تفاوت میان نسخه‌های «داغداغان»

۹۸ بایت اضافه‌شده ،  ۵ ماه پیش
(نجات ۰ منبع و علامت‌زدن ۱ به‌عنوان مرده.) #IABot (v2.0.1)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
 
 
== قداست درخت داغداغان در باورهای عامیانه ==
در زبان‌های کردی و لری به درخت داغداغان، «تاوی» گفته می‌شود. در فرهنگ عامیانۀ [[مردم کرد]] و [[مردم لر|لر]]، درخت تاوی مقدس است. در منطقۀ کرمانشاه برای جلوگیری از چشم زخم و آسیب و نیز به عنوان تبرک، از چوب درخت تاوی به گردن، دست، گهوارۀ نوزادان و حتی برخی حیوانات مانند گاو و گوسفند که در زندگی عشایری برای مردم مهم هستند، می‌آویزند.<ref name="جعفربیگی ۱">جعفربیگی، خسرو. ۱۳۸۲. ''مردم‌شناسی قوم کُرد: با تکیه بر ایل کلهر''، کرمانشاه: زانیار، چاپ اول؛ صص ۲۵۷ و ۲۶۰.</ref> مردم کرد در منطقۀ‌ کرمانشاه و مردم لک معتقدند بدترین چوب برای ساختن عصای چوپان‌ها چوب انار است و بهترین چوب، چوب تاوی است که با خیر و برکت گله همراه است. در جنوب شرقی روستای [[قلعه هرسم]] در استان کرمانشاه، محلی به نام دارتاوی قرار دارد که یک درخت کهنسال داغداغان (تاوی) در آنجاآنچا و همینطور در حنفیه بوانات فارس در کنار نیایشگاه میترا واقع است و چشمه‌ای بزرگ در پای آن قرار دارد.<ref name="ایسنا ۱">[https://www.isna.ir/news/kermanshah-9521/درخت-تاوی-قلعه-هرسم خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): ''درخت تاوی قلعه هرسم''، نوشته‌شده در ۴ اسفند ۱۳۸۹؛] بازدید در ۸ اسفند ۱۳۹۸.</ref>
 
این درخت در فرهنگ مردم خراسان جنوبی و ترکمن‌ها نیز مقدس و محترم است. ترکمن‌ها چوب آن را به شکل خاص تراشیده و به گردن کودک می‌آویزند تا چشم نخورد. در خراسان به ویژه در زیبد چوب تراشیده آن به صورت + را بر بازوی کودکان می‌بستند تا از چشم بد و بیماری در امان باشند.
کاربر ناشناس