تفاوت میان نسخه‌های «آیه نور»

۲۴ بایت حذف‌شده ،  ۱ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
(ابرابزار)
[[تفسیر قمی]] بر طبق مهم‌ترین کتاب‌های حدیثی شیعه [[بحارالانوار]] تألیف [[علامه مجلسی|محمدباقر مجلسی]] بیان داشته‌است که این آیه تمثیلی است برای این موضوع که پیامبر اسلام و اهل بیت او به واسطه نزدیکی به ذات احدیت، خود به مرحله درخشانی رسیده‌اند و ایجاد آسمانها و زمین به واسطه آنها متحقق می‌گردد؛ و مرتبه نورانی حقیقت محمّدیه و علویه جلوه کامل نور ذات خدا می‌باشند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تفسیر القمی، ج 2، ص 105-103}}</ref>
 
[[علی بن موسی|رضا]]، امام هشتم [[شیعه|شیعیان]] دوازده‌امامی، در تفسیر این آیه می‌گوید:<ref>تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۲۵۰، نورالثقلین، البرهان</ref>
{{نقل قول|او هدایت کننده اهل آسمان و هدایت کننده اهل زمین است.}}
[[ملا فتح‌الله کاشانی]] مفسر شیعه در [[تفسیر منهج‌الصادقین|منهج]] از [[علی بن ابی‌طالب|علی بن ابی طالب]] روایت نموده در معنی آیه:<blockquote>حق تعالی نشر حق فرمود در آسمانها و زمین تا آنکه همه آسمان و زمین و آنچه ما بین آنهاست به نور حق منور گشت، یا آنکه همه اهل آسمانها و زمین را به نور حق منور ساخت تا همه به حق آشنا گردیدند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=تفسیر منهج الصادقین، ملا فتح‌الله کاشانی، ج 6، ص 312.}}</ref></blockquote>از [[محمد باقر|باقر]] امام پنجم شیعه دربارهٔ این آیه «اللّهُ نُورُ السَّموَاتِ وَالاْرْضِ مِثْلَ نُورِهِ کَمِشْکوة فیها مِصْباح» سؤال شد، گفت: <blockquote>نور علم در سینه پیامبر همان چراغ است. چنان‌که چراغ نور خود را به شیشه پس می‌دهد، محمّد نیز علم خود را در سینه علی که مانند زجاجه صاف و صیقلی است نهاد. پس محمّد مصباح و علی زجاجه است؛ زیرا محمّد معلّم علی بود و این نور چون نه از مکتب یهود و نه از نصرانی اخذ شده، نه شرقی و نه غربی است. نزدیک است عالم آل محمّد تکلم به علم کند قبل از آنکه از آن بپرسند. نور علی نور؛ یعنی امام مؤید به علم و حکمت پس از امام دیگر تا قیامت خواهد بود که اوصیاء و خلفای خدایند و نباید زمین در هیچ عصر از وجودشان خالی باشد<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شرح توحید الصدوق، شرح و تعلیق نجفقلی حبیبی، تهران، وزارت ارشاد اسلامی، ج 2، ص 626}}</ref></blockquote>[[علی بن ابراهیم قمی]] مفسر و از مشایخ [[شیعه]] [[مردم ایرانی|ایرانی]] در تفسیر خویش ذیل آیه نور به نقل از امام ششم شیعه [[جعفر صادق|جعفر]]<nowiki/>صادق آورده‌است که او از پدرش باقر نقل کرده‌است:<blockquote>«اللّهُ نُورُ السَّموَاتِ وَالاْرْضِ». خداوند ابتدا از نور خودش گفته‌است.