باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
ربات:اصلاح فاصلهٔ مجازی
استاد بدیع زاده علاوه بر خوانندگی در امر آهنگسازی نیز از بزرگان موسیقی ما به شمار می‌آید. در سال [[۱۳۰۴]] که کمپانی انگلیسی صفحه پرکنی «هیز مسترزویس» به قصد تهیه و ضبط صفحه از نواخته‌ها و خوانده‌های هنرمندان ایرانی نماینده خود را به ایران اعزام کرد و شعبهٔ خود را در تهران گشود، بدیع زاده به عنوان نخستین خواننده مرد، با معرفی و توصیه عبدالحسین خان شهنازی، انتخاب شد و اولین صفحه او با عنوان «جلوه گل» روانه بازار شد که شامل دو قطعه [[آواز]] و سه [[تصنیف]] از ساخته‌های خودش بود. از آن پس تا سال [[۱۳۱۴]] بدیع زاده ۲۴ [[تصنیف]] ساخت که همه روی صفحه ضبط شده است. او در سال‌های بعد در سفرهایی به [[حلب]] و [[بیروت]] و [[برلین]] و شبه قاره [[هند]] ، بر شمار ضبط آهنگ‌های خود افزوده است.
 
از میان آفریده‌های معروف او می‌توان از سرود «ایران، کشور داریوش» و ترانه هایترانه‌های جلوه گل، داد دل، دل افسرده، هدیهٔ خاک، گل پرپر و «[[خزان عشق]]» یاد کرد. «خزان عشق» که تا زمان ما جاذبهٔ خود را حفظ کرده در سال [[۱۳۱۳]] در پیوند با متنی عاشقانه از «[[رهی معیری]]» ساخته شده است.
 
استاد بدیع زاده با افتتاح [[رادیو]] به جمع هیات [[ارکستر]] آن زمان رادیو پیوست و در کنار استادانی چون «[[حسین تهرانی]]»، «[[مرتضی نی‌داوود|مرتضی نی داوود]]»، «[[حبیب سماعی]]» و «استاد [[ابوالحسن صبا]]» آثار با ارزشی را در حوزهٔ موسیقی ایرانی پدید آورد. استاد بدیع زاده سال‌ها عضو [[شعر]] و [[موسیقی]] رادیو تهران بود.
۲۵٬۵۹۴

ویرایش