تفاوت میان نسخه‌های «گالینوس»

۱٬۰۴۴ بایت اضافه‌شده ،  ۱۰ سال پیش
 
به دنبال مرگ آئمیلیانوس در ۲۵۳ و از آنجا که امپراتوری در بحران قرار گرفته بود و کشورهای خارجی مرزهای آن‌را مورد تاخت و تاز خود قرار داده بودند، [[سنای روم]] والرین و پسرش گالینوس را در همان سال به امپراتوری مشترک روم برگزید زیرا باتوجه به شرایط معتقد بودند که تنها یک نفر توان اجرای عملیات گستردهٔ نظامی برای دفاع از امپراتوری را ندارد. پس والرین پاسداری از مرزهای خاوری را برعهده گرفت و گالینوس به مقابله با [[گوت]]‌ها در ناحیهٔ راین پرداخت و در ۲۵۸ موفق شد تا قبایل [[آلامانی]] را در [[میلان]] شکست دهد. او سپس موفق شد تا شورش‌های [[اینگنوس]] و [[رگالیانوس]] در Illyricum را سرکوب نماید.
 
درحدود ۲۵۸ پس از میلاد، گالینوس از راین به سمت دانوب حرکت کرد و دو نفر از فرماندهانش به نام‌های [[پوستوموس]] و سیلوانوس، همراه با پسرش [[سالونینوس]] در کُلُنیا ([[کلن]] امروزی) باقی ماندند. پس از آنکه سیلوانوس به سربازان دستور داد تا تمام غنایم جنگی را به خزانه و صاحبان اصلیشان تحویل دهند، لشگریان که تمایلی به انجام این کار نداشتند دست به شورش زده، سیلوانوس و سالونینوس را به قتل رساندند و پوستوموس را امپراتور خواندند. گالینوس برای بازپس‌گیری سرزمین [[گل]] دست به حملات گسترده زد اما نتیجه‌ای دربرنداشت و پوستوموس توانست حملات او را دفع نموده و خود را امپراتور مطلق گل‌ها بنامد.
 
=== مرگ والرین و ادامهٔ بحران ===
۱۱٬۲۳۰

ویرایش