تفاوت میان نسخه‌های «خشتی دیگر در دیوار»

بدون خلاصه ویرایش
'''آجری دیگر در دیوار''' عنوان سه آهنگ متعلق به گونه‌های مختلف یک موضوع پایه‌ای مشابه، در [[آلبوم مفهومی]] [[۱۹۷۹ (میلادی)|۱۹۷۹ میلادی]] [[پینک فلوید]]، [[دیوار (آلبوم)|دیوار]]، است با عناوین فرعی به ترتیب «'''بخش اول'''»، «'''بخش دوم'''» و «'''بخش سوم'''» که همگی به وسیلهٔ نوازندهٔ گیتار بیس پینک فلوید و سپس [[ترانه‌سرا]]، [[راجر واترز]]، نوشته شده‌اند. این ترانه، یکی از مشهورترین آهنگ‌های گروه و نیز موفق‌ترین ترانهٔ مشهور آنان است، که به رتبهٔ ۱ در جدول‌های موسیقی تک‌آهنگ‌های آمریکایی و نیز جدول‌های بریتانیایی رسید. ضمناً، بخش دوم در ردهٔ ۳۷۵ فهرست [[۵۰۰ آهنگ برتر همه زمان‌های رولینگ استون]] قرار گرفت.<ref>[http://www.rollingstone.com/news/story/11028260/the_rs_500_greatest_songs_of_all_time/3 Rolling Stone: The RS 500 Greatest Songs of All Time]</ref>
 
«بخش دوم»، که بیشتر از همه به خاطر جملهٔ «ما هیچ آموزشی نیاز نداریم» مشهور است، به عنوان یک تک‌آهنگ عرضه شد و تنها ترانهٔ موفق رتبهٔ یکی گروه را در [[بریتانیا]]، [[ایالات متحده]]، [[آلمان غربی]] و بسیاری کشورهای دیگر میسر ساخت. در بریتانیا این ترانه، اولین تک‌آهنگ گروه بعد از ترانهٔ «مرا در آسمان نشان ده» در سال [[۱۹۶۸ (میلادی)|۱۹۶۸]] بود. این یک [[آهنگ اعتراضی]] بر ضد تدریس انعطاف‌ناپذیر و دشوار به طور کلی و مدارس boardingشبانه‌روزی به طور خاص است که موجب شد این ترانه در بسیاری کشورها منع شود.<ref>[http://www.statenews.com/article.phtml?pk=17292 The State News: 'Wall' a perfect mix of rock, film]</ref>
 
برای «بخش دوم»، پینک فلوید به یک دستهٔ هم‌سرایان مدرسه‌ای نیاز داشتند و تهیه‌کننده، باب ازرین، از مدیر صدا، نیک گریفیتس، درخواست پیدا کردن یک مورد را کرد. گریفیتس در نزدیکی استودیوی [[بربتانیا رو استودیوز]] با مدیر معلم موسیقی، آلون رنشا، از مدرسهٔ [[ایسلینگتون گرین اسکول]]<ref>[http://news.bbc.co.uk/1/hi/magazine/7021797.stm BBC News: Just another brick in the wall?], 2 Oct 2007</ref> وارد گفت‌وگو شد. دستهٔ هم‌سرایان اجازه نداشتند که بقیهٔ ترانه را پس از خواندن هم‌سرایی بشنوند و هنگامی که خواستند تک‌نوازی گیلمور را بشنوند با آن‌ها موافقت نشد.{{مدرک}} گرچه مدرسه، ۱۰۰۰ پوند را به‌طور نقدی دریافت کرد، اما هیچ قراردادی برای حق امتیاز از فروش محصول وجود نداشت. بر اساس قانون کپی‌رایت ۱۹۹۶ بریتانیا، آن‌ها برای حق امتیاز پخش رسانه‌ای مشمول می‌شدند و پس از آن‌که نمایندهٔ حق امتیاز، پیتر روان، از طریق وب‌گاه [[فرندز ری‌یونایتد]] و به شیوه‌های دیگر، اعضای دستهٔ هم‌سرایی را دنبال کرد، آنان خواستار حقوق خود شدند. بر خلاف گزارش‌های مطبوعات، این مورد شامل پی‌گیری قانونی پینک فلوید نمی‌شد. حرفه‌ای‌های صنعت موسیقی پیش‌بینی کردند که هر دانش‌آموز مبلغی حدود ۵۰۰ پوند را کسب می‌کردند.<ref>[http://www.timesonline.co.uk/article/0,,2-1376418,00.html TimesOnline: Payout after Pink Floyd leaves them kids alone]</ref>
کاربر گمنام