تفاوت میان نسخه‌های «تاریخ انگلستان»

از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی [[وایکینگ‌ها]] آغاز شد. اسکاندیناویایی‌ها برای نخستین بار سال ۸۵۱ میلادی در خاک انگلستان اقامتگاه دائمی بر پا کردند. این قوم که از [[دانمارک]] هدایت می‌شدند با از میان بردن چندین حاکمیت آنگلو-ساکسون مستقل محلی از جمله [[پادشاهی آنگلیای شرقی]]، کنترل قسمت‌های پهناوری از این سرزمین را در دست گرفتند. تعدادی از فرمانروایی‌های محلی همانند برنیشا در شمال و [[مرسیا]] در مرکز، مدت بیشتری در مقابل مهاجمان دوام آوردند اما غالباً بخش زیادی از اراضی خود را از دست داده و تحت‌الحمایه دیگران گشته بودند. تنها پادشاهی [[وسکس]] که بر تمامی جنوب انگلستان سلطه داشت موفق شد کاملاً مستقل باقی بماند. این امر تنها از طریق نبردهای سنگین به رهبری [[آلفرد بزرگ]]، پادشاه این سامان حاصل گشت. آلفرد حوالی سال ۸۸۰ میلادی باقیمانده مرسیا را نیز به تصرف خود درآورد.<ref dir=ltr>{{پک|Bloch|2004|ک=Feudal Society|ص=22}}</ref> در طول این دوره، حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را که گاهی به یکدیگر نزدیک می‌شدند و گاهی تشدد بین آن‌ها حاکم می‌شد، با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور [[پادشاهی انگلستان]] شد.
 
به عقیده [[مارک بلوخ]]، تاریخ‌دان فرانسوی، سلطه وایکینگ‌ها بر مناطق شمالی انگلستان و ساکن شدن آن‌ها در [[یورک‌شر]]، موجب جدایی سرزمین کنونی اسکاتلند از مردمان آنگلوساکسون جنوب و تشکیل [[پادشاهی اسکاتلند|پادشاهی مجزای اسکاتلند]] تحت سلطه [[سلت‌ها]] گردید.<ref dir=ltr>{{پک|Bloch|2004|ک=Feudal Society|ص=42}}</ref>
 
=== پادشاهی انگلستان ===