ابوالحسن محمد عامری: تفاوت میان نسخه‌ها

ویژگی پیوندهای پیشنهادی: ۷ پیوند افزوده شد.
(اضافه کردن مطلب)
برچسب‌ها: ویرایش‌گر دیداری ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
(ویژگی پیوندهای پیشنهادی: ۷ پیوند افزوده شد.)
برچسب‌ها: ویرایش‌گر دیداری ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه پیوندهای ابهام‌زدایی وظیفه تازه‌وارد پیشنهادی: افزودن پیوند
 
== زندگی ==
ابوالحسن در [[نیشابور]] زاده شد و در همان‌جا به تحصیل [[علوم دینی]] پرداخت و سپس در [[بلخ]] نزد [[ابوزید بلخی]] به تحصیل فلسفه پرداخت. پس از مرگ استاد به [[چاچ]] رفت و نزد ابوبکر قفال، [[فقه]] و [[کلام]] آموخت و سپس به [[بخارا]] بازگشت و کتاب معروف خود ''السعاده و الاسعاد'' را نوشت. در فاصله سال‌های ۳۵۲–۳۴۲ در نیشابور ساکن بود و حدود سال ۳۵۳، ۵ سال ساکن [[ری]] شد و به آموزش و نوشتن مشغول بود. ظاهراً در همین شهر ابوعلی مسکویه، مورخ نامدار در خدمت او بوده، ابوالحسن در [[ری]] از حمایت ابوالفضل بن عمید وزیر [[آل بویه]] و فرزند و جانشین او ابوالفتح برخوردار بود.
 
دو گزارش از سفر او به [[بغداد]] در تذکره‌ها آمده‌است: نخستین سفر، پیش از ۳۳۵ ق، ابوالحسن عامری در بغداد با بی‌اعتنایی دانشمندان روبه‌رو شد و آزرده‌خاطر به زادگاهش بازگشت.
{{سخ}}
در سفر دوم ابوالحسن عامری به [[بغداد]]، در مصاحبت ابوالفتح بن‌عمید، مناظره‌ای میان او و [[ابوسعید سیرافی]] اتفاق افتاد. وی در مجلسی که علمای بسیاری حاضر بودند آغاز سخن کرد و از ابوسعید دربارهٔ <طبیعت باء بسم‌الله> پرسید و ابوسعید که در پاسخ فرومانده بود، سخت بر ابوالحسن تاخت.
 
ابوالحسن علاوه بر [[ابوزید بلخی]] نزد ابوالفضل بن عمید درس خوانده‌است. در میان کسانی که از او دانش‌آموخته‌اند، افزون بر [[ابوعلی مسکویه]]، [[ابوحیان توحیدی]] و مانی مجوسی نام می‌برد. ابوالقاسم [[کاتب]] نیز مدت‌ها ملازم او بوده و ابوحیان توحیدی و علی‌بن حسین هندو از دبیران دیوان عضدالدوله نیز در زمره شاگردان او بوده و از او فلسفه آموختند. برخی ابوالحسن را به دلیل مشرب [[زیدیه|زیدی]] استادش- ابوزید بلخی- فیلسوف زیدی یاد می‌کنند که فلسفه و دیانت را ملازم و مساوق یکدیگر می‌دانست. ابوالحسن به دلیل اعتقاد به قدم عالم و نیز کلامش در هیولی و صورت و زمان و مکان، به الحاد متهم شد. آرگون در این‌باره می‌نویسد: ا
{{نقل قول|بوالحسن رشک دانشمندان پایتخت‌نشین را برانگیخت، چه آنان می‌ترسیدند که با حضور این شهرستانی زمخت‌رفتار که با دانش و فضیلت خود احترام همگان را برمی‌انگیخت، از عنایات امیر محروم شوند.<ref>(دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۵/۳۴۷)</ref>}}
 
شابک: ۷-۳۹-۸۹۱۸-۹۶۴-۹۷۸</ref>
*
* '''الامد علی الابد''':<ref>به کوشش ا.ک. روسن (مؤسسه مک‌گیل در تهران) و نیز در بیروت (دارالکندی، ۱۹۷۹م) به چاپ رسیده‌است</ref> این کتاب حاوی اندیشه‌های تازه‌ای از عامری دربارهٔ ''صفات اضافیه و سلبیه خداوند'' است. ابوالحسن در این‌باره، تبدل اضافات را در خداوند جایز ندانسته و معتقد است اختلاف اضافات در مورد باری‌تعالی موجب اختلاف حیثیات در ذات مقدس او خواهد بود و اختلاف حیثیات سبب تکثر می‌شود. متفکران بعدی هم چون [[قطب‌الدین شیرازی]] در شرح [[حکمت‌الاشراق|حکمه‌الاشراق]] شیخ [[شهاب‌الدین سهروردی]] راجع به صفات اضافیه و سلبیه خداوند به تفصیل سخن گفته و همان مطالبی را که ابوالحسن عامری در آثار خود مطرح کرده آورده‌است، اما شگفت اینکه وی این مطالب را منسوب به سهروردی کرده و مدعی شده‌است که پیش از سهروردی هیچ‌یک از متفکران بدین‌گونه سخن نگفته‌اند. در حالی که [[صدرالدین شیرازی]] این سخن قطب‌الدین را نقد کرده و می‌گوید: «این مطالب را در الامد ابوالحسن دیده‌ام که آنها را به [[انباذقلس]] نسبت داده‌است.»
* '''التقریر لاوجه التقدیر''' :دربارهٔ فلسفه‌است.
* '''السعاده و الاسعاد فی السیره الانسانیه''':<ref>این کتاب به کوشش مجتبی مینوی وانتشارات دانشگاه تهران در ۱۳۳۶ ش به چاپ رسیده‌است.</ref>ابوالحسن این کتاب را به مباحث اخلاق و سیاست اختصاص داده‌است. البته جناب [[نصرالله حکمت]] انتساب کتاب را رد کرده‌است.<ref>http://www.ensani.ir/fa/content/73537/default.aspx</ref>
* '''الفصول فی‌المعالم الالهیه'''
* '''القول فی‌الابصار و المبصر'''
* نوشتار «مفهوم الثقافة الاسلامیة عند ابی الحسن العامری» از احمد عبدالحمید غراب المجله شماره ژوئن ۱۹۶۷/ ۱۹–۲۰ چاپ مصر.
* رسائل ابوالحسن عامری،: با مقدمه و تصحیح سبحان خلیفات؛ ترجمه مهدی تدین
* [[تاریخ فلسفه اسلامی|تاریخ فلسفهٔ اسلامی]] نوشتهٔ [[هانری کوربن]]
{{چپ‌چین}}
* https://web.archive.org/web/20110606174417/http://www.muslimphilosophy.com/ip/rep/H041