باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
ربات: تبدیل ه‌ی به هٔ
}}
 
'''شیخ الاسلام، "خواجه عمادالدین علی فقیه کرمانی''' ، متخلص به "عماد" ، و معروف به "عماد فقیه کرمانی" (زادۀ :۶۹۰ه.ق -درگذشت:۷۷۲ یا ۷۷۳ه.ق)یکی از شاعران و عارفان برجسته و معروف قرن هشتم هجری به شمار می آید که معاصر [[حافظ]] و موردتوجه او بوده است. عمده یعمدهٔ شهرت او، به خاطر اشعار زیبا و عارفانه یعارفانهٔ اوست که مضامین معنوی و اخلاقی دارند.
 
= زندگی =
بدین ترتیب ، "عماد فقیه" ، در سال ۷۰۵ ه.ق درحالیکه فقط ۱۵ سال سن داشت ، به اتفاق برادرش ، ادارۀ امور خانقاه را برعهده گرفت و ضمنا به تحصیلات فقهی خویش نیز ادامه داد.
در کنار تحصیلات ، عمادفقیه سرودن شعر را آغاز کرد و از همان سنین جوانی در این زمینه به شهرت رسید.
بیشتر عمر عمادفقیه و دوران اوج شاعری او، مقارن با حکومت دو تن از حُکّام نامدار سلسله یسلسلهٔ [[آل مظفر]] در کرمان ، یعنی: [[امیرمبارزالدین محمّد مظفّر]] و [[شاه شجاع]] (فرزند امیرمبارزالدین محمد ِمظفر)، بود و ضمناً وی از معاصران بزرگانی چون [[خواجه حافظ شیرازی]] ، [[عبید زاکانی]] و [[خواجوی کرمانی]] محسوب می شد و با این بزرگان در ارتباط بود. بعلاوه وی در سروده های خویش ، از میان ِ شاعران گذشته بیش از همه به [[سعدی]] ارادت می ورزید و از وی تقلید می نمود.
 
شهرت "عمادفقیه کرمانی" در سرودن شعر و مهارت ِ وی در این فنّ به حدی زیاد بود که در مورد وی در تذکره یتذکرهٔ [[دولتشاه سمرقندی]] ، به نقل از [[شیخ آذری]] چنین آمده است :
«فضلا برآنند که سخن ِ مُتقدّمان و متأخرانِ [[جواهرالاسرار]] احیاناً در حشوی واقع شده است. امّا سخن ِ "عماد فقیه" که اکابر اتفاق کرده اند که در آن سخن اصلاً قصوری واقع نیست، نه در لفظ و نه در معنا و از سخن ِ"خواجه" بوی دلاویز عبیر می آید که به مشام صاحب دلان و هنروران، بلکه از بوی جان زیباتر می نماید.»
 
سرانجام "عمادفقیه کرمانی" که ستاره ای پرفروغ در آسمان دیار ِادب پرور ِ [[کرمان]] محسوب می شد،در سال ۷۷۲ یا ۷۷۳ه.ق ، و درسن ّ ۸۲ یا ۸۳ سالگی ، بدرود حیات گفت و در محوطه یمحوطهٔ خانقاهی که خود در محله یمحلهٔ "سرپل دولت آباد"ِکرمان ساخته بود ،به خاک سپرده شد. هم اکنون اثری از این محله یمحلهٔ قدیمی کرمان برجای نمانده است ، امّا محل تقریبی دفن عمادفقیه ، در خیابان [[گنجعلی خان]] امروزی، حدّفاصل بین [[چهارسوق مسگری]] و مدرسه [[ابراهیم خان ظهیرالدوله]]، واقع است.
 
= آثار =
 
وی از عنفوان شباب ، علیرغم مقام فقاهتی خویش ، سرودن شعر را نیز آغاز نمود و تا پایان عمر ، آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت.
از جمله یجملهٔ آثار او ، علاوه بر دیوان غزلیاتش ، می توان به پنج [[مثنوی]] نیز اشاره کرد ، که عبارتند از : "محبت نامه ینامهٔ صاحبدلان" ، "صحبت نامه" ، "ده نامه" ، "طریقت نامه" و "صفانامه"(که این آخری با عنوان : "مونس الاسرار و انیس الاخبار" هم معروف است). قدیمی ترین این آثار "محبت نامه ینامهٔ صاحبدلان" است که عمادفقیه آن را در سال ۷۲۲ه.ق و در سن ۳۲ سالگی سروده است.
مثنوی "طریقت نامه"ی او نیز، در روزگار اوج قدرت امیرمبارزالدین محمد مظفر سروده شده و به همین جهت متضمن اشاراتی به اوست.
 
۱۶۴٬۵۲۷

ویرایش