تفاوت میان نسخه‌های «انتروکوک»

مهمترين عفونت های ايجاد شده توسط انتروكوک ها عبارتند از : عفونت های مجرای ادراری، باكتريمی، [[اندوكارديت]] و [[مننژيت]].سويه های حساس را می توان با استفاده از آمپی سيلين و وانكومايسين درمان كرد<ref>Fisher K, Phillips C (June 2009). "The ecology, epidemiology and virulence of Enterococcus". Microbiology 155 (Pt 6): 1749–57. doi:10.1099/mic.0.026385-0. PMID 19383684.</ref>.
از ديدگاه پزشكی، انتروكوک ها از نظر مقاومت آنتی بيوتيكی ذاتی اهميت دارند. برخی از انتروكوک ها بطور ذاتی به آنتی بيوتيک های بتالاكتام (پنی سيلين، سفالوسپورين ها و كارباپنم) و آمينوگلوكوزيدها
مقاوم هستند. در دو دهه گذشته، سويه های انتروكوكی مقاوم به وانكومايسين (VRE) در بيماران بستری در بيمارستان ها افزايش يافته اند. براي درمان سويه های مقاوم به وانكومايسين، از آنتي بيوتيک هايی مانند كوئينوپريستين/دالفوپريستين (سينرسيد) يا تايجی سايكيلينتیگسيكلين استفاده می شود<ref>Tünger A, Aydemir S, Uluer S, Cilli F (2004). "In vitro activity of linezolid & quinupristin/dalfopristin against Gram-positive cocci". Indian J Med Res 120 (6): 546–52. PMID 15654141.</ref>.
 
== منابع ==