تفاوت میان نسخه‌های «حزب رنجبران ایران»

می‌توان از مبارزات مسلحانه در فارس، مبارزات مسلحانه در کردستان، مبارزات و فعالیت‌های کارگری در ایران، تلاش برای نفوذ در میان کارگران ایرانی در منطقه خلیج فارس، قاچاق و پخش آثار کلاسیک مارکسیستی در ایران از طریق مرز افغانستان، ترجمه وسیع آثار کلاسیک مارکسیستی - لنینیستی به فارسی (آثار مارکس، انگلس، لنین، استالین و مائو)، آموزش‌های نظامی در چین و کوبا، تأسیس رادیوهای فارسی‌زبان در چین و عراق، نفوذ گسترده در میان بخشی از دانشجویان ایرانی در خارج از کشور معروف به «کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در خارج از کشور» و ارسال مخفی کادرهای خود به داخل ایران را نام برد.
 
از رهبران معروف سازمان انقلابی می‌توان از [[محسن رضوانی]]، [[علی صادقی (حزب رنجبران ایران)|علی صادقی]]، [[عباس صابری]]، [[پرویز واعظ زاده مرجانی]]، [[گودرز برومند]]،[[گرسیوز برومند]]، [[عطاء کشکولی]]، [[ایرج کشکولی]]، [[هوشنگ امیرپور]]، [[فرامرز وزیری]]، [[خسرو صفائی]] و دیگران نام برد. ساواک توانست با فرارفراری دادن ساختگی و نزدیک کردن[[سیروس نهاوندی]] و و نزدیک کردن او به سازمان انقلابی،انقلابی و شخص [[پرویز واعظ زاده مرجانی]]، ضربات سختی را به این سازمان وارد کند.<ref>بازنگری یک تجربه، عباس تمبرچی، مندرج در کتاب حلقه گمشده، سیروس نهاوندی، باقر مرتضوی، چاپ اول زمستان ۱۳۹۳، ص ۴۴۷</ref>
سازمان انقلابی تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در کنار «حزب توده ایران» و «سازمان چریک‌های فدائی خلق ایران» از مطرح‌ترین و فعالترین سازمان‌ها و احزاب چپ ایران بود. یکی از مشخصه‌های این تشکل نزدیکی و الگو برداری از انقلاب چین و مائوئیسم بود. تئوری چینی «محاصره شهرها از طریق دهات» برای سرنگونی رژیم سلطنتی در ایران و حمایت و اشاعه «تئوری سه جهان» از سوی این سازمان در ایران نمایندگی می‌شد. پس از در گذشت مائو این سازمان همچنان از سیاست‌های جانشینان مائو بویژه «دنگ سیائو پینگ» دفاع کرده و چین را سوسیالیستی ارزیابی می‌کرد و مدافع تئوری سه جهان باقی یماند.