باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
بدون خلاصه ویرایش
[[پرونده:Fukushima I by Digital Globe 2.jpg|thumb|300px|تصویر ماهواره‌ای از ساختمان ۴ رآکتور آسیب‌دیده،
۱۶ مارس ۲۰۱۱]]
'''رویدادهای اتمی فوکوشیما ۱''' به حوادثی گفته می‌شود که در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۱۱، در پی [[زلزله|زلزلهٔ]] ۹ ریشتری و [[سونامی]]، و در اثر از کار افتادن ماشین‌آلات [[نیروگاه اتمی فوکوشیما]]، یکی از پس دیگری، و نشت [[پرتوزا|مواد رادیواکتیو]] به وقوع پیوست. متخصصان این حادثه را بعد از [[حادثه چرنوبیل]] بزرگ‌ترین فاجعهٔ اتمی می‌دانند و از نظر پیچیدگی آن را در مقام نخست فجایع اتمی جهان قرار می‌دهند چرا که تمام رآکتورهای نیروگاه فوکوشیما در نتیجهٔ این رویداد با مشکل مواجه شد.
'''حادثه اتمی فوکوشیما''' به از کار افتادن پی‌درپی دستگاه‌ها و نشت [[پرتوزا|مواد رادیواکتیو]] از [[نیروگاه فوکوشیما]] در پی [[زلزله|زلزلهٔ]] ۹ ریشتری و [[سونامی]] در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۱۱ گفته می‌شود.
 
متخصصان این حادثه را بعد از [[حادثه چرنوبیل]] بزرگ‌ترین فاجعهٔ اتمی می‌دانند البته از نظر پیچیدگی حادثه اتمی فوکوشیما گوی سبقت را از چرنوبیل هم می‌رباید چون تمام [[رآکتور]]ها در آن دخیل هستند.
در زمان وقوع زلزله، رآکتور ۴ خالی از سوخت خالی شده‌بودبود و رآکتورهای ۵ و ۶ خاموش و کاملاً سرد شده‌بودند‌بودند. بقیهٔ رآکتورهارآکتورها، بهبا هنگاموقوع زلزله زلزه به طور خودکار خاموش شدند و [[ژنراتور]]هایی که برای وضعیتهای اضطراری در نظر گرفته شده بودند، شروع به کار کردند تا پمپ‌های آب و پمپ‌های الکترونیک را برای خنک کردن رآکتورها به کار بیاندازند. محوطهٔ نیروگاه با دیواره‌ایسدی دریایی محافظت می‌شد که برای مقابله با سونامی ۵.۷ متری کفایت می‌کرد، محافظت شده بود ولی البته در برابر امواج ۱۴ متری که ۱۵ دقیقه بعد از زلزله آغاز شد، کاری از پیش نمی‌بردنمی‌برد، در نتیجه محوطهٔ نیروگاه کاملاً در آب فرو رفت. ژنراتورها که در ارتفاعی پایین‌تر از سطح دریا قرار داشتند و تابلوهای برق در طبقهٔ پایین رآکتورها واقع شده بودند، همگی زیر آب فرو رفتند. ارتباط با شبکهٔ برق قطع و کار خنک کردن رآکتورها متوقف شد. دمای رآکتورها از حد مجاز بالاتر رفت. سیل و زلزله کمک‌رسانی از جاهای دیگر را تقریباً غیرممکن کرده بود.
 
محوطه کاملاً در آب فرو رفت از جمله ژنراتورها که در ارتفاعی پایین تر از سطح دریا قرار داشتند و تابلوی برق که در طبقهٔ پایین رآکتورها قرار داشت و در نتیجه ارتباط با شبکهٔ برق قطع شد و کار خنک کردن رآکتورها متوقف شد. دمای رآکتورها از حد مجاز بالاتر رفت. سیل و زلزله امکان کمک‌رسانی از جاهای دیگر را با دشواری‌های فراوان مواجه کرد.
شواهدی که به زودی به دست آمد، حاکی از این بود که در رآکتورهای ۱ و ۲ و ۳ [[ذوب‌شدن سوخت هسته‌ای|سوخت هسته‌ای ذوب شده‌]] و روکش فلزی بالای ساختمان رآکتورهای ۱ و ۳ و ۴ در اثر انفجار هیدروژن نابود شده‌است. انفجار به دستگاه‌های کنترل حرارت در داخل راکتور ۲ آسیب رساند و رآکتور ۴ نیز آتش گرفت. علاوه بر این ، میله‌های سوخت مصرفی که در استخرهای سوخت واحدهای ۱-۴ ذخیره شده بود در اثر کاهش سطح آب استخرها شروع به داغ شدن کرد. به دلیل ترس از نشت اشعه تا شعاع ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) نیروگاه از سکنه خالی شد و کارگران نیروگاه که در معرض تابش اشعه قرار داشتند، موقتاً از نیروگاه خارج شدند. در تاریخ ۱۷ مارس ژنراتوری که در واحد ۶ قرار داشت، به کار انداخته شد تا واحدهای ۵ و ۶ را که کمتر آسیب دیده بودند، خنک کند. از ۲۰ مارس شبکهٔ برق دوباره به کار افتاد ولی ماشین‌آلانی که در اثر [[سیل]]، [[آتش‌سوزی]] و [[انفجار]] در رآکتورهای ۵ و ۶ تخریب شده بودند همچنان غیرقابل راه‌اندازی بودند. مقامات ژاپنی پس از بررسی حادثه ابتدا میزان آن را سطح ۴ در مقیاس بین المللی هسته‌ای (اینس) برآورد کردند اگرچه سازمان‌های دیگر بین المللی پیش‌بینی می‌کردند که سطح واقعی بحران بالاتر از این باشد. ژاپن سطح بحران هسته‌ای را ابتدا تا سطح ۵ و سپس تا ۷ بالا برد.
 
۹٬۴۵۷

ویرایش