رالف بانچ: تفاوت میان نسخه‌ها

۳٬۹۳۰ بایت اضافه‌شده ،  ۳ ماه پیش
اصلاح و تکمیل مقدمه.
جز (ربات: افزودن رده‌های همسنگ)
(اصلاح و تکمیل مقدمه.)
 
| اندازه تصویر =
| عنوان تصویر =
| زادروز = {{تولد|۱۹۰۳۱۹۰۴|۸|۷}}
| زادگاه = [[دیترویت]]، [[میشیگان]]
| تاریخ مرگ = {{مرگ و سن|۱۹۷۱|۱۲|۹|۱۹۰۳|۸|۷}}
| تحصیلات =
| دانشگاه = [[دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس]]{{سخ}}و [[دانشگاه هاروارد|هاروارد]]
| پیشه = دانشمند عولمعلوم سیاسی، دیپلمات
| سال‌های فعالیت =
| کارفرما =
| پانویس =
}}
'''رالف جانسون بانچ''' ({{lang-en|Ralph Johnson Bunche}}؛ زادهٔ ۷ اوت ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۹ دسامبر ۱۹۷۱) متخصص [[علوم سیاسی]] و [[دیپلمات]] برجستهٔ اهل [[ایالات متحده آمریکا]] بود. او یکی از چهره‌های مهم روند [[استعمارزدایی]] در اواسط قرن بیستم و [[جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵)]] بود و به خاطر اقدامات میانجی‌گری میان [[مصر]] و [[اسرائیل]] در اواخر دههٔ ۱۹۴۰، در سال ۱۹۵۰ [[جایزه صلح نوبل|جایزهٔ صلح نوبل]] را دریافت کرد. او اولین فرد [[آمریکایی - آفریقایی|آفریقایی‌آمریکایی]] و نخستین فرد آفریقایی‌تبار برندهٔ [[جایزه نوبل|جایزهٔ نوبل]] است. رالف بانچ در شکل‌گیری و مدیریت [[سازمان ملل متحد]] مشارکت داشت و در روند استعمارزدایی و چندین مأموریت [[صلح‌بانی]] تحت نظر سازمان ملل نیز ایفای نقش کرد. او در سال ۱۹۶۳ [[نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری]] را از [[جان اف. کندی]] دریافت نمود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=Urquhart, Brian (1998). Ralph Bunche: an American life. p. 25. ISBN 978-0-393-31859-3.}}</ref> بانچ در سازمان ملل به چنان شهرتی رسید که مجلهٔ معروف ''Ebony'' او را تاثیرگذارترین آفریقایی‌آمریکایی نیمهٔ اول قرن بیستم لقب داد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=Charles P. Henry (1999). Ralph Bunche: Model Negro Or American Other?. p. 6. ISBN 0-8147-3582-7.}}</ref>
'''رالف جانسون بانچ''' ({{lang-en|Ralph Johnson Bunche}}؛ ۷ اوت ۱۹۰۳ – ۹ دسامبر ۱۹۷۱) یک [[دیپلمات]] اهل [[ایالات متحده آمریکا]] بود.
 
رالف بانچ عضو هیأت اعزامی ایالات متحده آمریکا به [[کنفرانس دامبارتن اوکس]] در سال ۱۹۴۴، و [[کنفرانس سان‌فرانسیسکو]] در سال ۱۹۴۵ بود که متن [[منشور ملل متحد]] در کنفرانس سانفرانسیسکو تهیه شد. پس از تشکیل سازمان ملل متحد، بانچ عضو هیأت اعزامی آمریکا برای شرکت در نخستین جلسهٔ [[مجمع عمومی سازمان ملل متحد]] در سال ۱۹۴۶ بود و پس از آن به ریاست [[شورای قیمومت سازمان ملل متحد]] رسید که این نقطهٔ آغاز تلاش‌ها و اقدامات بانچ برای گره‌گشایی و پذیرش مسئولیت‌های مربوط به استعمارزدایی بود. بانچ در سال ۱۹۴۸برای میانجی‌گری در خاورمیانه تعیین و موفق شد ضمن مذاکره با [[مصر]] و اسرائیل، آنها را راضی به ترک مخاصمه کند. به دلیل همین موفقیت بود که مدال صلح نوبل سال ۱۹۵۰ را به او اهدا کردند.
وی برنده [[جایزه صلح نوبل]] در سال ۱۹۵۰ شده است.
 
بانچ پس از آن به خدمت در سازمان ملل ادامه داد و روی بحران‌های بین‌المللی مانند [[بحران سوئز]] (۱۹۵۶)، [[بحران کنگو|کنگو]] (۱۹۶۰)، [[جنگ داخلی یمن شمالی|یمن]] (۱۹۶۳)، قبرس (۱۹۶۴) و بحرین (۱۹۷۰) کار می‌کرد و مستقیما به دبیرکل سازمان ملل گزارش می‌داد. او در سال ۱۹۵۷ به عنوان [[معاونان دبیرکل سازمان ملل متحد|معاون دبیرکل سازمان ملل متحد]] در امور ویژهٔ سیاسی منصوب شد که مسئولیت عمدهٔ مأموریت‌های [[صلح‌بانی]] برعهدهٔ این مقام بود. در ۱۹۶۵، بانچ بر [[آتش‌بس]] پس از جنگ [[هند]] و [[پاکستان]] نظارت داشت. او در ژوئن ۱۹۷۱ از سازمان ملل بازنشسته شد و شش ماه بعد درگذشت.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=Bruce W. Jentleson and Thomas G. Paterson, eds. Encyclopedia of US foreign relations. (1997) 1:191}}</ref>
 
== منابع ==