صلح آنتالکیداس: تفاوت میان نسخه‌ها

۱٬۷۹۱ بایت اضافه‌شده ،  ۱۰ سال پیش
بازنویسی
(بازنویسی)
'''صلح آنتالکیداس''' پیمان‌نامه‌ای بود میان [[اسپارت]] از یک سو و [[آتن]]، [[کورینتوس]]، [[تبس (یونان)|تبس]] و [[آرگوس (شهر)|آرگوس]] از سوی دیگر، که به [[نبرد کورینتی|نبرد هشت ساله کورینتی]] در [[یونان باستان]] پایان داد.
در زمان سلطنت [[اردشیر دوم]] هخامنشی، پس از آن که ایرانیان راه غله [[آتن]] را با ۸۰ [[کشتی]] از طریق [[تنگه بسفر]] بست، در سال ۳۸۷ پیش از میلاد، یونانیان نمایندگان تام الاختیاری به [[سارد]] فرستادند تا شرایط شاه ایران را بشنوند. [[تیریباز]] مهر سلطنتی شاه را نشان داد و آنگاه منشی او چنین خواند:
 
[[اردشیر دوم (هخامنشی)|اردشیر دوم هخامنشی]] که خود با کمک مالی به دشمنان اسپارت عامل اصلی آغاز جنگ بود، با میانجی‌گری میان طرف‌های درگیر شرایط صلح را نیز بر ایشان تحمیل کرد و برای چند سال دست یونانیان را از [[آسیای صغیر]] کوتاه نمود.
«شاه اردشیر به حق سزاوار می‌داند که شهرهای [[آسیا]]، و جزایر، [[کلازومنای]] و [[قبرس]] متعلق به او باشد. سایر شهرهای یونانی چه بزرگ و چه کوچک، مستقل خواهند ماند. مگر [[لمنوس]]، [[ایمبروس]] و [[اسکیروس]] که به آتن تعلق خواهند داشت. و هر یک از طرفین که این [[صلح]] را نپذیرد، من علیه او همراه با تمام کسانی که آن را پذیرفته‌اند، در دریا و خشکی، و با کشتی و با پول به جنگ خواهم پرداخت.»
 
در زمانسال سلطنت۳۸۷ [[اردشیرپیش دوم]]از هخامنشی،میلاد، پس از آن که ایرانیاناسپارت و شهرهای یونانی متحد ایران راه غله [[آتن]] را با ۸۰ [[کشتی]] از طریق [[تنگه بسفر]] بست،بستند، در سال ۳۸۷ پیش از میلاد، یونانیانمتخاصمان نمایندگان تام الاختیاریتام‌الاختیاری به [[سارد]] فرستادند تا شرایط شاه ایران را بشنوند. [[تیریباز]] (ساتراپ سارد) مهر سلطنتی شاه را نشان داد و آنگاه منشی او چنین خواند:
این همان صلح مشهور شاه یا صلح آنتالکیداس بود. مرخص کردن سربازان از خدمت و عقب نشینی از پادگان‌ها در سال ۳۸۶ تکمیل شد.
 
«شاه :اردشیر به حقشاه سزاوار می‌داند که شهرهای [[آسیا]]،آسیا، وهمچنین جزایر،جزایر [[کلازومنای]] و [[قبرس]] متعلق به او باشد. سایردیگر شهرهای یونانی چه بزرگ و چه کوچک، مستقل خواهند ماند.می‌مانند مگر [[لمنوس]]، [[ایمبروس]] و [[اسکیروس]] که - همچون گذشته - به آتن تعلق خواهند داشت. و هر یک از طرفینطرف‌های درگیر که این [[صلح]] را نپذیرد، من علیه- اواردشیر همراه- بادر تمامکنار کسانی که آنبا رامن هم‌نظرند، با پذیرفته‌اند،ایشان در دریا و خشکی، و با کشتی و با پول به جنگ خواهم پرداختجنگید.»<ref>[http://en.wikisource.org/wiki/Hellenica_(Xenophon)/Book_5/Chapter_1 گزنفون، هلنیکا، کتاب پنجم، فصل نخست]</ref>
 
یونانی‌های خسته از جنگ، به پذیرش شرایط اردشیر ناچار بودند. این پیمان ایشان را از مداخله آشکار در [[ایونیه]] باز می‌داشت و در برابر، زمینه نفوذ بیش از پیش ایران را در سیاست داخلی [[دولت‌شهر]]های یونانی فراهم می‌کرد.<ref>تاریخ ایران، صفحه ۲۱۶</ref>
اثر دیگر این صلح، تبدیل اسپارت به قدرت مسلط در صحنه سیاسی یونان بود.
 
پس از صلح یونان، دولت هخامنشی فرصت یافت تا بر سرکوب شورش‌های آسیای صغیر، گشودن دوباره [[مصر باستان|مصر]] و تصرف قبرس متمرکز شود.<ref>تاریخ ایران، صفحه ۲۱۷</ref>
 
== پانویس ==
{{پانویس}}
 
== منابع ==
*گرشویچ،ایلیا. تاریخ ایران (دوره هخامنشیان) از مجموعه تاریخ کمبریج،کمبریج. تاریخدفتر ایران،دوم دورهاز جلد هخامنشیان،دوم. ترجمه [[مرتضی ثاقب فر]]، چاپ نخست ۱۳۸۵،. انتشارات وزارتجامی. فرهنگ وچاپ ارشاددوم اسلامی۱۳۸۷.
*[http://en.wikisource.org/wiki/Hellenica_(Xenophon) ویکی‌نبشته: گزنفون. هلنیکا. برگردان انگلیسی از هنری دکینز]
 
[[رده:معاهده‌های اسپارت]]
۳۶۵

ویرایش