تفاوت میان نسخه‌های «ملا ممدجان»

جز
ربات: مرتب‌سازی رده‌ها؛ زیباسازی
جز (ربات: مرتب‌سازی رده‌ها؛ زیباسازی)
در رابطه با داستان عاشقانه عایشه و ملامحمدجان در کتاب‌های مربوط به تاریخ هرات و اخبار و روزنامه‌ها بارها مطالبی نوشته شده و [[رادیو افغانستان]] نیز در سال‌های دهه پنجاه خورشیدی این داستان را چندین بار نشر نمود. روایت داستان عاشقانۀ عایشه و ملامحمدجان به این شرح است:
 
در عهد فرمانروایی [[تیموریان]] در هرات، بویژه در عصر [[سلطان حسین بایقرا]] (فرمانروایی: ۱۵۰۶-۱۴۶۹ م.)، مردم از تمام قلمرو آنان در نوروز به [[مسجد کبود (مزار شریف)|مسجد کبود]] به مزار شریف می‌آمدند و دولت خرج عروسی جوانانی را که در مزار شریف عروسی می‌کردند می‌پرداخت. دوران تیموری عصر شکوفایی هنر در [[هرات]] بود و مدارس متعددی در این شهر تاسیس شد و شاگردان در این مدارس به تحصیل علوم و فنون مختلفه می‌پرداختند. یکی از این مدارس، مدرسه‌ای بود در نزدیکی سرحدیده در شمال شهر هرات و به جوار زیارت [[مولانا حسین واعظ کاشفی|ملاحسین واعظ کاشفی]]. یکی از طلاب مدرسه به نام ملامحمدجان همه روزه از محل سرحدیره تا چشمه قلمفور که نزدیک زیارت [[جامی|مولانا عبدالرحمن جامی]] است پیاده طی می‌نمود و [[صرف و نحو]] حفظ می‌کرد، ساعتی در کنار چشمه می آسود و شکرانه بجای می آورد. یکی از روزها جمعی از دختران سرحدیره با عایشه که دختر یکی از افسران مقرب دربار تیموریان بود غرض گرفتن آب از چشمه قلمفور می‌رفتند و ملامحمدجان هم واپس رهسپار مدرسه‌اش بود. ناگهان بادی با تندی وزیدن گرفت و روسری عایشه را از سرش پرانده و باد آن را نزدیک پای ملامحمدجان آورد. عایشه خواست تا روسری‌اش را بگیرد در همین اثنا چشم ملامحمدجان به عایشه می‌افتد و هر دو دلباخته هم می‌گردند.
 
سر از این تاریخ ملامحمدجان و عایشه عاشق و دلباخته یکدیگر می‌شوند. ملامحمدجان صرف و نحو را کنار می‌گذارد و به فکر ازدواج با عایشه می‌شود و از خانواده‌اش خواستگاری می‌نماید، چون ملامحمدجان طالب‌العلم بی‌بضاعتی می‌باشد پدر عایشه موافقت نمی‌نماید.
 
این دو عاشق دلباخته نذری را بر عهده می‌گیرند، در صورتی‌که ازدواجشان صورت پذیرد در ایام [[نوروز در افغانستان|میلۀ گل سرخ]]{{نشانه|1}} به مزار شریف رفته و مدتی را در آرامگاه علی خاکروبی نمایند. عایشه همواره با دختران سرحدیره در بین عصر و شام به چشمه قلمفور غرض گرفتن آب می‌رفت و در جمع آنها با سوز و درد این آهنگ را با خود زمرمه می‌کرد:
 
{{شعر}}
 
== منابع ==
*{{یادکرد|کتاب = موسیقی و تئاتر در هرات |نویسنده = نصرالدین سلجوقی |ترجمه = |ناشر = انتشارات توس |چاپ = اول |شهر = تهران |کوشش = |ویرایش = فرامرز تمنا |صفحه = ۷۳-۷۵ |زبان = فارسی |سال = ۱۳۸۳ |شابک = ISBN 964-315-625-7 }}
 
[[رده:ترانه‌های هراتی]]
[[رده:موسیقی هرات]]
[[رده:موسیقی افغانستان]]
[[رده:عشاق نامدار]]
[[رده:موسیقی افغانستان]]
[[رده:موسیقی هرات]]
[[رده:نوروز در افغانستان]]