باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
خوشامد
 
== پیشینهٔ مسیحیت در نیشابور ==
نوشته‌های تاریخی از فعالیت مبشران مسیحی در زمینۀ گسترانیدن پیام انجیل در امپراتوری ایران در دوران پارت‌ها در قرون اول و دوم میلادی حکایت دارد. در یکی از این اسناد تاریخی به‌نام "آموزۀ رسولان" از سه مبشر مسیحی به‌نام‌های آدای، آغای و ماری نام برده شده است که برای موعظه پیام انجیل و تأسیس جوامع مسیحی در ایران تا دورترین نقاط این امپراتوری سفر کردند. آدای نخست مسیحیت را در نیشابور گسترش داد .<ref>اسنادِ کهنِ آشور مربوط به تأسیس مسیحیت در ادسا و کشورهای مجاور، نوشته کیورتون، چاپ دوم، آمستردام، ۱۹۶۷</ref> <ref>تاریخ مسیحیت در آسیا، نوشته سمیلِ موفِت،</ref>
<br />
 
یکی از اشیای کشف شده در کاوش‌های باستان شناسی در نیشابور مربوط به [[مسیحیت|آیین مسیحیت]] است.یک ظرف تزئیی به [[زبان سریانی]]، مربوط به سده سوم یا پنجم هحری در [[کهندژ|مناطق باستان شناسی جنوب نیشابور کنونی]] کشف شده‌است. در این ظرف، در سه ردیف، به [[زبان سریانی]]، نوشته شده‌است:« ''خدایا بر من گناه کار ترحم فرما''<ref>این بخش ترجمه به فارسی آن است.</ref> ».
زبان و مضمون این نوشته مربوط به ادبیات مسیحیت است <ref>دعا و نیایش‌ها مسیحیان، جز ادبیات مسیحیت است.</ref>.مورخان می‌گویند که در قرون سوم تا پنحم میلادی نیشابور محل اقامت اقلیتی از کلدانی‌های وابسته به پاتریارک [[انطاکیه|انطاکیه]] و تحت نظر کاتولیکوس بوده‌است.
 
در کتاب [[اسرار التوحید]]، گفتگوها و مدارای شیخ [[ابو سعید ابوالخیر]] با مسیحیان نیشابور ذکر شده‌است.به عنوان نمونه:
{{نقل قول|آورده‌اند کی روزی شیخ قدس اللّه روحه العزیز در نشابور برنشستهبر نشسته می‌رفت. بدربه در کلیسایی رسید، اتفاق را روز یکشنبه بود جمله با شیخ گفتند ای شیخ می‌باید کی ایشان را ببینیم،» شیخ پای از رکاب بگردانید چون شیخ در رفت ترسایان پیش شیخ آمدند و خدمت کردند و همه به حرمت پیش شیخ بیستادند وحالتهاوحالت ها برفت. مقریان با شیخ بودند، یکی گفت « ای شیخ دستوری هست تا آیتی بخوانند؟بخوانند» شیخ گفت روا باشد. مقریان آیتی خواندند، ایشان را وقت خوش گشت و بگریستند، شیخ برخاست و بیرون آمد. یکی گفت: اگر شیخ اشارت کردی همه زنارها بازکردندی.شیخ گفت '''« ما ایشان را زنار برنبسته بودیم تا بازگشاییم»'''<ref>نقل از کتاب اسرار التوحید فی مقامات شیخ ابی سعید</ref>.}}
 
 
در دوره بعد از ورد اسلام به نیشابور، مسیحیان و مسلمانان با یکدیگر مدارا داشتند و هیچ درگیری بین مسلمانان و مسیحیان در تاریخ نیشابور ذکر نشده‌است. رفتار بین مسلمانان و مسیحیان در نیشابور قدیم تساهل بوده است.
<br />
 
[[محمدحسن‌خان صنیع‌الدوله]] از قبری در کنار [[آرامگاه محمد محروق|آرامگاه امام زاده محمد محروق]] یاد کرده که متعلق به شخصی به نام بورق اسود بوده‌است. او در این باره چنین نوشته‌است:
 
{{نقل قول|وی غلام سیاهی از پیروان و معتقدان به عیسی مسیح بود که بعد از مصلوب شدن آن حضرت (به گمان مسیحیان)، فرار کرد و به نیشابور آمد و در آن جا در گذشت و مدفون گردید و مردم کمال احترام را نسب به او منظور می‌داشتند.}}<ref>این مسئله در منابع مربوط به تاریخ نیشابور ذکر نشده است.</ref>
<br />
امروزه [[مسیحیان]] شانزده صدم درصد جمعیت [[شهرستان نیشابور]] را شامل می‌شوند، اما تعلق آن‌ها به آیین و فرهنگ مسیحی، در سال‌های پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، کمرنگ شده‌است.بسیاری از مسیحیان منطقه نیشابور در ظاهر مسیحی اند. برخی در اثر فشارها به اسلام گرویدند یا مهاجرت کردند. به این ترتیب‌، روزبه‌روز از شمار مسیحیان کاسته می‌شد.امروزه تبلیغ مسیحیت، برگزاری جشن‌ها و اعیاد مسیحیت، فروش [[اناجیل]] و کتاب‌های دعای مسیحی، نصب علائم مربوط به آیین مسیحیت بر روی خانه یا لباس و هر چیز دیگر، دعوت به [[کلیسا|کلیسای خانگی]]، در [[نیشابور]] ( <small>به طور کلی در [[ایران]]</small> ) [[جرم]] یا زشت و مذموم محسوب می‌شود و در باره دستگیری مسیحیان در نیشابور گزارش‌های شده‌است.<ref>آژانس خبری مسیحیان ایران،۷. ژانویه ۲۰۱۱</ref>