تفاوت میان نسخه‌های «اسطوره‌شناسی»

بدون خلاصه ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش‌گر دیداری برگردانده‌شده
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش‌گر دیداری برگردانده‌شده
بیشتر استوره‌ها بازمانده از روزگاران باستان هستند؛ گرچه جوامع مدرن نیز استوره‌های خاص خود را دارند. تحوّل اساتیر هر قوم، معرّف تحول شکل زندگی، دگرگونی ساختارهای اجتماعی و تحول اندیشه و دانش آن‌هاست. در واقع، استوره، نشانگر یک دگرگونی بنیادی در پویش بالاروندهٔ ذهن بشری است. استوره‌ها روایاتی هستند که از طبیعت و ذهن انسان بدوی، ریشه می‌گیرند، و برآمده از رابطهٔ دوسویهٔ این دو هستند.
 
== ریشهٔ واژهٔ «اسطورهاستوره» ==
این واژه که می‌توان در فارسی برابرنهاد '''افسانه''' را به‌جای آن به‌کار برد و جمع شکستهٔ [[عربی]] آن به‌گونهٔ '''اساطیراساتیر''' به‌کار می‌رود، ریشه‌هایی نیز در زبان‌های هندواروپایی دارد. در زبان [[سنسکریت]] Sutra به معنی داستان یا گفتار مذهبی است که کارکرد آموزشی و روحانی دارد و بیشتر در نوشته‌های [[هندوئیسم|هندویی]]، [[بودایی]] یا [[جین (دین)|جین]] به‌کار رفته‌است.<ref>Monier Williams, Sanskrit English Dictionary, Oxford University Press, Entry for sutra, page 1241.</ref> سوترا در [[زبان یونانی|یونانی]] Historia به معنی جستجو و آگاهی، در [[زبان فرانسوی|فرانسوی]] Histoire، در [[زبان انگلیسی|انگلیسی]] به دو صورت Story به معنی حکایت، داستان و قصهٔ تاریخی، و History به معنی [[تاریخ]]، گزارش و روایت به‌کار می‌رود.
 
مهرداد بهار در کتاب پژوهشی در اساطیراساتیر ایران، به واژه‌شناسی اسطورهاستوره پرداخته‌است. او واژهٔ «اسطوره» را واژه‌ای برگرفته از زبان عربی می‌داند و اعتقاد دارد «الاسطوره» و «الاسطیره»، در زبان عرب به معنای روایت و حدیثی‌است که اصلی ندارد. در پارسی استوره. وی این واژهٔ عربی را نیز، برگرفته از اصل یونانی historia (به معنای استفسار، تحقیق، اطلاع، شرح و تاریخ) می‌داند که از دو جزو ترکیب یافته‌است: یکی از واژهٔ histor یا -history، به معنای داور، و دیگری پسوند -ia. او اعتقاد دارد واژهٔ history با مصدر یونانی iden، به معنای دیدن، خویشاونداست. بهار در ادامه، واژه‌های لاتینی Vidēre، به معنای دیدن، یونانی idenai، به معنای دانستن، سنسکریت vidyā و اوستا vaēdya، به معنای دانش، و فارسی «نوید» به معنای خبر خوش، مژده و بشارت، را با این واژه هم‌ریشه می‌داند. وی، همچنین ریشهٔ هند و اروپایی نخستین این واژه‌های خویشاوند را vid- می‌داند.
به اعتقاد بهار، در زبان‌های اروپایی، واژهٔ myth در انگلیسی و فرانسه و myth و mythe در آلمانی، از نظر محتوای معنایی، برابرِ واژهٔ اسطورهاستوره و حالت جمع آنها، برابر واژهٔ اساطیراساتیر در زبان پارسی‌است. او واژهٔ myth را برگرفته از اصل یونانی mouth، به معنای سخن و افسانه، و آن را با دو واژهٔ فارسی «مُسْتْ» و «مویه»، هم‌ریشه می‌داند.<ref>بهار، مهرداد (۱۳۸۹)، پژوهشی در اساطیر ایران، تهران: آگاه، صص ۳۴۳ و ۳۴۴.</ref>
 
== پیشینه پژوهش در حوزه اسطوره‌شناسی ==
کاربر ناشناس