تفاوت میان نسخه‌های «ساسان سپنتا»

بدون خلاصه ویرایش
وی در سال [[۱۳۱۳|۱۳۱۳ هجری خورشیدی]] متولد شد و تحصیلات خود را در دورهٔ کارشناسی زبان و ادبیات فارسی و در دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترا در رشته زبانشناسی در دانشگاه تهران به انجام رسانید. او در مدرسه عالی ترجمه، دانشگاه تهران و [[دانشگاه دورهم]] (انگلستان) تدریس کرد و سپس تدریس را با مرتبه استادی در دانشگاه اصفهان ادامه داد. علاوه بر زبانشناسی وی در رشته الکترونیک و موسیقی نیز تحصیل کرده و صاحب تالیفاتی نیز است.
 
وی نواختن [[ویلن]] را نزد [[آرمیک گورگین]] (تحصیل کرده موسیقی در روسیه) آغاز کرد و سپس نزد [[علینقی وزیری]]، [[روح الله خالقی]]، [[ابوالحسن صبا]] و [[محمود تاج بخش]] ادامه داد. </br>
سپنتا در سال [[۱۳۳۸]] آثار صوتی نفیس استادان موسیقی عصر ناصرالدین شاه را که بر استوانه‌های مومی دستگاه [[فنوگراف]] (حافظ‌الاصوات) ضبط شده بود و مدتی بیش از شصت سال به علت عدم راه کارهای فنی متروک و بلااستفاده مانده بود کشف و با ساختن و ابداع ادوات دست ساز و تمهیدات فنی بازیابی صوتی نمود و تحلیل و توصیف سبک و ویژگیهای هنری آثار بازیابی شده را در برنامه‌های رادیو تلویزیونی، تلویزیون ملی ایران (سالهای پیرامون ۱۳۵۰) عرضه کرد. تاکنون در حدود یکصد و بیست مقاله تخصصی در رشته‌های ادبیات، زبانشناسی و موسیقی در نشریات [[علمی-پژوهشی]] از او به چاپ رسیده‌است. از جمله کتابهای چاپ شده از وی می‌توان به تاریخ تحول ضبط موسیقی در ایران، چشم انداز موسیقی ایران و [[آواشناسی]] فیزیکی زبان فارسی اشاره کرد.