تفاوت میان نسخه‌های «آیه نور»

۱٬۵۳۷ بایت اضافه‌شده ،  ۲ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
{{جعبه اطلاعات آیه|عنوان=آیه نور|شرح تصویر=|image=الله نور السموات والارض.JPG|تصویر=|اندازه تصویر=|image_size=|alt=|توضیح تصویر=تایپوگرافی از ابتدای آیه نور «الله نور السماوات و الارض»|حزب=۳۶|رکوع=|حروف مقطعه=ندارد|عدد آیه=۳۵|حرف=۲۵۱|شأن نزول=ندارد|کتابت=|کلمه=۴۸|اختلاف=|نام‌های دیگر=|سجده=|جزء=۱۸|محل نزول=|سال نزول=|نام سوره=نور|نام آیه=آیه نور|پیوند تصویر=|متن آیه=|ترجمه=|زیرنویس=|کاربری=}}'''آیهٔ نور''' به آیهٔ ۳۵ سورهٔ [[نور (سوره)|نور]] گفته می‌شود. این آیه به زیبایی و بیان تمثیلی مشهور است. و بیش از هر آیه دیگر زمینه تفسیر عرفانی و باطنی دارد. مفسران و فلاسفه و عرفاى اسلامى در تفسير این آیه ومعنای نور هر كدام بحثهاى فراوانى دارند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تفسیر نمونه؛ مکارم شیرازی، ج 14، ص 471}}</ref>[[جارالله زمخشری|زمخشری]] ، متکلم معتزلی و نگارنده يکی از مشهورترين تفاسير ''قرآن'', بيان می کند که خداوند همانند نور است [نه آنکه خود نور است] اما [[ملاصدرا]] فیلسوف ایرانی همچون [[غزالی]],فقیه و متکلم سنی [[سهروردی|سهروردی ،]]<nowiki/>فیلسوف ایرانی، [[ابن عربی]] فیلسوف و عارف عرب؛ و [[فلسفه اشراق|اشراقيون]] متأخر,معتقدند نور حقيقی همانا خداست و همة کاربردهای ديگر اين لفظ, يکسره, استعاری و مجازی است و بر معنای حقيقی حمل نمی شود.
 
== محتوا و ساختار آیه ==
۳)[[شیخ طوسی]] از مفسران شیعه در کتاب [[التبیان فی تفسیر القرآن]] به نقل از [[عبدالله بن عباس|ابن‌عباس]] و انس نور را هدایت کننده اهل آسمان‌ها و زمین به آنچه مصلحت آنهاست تعبیر کرده‌است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=التبیان فی تفسیر القرآن، شیخ طوسی، بی تا:436/7}}</ref>
 
۴) [[غزالی]] فقیه و متکلم سنی در مشکوه الانوار وجود را مترادف نور گرفته و بر این باور است که تمام موجودات به همان میزانی که از وجود بهره‌مند هستند، نورانیند؛ ولی این نور از شدت ظهور به چشم نمی‌آید و درک نمی‌شود<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=غزالی، ا بوحامد) 9561 (مشکوه الانوار ترجمه صادق آیینه وند، تهران: امیر کبیر}}</ref>
 
۵) [[ابن سینا]] فیلسوف شیعه برای نور در این آیه دو معنای استعاری و ذاتی در نظر می‌گیرد و معتقد است که نور به مفهوم ذاتی آن به معنای کمال است؛ یعنی حد اعلی و اتم و اکمل نور، و خداوند کمال مطلق است؛ پس خداوند شایسته به اسم نور است. نور در مفهوم استعاری آن نیز دو معنی دارد:
 
۱) خیر ۲) سببی که موجب و رسانندهٔ به خیر است. نور در آیه مورد بحث به همین معنی است؛ یعنی آنکه خدا خیر و سبب خیر در عالم است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=لطیفی، حسین. 1383،18- مجله مشکو، ه شماره 81 و 83، پاییز و زمستان، 31 ،» آیه نور در چشم‌انداز عالمان اسلامی}}</ref>
 
6) [[ملاصدرا]] اسناد نور به آسمانها و زمين یعنی وجود هر چيزی معادل است با نوری که با آن, ماهيت و ذات  شیء ظهور می يابد. خداوند انوار را از ذات نورانی خود پديد می آورد. اين معنای سادة ايجاد است. ميان ذات مصنوع و ذات صانع نوعی تناسب و سنخيت برقرار است. وجود را نمی توان به ماهيات نسبت داد, بلکه وجود و تحقق را می توان تنها, به وجود محض اسناد کرد. موجودات [يا ماهيات موجود], صرفاً, وجود فرعی اشتقاقی دارند, چونان آينه هايی که فقط, بازتابانندة نور وجودند.
 
۶) [[ماتریدی]] در تفسیر این آیه اینگونه آورده‌است که به وسیله خدا؛ آسمان و زمین روشن هستند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=:1425ماتریدی، 463/3}}</ref>