تفاوت میان نسخه‌های «بلندی‌های جولان»

جز
جز
 
== حضور ارتش شاهنشاهی ایران در جولان ==
در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۵۴ اولین گروه حرفه ای از افراد [[ارتش شاهنشاهی ایران]] با نام کلاه آبی که آن را [[یگان حافظ صلح سازمان ملل متحد]] میشناسند به درخواست سازمان ملل متحد به این منطقه اعزام شدند. این گروه ۸ نفره جهت شناسایی منطقه برای فراهم کردNoneنکردن شرایط برای میزبانی از چند [[گردان]] از نیروهای ارتش شاهنشاهی ایران به این منطقه اعزام شده بودند. نیروهای ایرانی می‌بایست جایگزین نیروهای [[ارتش پرو]] می‌شدند که مأموریت صلح‌بانی آنها در حال پایان بود. مدتی بعد دو گردان به این منطقه فرستاده شدند و تحت فرماندهی نیروهای سازمان ملل متحد قرار گرفتند. در [[فروردین ۱۳۵۶]] سومین گردان که بیش از ۳۹۰ نفر بود به منطقه فرستاده شد. مأموریت این گروه، نگهبانی از منطقه تحت اختیار به مدت ۳ سال بود. در [[خرداد ۱۳۵۷]] نیز چهارمین گردان از ارتش شاهنشاهی ایران به منطقه اعزام شد. با بالا گرفتن درگیری‌ها و اعتراضات در ایران، چهارمین گردان در ۲۸ دی ۱۳۵۷ مجبور به بازگشت به ایران شد. به دستور فرماندهان، قرار بازگشت دیگر نیروها به کشور در زمستان ۱۳۵۷ داده شد؛ ولی با ناهماهنگی‌ها و عدم وجود ستاد فرماندهی منظم به وجود آمده در کشور، تنها تعداد ۱۲۰ نفر از نظامیان در ۱۲ بهمن توانستند به ایران بازگردند و دیگران مجبور شدند ماموریت‌های خود را به نیروهای [[ارتش نیجریه]] واگذار نمایند و تا تعیین تکلیف نهایی به صورت پراکنده در شهرهای [[لبنان]] مستقر شوند. چند روز بعد از پیروزی [[انقلاب ۱۳۵۷ ایران]]، سازمان ملل متحد تصمیم به تصرف و ضبط ادوات جنگی و سلاح‌های نظامیان ایرانی گرفت. [[دولت موقت ایران]] در اسفند هم۱۳۵۷انهم۱۳۵۷آن سال تصمیم به بازگرداندن نیروهای باقیمانده در منطقه نمود و با کشتی و هواپیما، نفرات و تجهیزات آنها را به کشور بازگرداند.<ref>[http://www.shahyad.net/iiarmy/operations/lebanon.pdf نیروهای حافظ صلح ارتش شاهنشاهی در لبنان] ''وبگاه شهیاد''</ref>
 
== سراسرنما ==