استرپتوکوک پیوژنز: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
* '''پروتئین M :'''
پروتئین M موجب مهار اپسونیزاسیون توسط سیستم کمپلمان میزبان می شود. همچنین می تواند با اتصال به فیبرینوژن، اپسونیزاسیون را مهار کند. با این وجود، این پروتئین نقطه ضعف باکتری است زیرا آنتی بادی های تولید شده علیه آن، موجب به دام افتادن باکتری توسط فاگوسیت ها (گلبول های سفید) خواهد شد. هر سویه، پروتئین M ویژه خود را تولید می کند. از پروتئین M برای سروتیپ بندی سویه های استرپتوکوک پیوژنز نیز استفاده می شود.
* '''پروتئین T :'''
پروتئین T (مقاوم به تریپسین)، پروتئین ثانویه ویژه تیپ است که شاخص اپیدمیولوژیکی مفیدی برای سویه‌هایی است که پروتئین M را بیان نمی‌کنند. عملکرد دقیق پروتئین اخیر هنوز ناشناخته باقی مانده است.
* '''استرپتولیزین O :'''
نوعی اگزوتوکسین است که در همولیز گلبول های قرمز (بتا همولیز) نقش دارد. آنتی بادی تولید شده علیه استرپتولیزین O را می توان در بدن شناسایی کرد. استرپتولیزین O یا به اختصار ASO بیانگر عفونت اخیر با استرپتوکوک پیوژنز است.
از مهمترین فاکتورهای گسترش باکتری در بدن است. هیالورونیداز، اسید هیالورونیک (مهمترین بخش بافت همبند) را تجزیه می کند.
* '''استرپتودورناز :'''
هر سویه می تواند تا 4 نوع آنزیم DNase تولید کند. استرپتودورناز از به دام افتادن باکتری در دام های خارج سلولی نوتروفیلی (neutrophil extracellular traps) که از جنس DNA هستند، جلوگیری می کند. آنتی بادی‌های تولید شده علیه DNaseB، به عنوان یک شاخص مهم برای تشخیص عفونت‌های پوستی استرپتوکوکی مطرح می‌باشد.
* '''C5a پپتیداز :'''
C5a (کموتاکسین قوی نوتروفیلی) را تجریهتجزیه می کند. در مراحل اولیه عفونت از مهاجرت نوتروفیل ها به سمت باکتری جلوگیری می کند.
 
== تشخیص ==