باز کردن منو اصلی

تغییرات

۲۱ بایت حذف‌شده ،  ۷ سال پیش
جز
ربات:افزودن الگو ناوباکس {{دهستان‌های ساراگوسا}}+تمیز(۲.۷)
[[پرونده:MaraAssault.jpg|thumbبندانگشتی|200px|حملهٔ ماره به بودا (در این حکاکی، بودا تنها به‌طور نمادین و به صورت تختگاه خود نمایش داده شده)، سدهٔ دوم میلادی، [[آماراواتی]] (هند).]]
در دین بودا، مارَه [[دیو|دیوی]] است که به هنگام رسیدن [[گوتاما بودا]] به مرحلهٔ "بیداری" و "[[اشراق]]" کوشید تا بودا را بفریبد.
 
در [[کیهان‌شناسی]] بودایی، ماره نماد بی‌مهارتی و "مرگ" زیست روحانی است. ماره اغواگر است و اندیشهٔ انسان‌ها را از روحانی بودن جدا می‌کند. وی این کار را از طریق فریبنده نشان دادن جهان خاکی و مثبت نمایاندن منفی‌ها انجام می‌دهد.
 
داستان‏‌هایداستان‏های بسیاری نقل شده‌است درباره ترفندهای مارَه در جهت ایجاد خلل در روح [[ریاضت|ریاضت‏‌جویریاضت‏جوی]] گئوتَمَه از لحظه ترک خانه و آغاز راه و یا هنگامی که، زیر درخت بیداری، بی‏‌حرکتبی‏حرکت و مصمّم و پایدار و ثابت نشسته بود و توجهی به رگبار سنگ و تیرِ مارَه و یارانش، که به محض نزدیک شدن به او به گُل بدل می‏‌شد،می‏شد، نداشت (این حمله با «لمس کردن زمین» از جانب گئوتَمَه پاسخ گفته شد یعنی بودای آینده، با لمس کردن زمین به انگشتش، آن را احضار کرده و برای برتری خویش به شهادت گرفت) و یا زمانی که بودا بر همه موانع دنیوی غلبه یافت و مارَه، برای جلوگیری از اشاعه دین وی، تلاش می‏‌کردمی‏کرد که وی را وا دارد که هر چه زودتر به نیروانه نایل شود.<ref name="زرشناس">زرشناس، زهره، واژه اهریمن در ادبیات سغدی بودایی (۱۰ صفحه - از ۴۲ تا ۵۱). در: نامه فرهنگستان» زمستان ۱۳۷۹ - شماره ۱۶.</ref>
 
واژه سانسکریت ماره در بن و ریشه خود با واژه‌های مردن و مرگ فارسی هم‌ریشه است.
 
== ویژگی‌ها ==
ماره فریبکار و مرگ‏‌آفرینمرگ‏آفرین خدایی است که، در افسانه و [[کیهان‏‌شناسیکیهان‏شناسی بودایی]]، سرور بومِ احساس‏, آرزو و دشمن اصلی بودا و پیروان وی است. لقب اصلی ماره بدکار، اغواگر و دشمن، در ادبیات بودایی، «شیـطان» است. او را ناموچی به معنای «نبخشیدنی، رها و رستگارنشدنی» نیز نامیده‏‌اندنامیده‏اند. مَرکبِ وی فیلی است و او اسیرانش را در دام اندیشه‏‌هااندیشه‏ها و لذات مادی و این‏‌جهانیاین‏جهانی گرفتار و به تحمل رنج و مرگ‏‌هایمرگ‏های مکرّر دچار می‏‌سازدمی‏سازد.<ref name="زرشناس"/>
 
در کتاب‌‏هایکتاب‏های مقدس بودایی، مارَه خدای مرگ و نیز خدای زندگی یعنی خدای [[باززایی]] است. وی همان «ریژ و کام» (شهوت و خواست) است چرا که «آرزو و خواست» دلیل وجودی زایش و مرگ است و، از آن‏جا که بودا رهاننده آدمیان از تولد و مرگ دوباره است، ماره شیطان‏‌صفتشیطان‏صفت دشمن خصوصی بودا و آیین اوست و به وسوسه و اغوای بودا و پیروان وی می‌‏پردازدمی‏پردازد و همواره می‏‌کوشدمی‏کوشد تا سدّی بر سر راه بوداسف‌ها، بودا و یا پیروانش ایجاد کند.<ref name="زرشناس"/>
 
در بوداگرایی سنتی چهار ماره تعریف می‌شود<ref>Saddhatissa, H. (translator) (1998). The Sutta-Nipāta. London: RoutledgeCurzon Press. ISBN 0-7007-0181-8.</ref>:
*ماره به عنوان پسر خدا (دواپوتره ماره)
 
در فلسفه مدَرْسی، سه مارَه: و در متون پالی، سه، چهار و یا شش مارَه قابل تشخیص است. اما، در نظریه‌‏هاینظریه‏های متأخر بودایی، میلیون‏‌هامیلیون‏ها مارَه به رهبریِ سَرـ مارَه وجود دارد.
ماره صاحب سه دختر به نام‌‏هاینام‏های ترسنا «عطش و تشنگی حیات»، رتی «آرزو و خواست» و رگه «لذت و شادی» است.<ref name="زرشناس"/>
 
ماره، هرچند در بیشتر افسانه‏‌هاافسانه‏ها به صورت شخصیتی ملموس و عینی ظاهر می‏شود، در حقیقت، نمود تمایلات و شهوات و ترس‌‏هاترس‏ها و تردیدها و پندارهایی است که سدّ راه «بودا» شدن است. از این رو، خشم و بینش‌‏هایبینش‏های نادرست دام‌‏هایدام‏های اویند و قید و بند و آلودگی و فساد و ویرانی لشکریان او. فرزندانش تمنا و خواست، شهوات، سردرگمی، سرآسیمگی، لذت و غرورند. ماره خود، به اشکال گوناگون، با تاریکی، نادانی، بی‏خبری، ناپاکی، فساد و [[انحطاط]]، که پایه کام‌جویی است و، از این رو، زادمُرد (=تولد و مرگ مکرّر) را تسریع می‌‏کند،می‏کند، یکی دانسته شده‌است.<ref name="زرشناس"/>
 
ماره میراننده بازنمایِ نیروی شرّی معنوی است که [[شاکیه‌مونی]] بودا به خوبی از رویارویی و غلبه بر آن آگاه بود. ماره فریبکار، به دو صورت شهوت و مرگ، دشمن همزادِ همه کسانی است که می‌‏کوشندمی‏کوشند به وضع ساکن و بی‏مرگ [[نیروانه]] نایل شوند. باید توجه داشت که چیرگی قطعی بر ماره، در هر سطح معنوی یا عامه‌‏پسند،عامه‏پسند، عنصر جدایی‌ناپذیر این اسطوره است.<ref name="زرشناس"/>
 
== منابع ==
{{پانویس}}
{{دین-خرد}}
{{دهستان‌های ساراگوسا}}
 
[[رده:بوداگرایی]]
 
۳٬۹۱۵٬۲۲۳

ویرایش