میان‌دره (کردکوی): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
|پانویس=
}}
'''میاندره'''، روستایی در [[دهستان سدن رستاق شرقی]] [[بخش مرکزی شهرستان کردکوی|بخش مرکزی]] [[شهرستان کردکوی]] [[استان گلستان]] [[ایران]] است. در چهار جهت روستا دارای دره های عمیقی بوده و هم اکنون دره جنوبی قسمت اعظم آن پر شده است در شمال آن یک [[حمام قدیمی جاجرم|حمام قدیمی]] بوده که بنای آن از [[ساروج]] و خشت و دارای چهار تاقچه گنبدی شکل بوده و در داخل آن یک قسمتش رخت کن و در وسط آن یک حوضی قرار داشته و وقتی از حمام بیرون می آمدن پای خود را داخل آب سرد می شستند در داخل حمام دو حوض بزرگ (خزینه) وجود داشت که در یک حوض بصورت عموم در آن استحمام می کردند و در حوض دومی برای شستشوی کامل به آنجا که آبش تمیزتر بود می‌رفتند و معمولا آب آن گرم‌تر از حوض اول بود و کتیبه‌ای داشته که ساخت آن به دوره سلجوقی می‌رسید متاسفانه تمام آثار این حمام از بین رفته و سنگ کتیبه آن روی کوچه‌هایی که در زیر حمام جدید ساخته شده قرار دادند این روستا دارای 4۴ برنجکوبی که انرژی کوبیدن آن بوسیله آب گرفته می‌شد و به آن نیز آبدنگ (اودنگ) می‌گفتند. هر وقت برای کوبیدن برنج به کارگاه برنج کوبی می رفتند به زبان محلی می گفتند بوریم اودنگ سر. و نیز دو [[آسیاب آبی]] که یکی از آنها مشترک با روستای کلامو بوده است (روستای کلامو مردمان شان اکثرا داری گاو (گالش) و گوسفند بودند و لباسشان از موی گوسفند و کلاه نیز از مو بوده (دارای کلاه مویی بودن) و به همین دلیل به آنها کلاه مویی می گفتند این روستا تا سال 1325 دایر بوده و از این سال بدلیل مهاجرت مردمش به روستاهای اطراف نظیر میاندره، دنگلان،کردخیل (این روستا هم از سال 1350۱۳۵۰ تخریب شد و مردمش هجرت کردند) زراع محله، ایلوار، بالاجاده و نیز در بعضی از خانه های روستایی که رضاشاه در دو طرف جاده اصلی تهران به گرگان و مشهد ساخته بود اسکان دادند روستای میاندره در اوایل انقلاب رشد و رونق خوبی پیدا کرد این روستا در دوران [[دودمان صفویان|صفویه]] و [[زندیان|زندیه]] هم دارای رشد خوبی بوده تا جایی که علمای بزرگی از قبیل [[علی بن محمد جرجانی|میر سید شریف جرجانی]] که دارای کراماتی بوده از روستای پیشین کلاته یساقی به این روستا مهاجرت نمود و در دوره صفویه که اصفهان محل درس و بحث علمای بزرگ شد به آن شهر مهاجرت نمود و هم اکنون قبر این عالم بزرگ در اصفهان است و نیز [[میرزا مهدی استرآبادی|میرزا مهدی خان استرابادی]] که از علما و اندیشمندان و تاریخ نویسان دوره افشاریه و مخصوصا [[نادرشاه]] افشار بوده در این روستا اقامت کرد و کتاب دره نادری و جهان گشای نادری از او می باشد و دیگر علمای دیگر نظیر آخوند بابا شیخ رضا جلالی(ساکن میاندره) و نیز شیخ رضا تیمورتاش (تمرتاش) از بزرگان زمان صفویه بود از روستای قاسم آباد(این روستا در سال 1300تخریب شد) در دو کیلومتر روستای میاندره قرار داشت به این روستا هجرت کردند بعضی از علما هم به دلیل نا امنی آخر [[ایران قاجاری|دوره قاجاریه]] (قدرت گرفتن خان‌ها) و حمله ترکمن ها، به شهرهای بزرگ مثل تهران مهاجرت کردند از قبیل شیخ حسینعلی تمر تاش(تیمور تاش). مردم روستای '''میاندره''' اکثرا از قومیت طبری هستند و به [[زبان مازندرانی|زبان طبری]] سخن می‌گویند. لهجه مردم '''میاندره''' یکی از لهجه‌های دوازده‌گانه زبان طبری می‌باشد که در شرق این منطقه زبانی قرار دارد.{{مدرک}}
[[پرونده:آب بندان.jpg|بندانگشتی|آب بندان روستای میاندره]]
 
'''موقعیت و ویژگی های روستا:'''
 
این روستا در حاشیه جنگل و از جنوب به رشته کوههای البرز و از جنوب غربی به منطقه کوههای درازنو و جهان نما و از شمال به شهرستان [[بندر ترکمن]] و خلیج گرگان و از شرق به [[شهرستان گرگان]] و از غرب به شهرستان کردکوی متصل است.فاصله این روستا به مرکز استان گلستان (گرگان)17 ۱۷ کیلومتر و به شهرستان کردکوی 10۱۰ کیلومتر می باشد. جنوب این روستا را ارتفاعات البرز شرقی تشکیل می دهد ، که حداکثر ارتفاع کوههای آن از سطح دریا به ۳۵۰۰متر می رسد. بخش شمالی روستا از زمین های جلگه ای هموار با شیب ملایم تشکیل شده است. با توجه به موقعیت جغرافیایی، ارتفاع و امتداد کوهها و نزدیکی به دریای خزر، آب و هوای معتدل مرطوب را برای این روستا به ارمغان آورده است و پوشش گیاهی این روستا نیز با توجه به ارتفاع زمین متنوع است. در کوهپایه‌ها، زمین های زراعتی توام با چمن زارها گسترش دارند و تا ارتفاع ۲۴۰۰ متری را جنگلهای انبوه پوشانده است. در ارتفاعات پایین درختان ممرز، انجیلی، توسکا، آزاد، لرگ و در ارتفاعات بالاتر درختان ارس، بلوط و سرو کوهی می رویند. در این روستا با توجه به شرایط آب و هوایی، بیشترین بارش در فصول پاییز و زمستان صورت می گیرد. بارش سالانه در حدود ۵۷۰ میلیمتر می باشد. کشاورزی و [[دامپروری]] از ارکان اصلی اقتصاد این روستا به شمار می رود. از محصولات مهم کشاورزی میاندره می توان به؛ پنبه، گندم، برنج و سویا اشاره کرد.
 
 
شوریان:
 
روستای شوریان در 5۵ کیلومتری شرق میاندره قرار داشت این روستادر اسناد به دست آمده در سال 1276۱۲۷۶ ه حدود 238۲۳۸ نفر جمعیت و حدود 40۴۰ خانوار در این روستا سکنا داشتند. این روستا در همان سالها آتش گرفت و اهالی آن به دو روستای نامن و میاندره رفتند.
 
کلامو: