهٔ مصاحبه را اداره کند و خود بیشتر و با دقت به سخنان او گوش می‌دهد.
 
== در ایران ==
در [[ایران]] از اوایل دههدههٔ [[۱۳۵۰]] اولین دورهدورهٔ [[کارشناسی ارشد]] روانشناسیروان‌شناسی بالینی در [[بیمارستان روزبه]] گشایش یافت (شاملو ۱۳۷۰، ص ۲۳). از سال [[۱۳۶۵]] و به دنبال تعطیلی دورهدورهٔ فوق [[انستیتو روانپزشکی تهران]] عهده‌دار آن شد و در [[۱۳۸۰]] [[انجمن علمی]] روانشناسیروان‌شناسی بالینی ایران در آن دایرشددایر شد. آقای دکتر [http://نورمحمد%20بخشانی نورمحمد بخشانیhttps://isid.research.ac.ir/NourMohammad_Bakhshani] اولین دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی ایران در ۱۳۸۱ از انستیتو دانش‌آموخته شد (احمدرضامحمدپور، ۱۳۸۳، خبرنامه انجمن علمی روانشناسیروان‌شناسی بالینی ایران ص، ۱۲- ) ایشان در حال حاضر با رتبه پروفسوری( استاد تمامی) در دانشگاه علوم پزشکی زاهدان اشتغال دارند و سردبیر مجله بین المللیبین‌المللی رفتارهای پرخطر و اعتیاد( International Journal of High Risk Behaviors and Addiction ) می باشدمی‌باشد.
 
== جستارهای وابسته ==
* دادستان، پریرخ، منصور، محمود، (۱۳۶۶). روانشناسی بالینی پرون و پرون-مقدمه تهران: چاپخانه دریا.
* شاملو، سعید. (۱۳۷۰)، روانشناسی بالینی، تهران، انتشارات رشد.
* محمدپور، احمدرضا، (۱۳۸۳)، فرادیدی برروانشناسیبر روان‌شناسی بالینی: سیر تاریخی، تحمل ابهام وافقهایو افق‌های فرارو، خبرنامه انجمن علمی روانشناسیروان‌شناسی بالینی ایران، سال دوم، شماره۱شماره ۱. موجود در: http://www.psiran.com/index.php?newsid=7
{{پانویس}}