تفاوت میان نسخه‌های «نسل‌کشی آشوری‌ها»

جز
←‏لید: ویراستاری متن
(←‏قتل‌عام‌ها: اصلاح نویسه‌های عربی)
جز (←‏لید: ویراستاری متن)
 
تعداد کشتگان بر اساس آمار [[:w:sv:David Gaunt|پروفسور دیوید گانت]]، ۲۷۵٬۰۰۰ نفر بوده‌است. در گزارش ارائه شده در [[پیمان لوزان]] آمار کشتگان در بخشهای آشوری نشین ۳۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده که برابر با نیمی از ملت آشوری بوده‌است.<ref name="The Assyrian Genocide of 1915">David Gaunt, [http://www.seyfocenter.com/index.php?sid=2&aID=36 "The Assyrian Genocide of 1915"], ''Assyrian Genocide Research Center'', 2009</ref>
در جنگ جهانی اول و پیش از آن، دیگر گروهایگروiهای نژادی مانند ارمنیان و یونانیان قتل‌عام شدند. در نسل‌کشی صورت گرفته بدست دولت عثمانی حدود سه میلیون مسیحی کشته شده‌اند.<ref name="Travis2"/><ref>Schaller, Dominik J. and Zimmerer, Jürgen (2008) "Late Ottoman Genocides: The Dissolution of the Ottoman Empire and Young Turkish population and extermination policies." ''Journal of Genocide Research'', 10:1, pp. 7–14.</ref>
 
== زمینه ==
مهاجرین از لحاظ تغذیه تأمین شده بودند ولی شرایط زیستی آن‌ها غیرقابل تحمل بود. یکی از شهود گواهی می‌داد که: «در اوایل تعداد فوت شدگان به‌طور متوسط روزانه به ۷۰ الی ۸۰ نفر می‌رسید.»<ref>Austin, H. H.(Brig. -Gen.). ''The Baquba Refugee Camp&nbsp;– An account of the work on behalf of the persecuted Assyrian Christians''. London, 1920.</ref>
 
پس از انعقاد [[قرارداد مودروس]] ترکیهٔ عثمانی شروع به خارج‌سازی نیروهای خود از آذربایجان کرد. آشوریان به انگلستان امید بسته و آمادهٔ بازگشت به مناطق سابق خود بودند. مقامات ایرانی مایل نبودند که آشوری‌ها به ارومیه برگردند، آنهمآن هم به صورت مسلح. فرماندهی سران آشوری فرمان جمع‌آوری اسلحه‌ها را صادر کرد و جوخه‌ای از انگلیسی‌ها آمدند و اسلحه‌های جمع‌آوری شده را تحویل گرفتند.
انگلیسی‌ها تعدادی از مهاجرین آشوری را به بین‌النهرین روانه کردند. در سال ۱۹۳۲، پس از اتمام موعد حمایت بریتانیا از عراق، ۷۰ هزار آشوری تقاضا کردند که قطعه زمین‌هایی در محل اسکان خود به آن‌ها واگذار شود. اما [[بغداد]] با این تقاضاها مخالفت کرد. انگلیسی‌ها نیز که دیگر نیازی به خدمات آشوری‌ها نداشتند آن‌ها را تنها گذاشته و شبه نظامیان محلی عرب آشوریانعرب،آشوریان آن منطقه را قتل‌عام کردند.
 
در ۱۸-ژوئیه ۱۹۳۳ [[مارشیمون بنیامین]] در عراق عنصر نامطلوب معرفی شد و به [[قبرس]] رفت و در آن جا فریاد اعتراض علیه بی‌تفاوتی انگلیسی‌ها سر داد. انگلیسی‌ها نیز برای مقابله با این کار مجدد دست به تفرقه افکنی بین آشوری‌ها، کُردها و اعراب زدند و سعی کردند مسئله آشوریان را با ریشه کن کردن نهایی آن‌ها حل کنند.
{{پایان}}
خبرنگار [[آسوشیتد پرس]] طی گزارشی تحت عنوان (قتل‌عام مسیحیان بومی) می‌نویسد:
«سربازان دولت عثمانی با همکاری کُردها ساکنین آشوری ارومیه را مورد آذارآزار و اذیت قرار داده و آنان را به قتل می‌رساندمی‌رسانند
 
نیویورک تایمز در گزارشی به نام (Turkish Horrors in Persia, The New York Times, 1915) می‌نویسد:
«نیمه شب مهاجرت وحشتناک آغاز شد. ۲۵۰۰۰ نفر از زنان و مردان میان سال، کودکان، آشوری و ارمنی با رها کردن دارائی‌ها، خانه و گله و رم خود شتاب زده مواد غذایی مورد نیاز خود را آماده کردند و بسیاری از آنان با پای پیاده در زمستان طاقت فرسا به طرف مرز روسیه به حرکت درآمدند. بسیاری از کودکان و افراد مسن در طول مسیر فوت کردند.»<ref>Yohannan, Abraham. ''The Death of a Nation: Or, The Ever Persecuted Nestorians Or Assyrian Christians''. London: G.P. Putnam's Sons, 1916, pp. 119–120. {{ISBN|0-524-06235-8|en}}.</ref>
 
«از آخرین اخباری که گزارش شده‌است ۴۰۰۰ آشوری و ۱۰۰ ارمنی قتل‌عام شدند یا به علت بیماری فوت کردند. روستاهای منطقه غارت شدند و خانه‌های آنان آتش زدند در روستای هفتوان ۷۵۰ جسد بدون سر از چاهاچاه‌ها بیرون کشیده شدند. بسیاری از مسیحیان به شرط گرویدن به اسلام از زندان افتادن یا کشته شدن رهایی پیدا کردند.»<ref>Yohannan. ''The Death of a Nation'', pp. 126–127.</ref>
 
== به رسمیت شناختن نسل‌کشی ==