امیل کریپلین: تفاوت میان نسخه‌ها

اصلاح ارقام، اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح سجاوندی
جز (ربات ردهٔ همسنگ (۲۳) +املا+مرتب (۴٫۳): + ۶ رده)
(اصلاح ارقام، اصلاح نویسه‌های عربی، اصلاح فاصلهٔ مجازی، اصلاح سجاوندی)
|عرض تصویر =
|زیرنویس =
|تاریخ تولد = ٥۵ فوریه ١٨٥٦ ۱۸۵۶
|زادگاه = [[نوی‌اشترلیتز]]، [[آلمان]]
|تاریخ مرگ = ٧۷ اکتبر ١٩٢٦۱۹۲۶
|محل مرگ =
|محل زندگی =
|دانشجویان دکتری وی=
|دلیل شهرت = به خاطر طبقه‌بندی بیماریهای روانی
|تأثیرات =
|جوایز =
|دین =
|پانویس =
|امضا =}}
'''امیل کریپلین''' {{آلمانی|Emil Kraepelin}}(١٥۱۵ فوریه ١٨٥٦۱۸۵۶٧۷ اکتبر ١٩٢٦۱۹۲۶) [[روانپزشک]] [[آلمانی]] بود. دانشنامه‌یدانشنامهٔ روانشناسی ایزنک او را بنیان‌گذار روانپزشکی مدرن و علمی و هم‌چنین روان‌داروشناسی و [[ژنتیک]] روانپزشکی خوانده است. کریپلین باور داشت که منشا اصلی بیماریهای روانی اختلالات زیست‌شناختی و وراثتی است. نظریات او در روانپزشکی آغاز قرن بیستم غالب بودند و با وجود تاثیرات پسین نظریات [[روان‌پویشی]] [[زیگموند فروید]] و شاگردانش، در اواخر سده‌یسدهٔ بیستم احیا شدند.
}}
 
'''امیل کریپلین''' {{آلمانی|Emil Kraepelin}}(١٥ فوریه ١٨٥٦ – ٧ اکتبر ١٩٢٦) [[روانپزشک]] [[آلمانی]] بود. دانشنامه‌ی روانشناسی ایزنک او را بنیان‌گذار روانپزشکی مدرن و علمی و هم‌چنین روان‌داروشناسی و [[ژنتیک]] روانپزشکی خوانده است. کریپلین باور داشت که منشا اصلی بیماریهای روانی اختلالات زیست‌شناختی و وراثتی است. نظریات او در روانپزشکی آغاز قرن بیستم غالب بودند و با وجود تاثیرات پسین نظریات [[روان‌پویشی]] [[زیگموند فروید]] و شاگردانش، در اواخر سده‌ی بیستم احیا شدند.
== خانواده و سالهای کودکی ==
کریپلین فرزند یک کارمند دولت بود که در سال ١٨٥٦۱۸۵۶ در [[نوی‌اشترلیتز]] آلمان زاده شد. برادرش، کارل برای نخستین بار او را با زیست‌شناسی آشنا کرد. کارل ده سال از او بزرگتر بود و بعدها مدیر موزه جانورشناسی [[هامبورگ]] شد.
 
== زندگی حرفه‌ای ==
کریپلین در ١٨۱۸ سالگی در [[لایپزیگ]] و ورتزبورگ آلمان، تحصیل در رشته‌یرشتهٔ [[پزشکی]] را آغاز کرد. در لایپزیگ زیر نظر پل فلشسیگ آسیب‌شناسی عصبی و با [[ویلهلم وونت]] [[روانشناسی]] تجربی خواند. کریپلین بعدها شاگرد وونت شد و بر اساس نظریات وی در تمام عمرش علاقه‌یعلاقهٔ ویژه‌ای به روانشناسی تجربی پیدا کرد. در لایپزیگ کریپلین مقاله‌ای نوشت که برنده‌یبرندهٔ جایزه شد. عنوان مقاله "تاثیر علّی بیماری حاد بر بروز اختلالات روانی" بود. در سال ١٨٧٨،۱۸۷۸، کریپلین مدرک پزشکی را دریافت کرد. در سال ١٨٧٩۱۸۷۹ در دانشگاه [[مونیخ]] نزد برنارد فن گادن آغاز به کار کرد. در همان‌جا پایان‌نامه‌یپایان‌نامهٔ خود را با عنوان "جایگاه روانشناسی در روانپزشکی" تکمیل کرد. در سال ١٨٨٢۱۸۸۲ به دانشگاه لایپزیگ بازگشت و در درمانگاه [[نورولوژی]] ویلهلم هاینریش ارب و آزمایشگاه روان‌داروشناسی وونت مشغول به کار شد.
اصلیترین اثر کرپلین، "مجموعه روانپزشکی"، نخستین بار در سال ١٨٨٣۱۸۸۳ منتشر شد. در این اثر، استدلال او این بود که روانپزشکی، شاخه‌ای از علوم پزشکی است که هم‌چون سایر [[علوم طبیعی]] برای پژوهش در آن باید از مشاهده و تجربه استفاده کرد. او از همه دعوت می‌کرد تا درباره‌یدربارهٔ علل جسمی بیماریهای روانی تحقیق کنند و پایه‌های سیستم طبقه‌بندی مدرن بیماریهای روانی را بنا نهاد. کریپلین معتقد بود که با مطالعه‌یمطالعهٔ موردی بیماریها و مشخص کردن اختلالات خاص، می‌توان پیشرفت بیماریهای روانی را پیش‌بینی کرد. البته باید تفاوتهای فردی از نظر شخصیت و سن بیمار در آغاز بیماری را در نظر گرفت.
در سال ١٨٨٤،۱۸۸۴، کریپلین پزشک ارشد شهرستان لوبیاش در پروس شد و یک سال بعد به مدیریت مؤسسه درمان و پرستاری [[درسدن]] برگزیده شد. در سال ١٨٨٦۱۸۸۶ و در سی سالگی، کریپلین به عنوان پروفسور روانپزشکی در دانشگاه دورپات ([[دانشگاه تارتو]] کنونی) در کشور [[استونی]] امروزی انتخاب شد. چهار سال بعد رئیس دپارتمان روانپزشکی دانشگاه [[هایدلبرگ]] شد و تا سال ١٩٠٣۱۹۰۳ در آنجا ماند. در دورپات، او مدیر درمانگاه هشتاد تختخوابی دانشگاه نیز شد. در همان‌جا بود که به مطالعه و ثبت جزئیات تاریخچه بالینی بسیاری از بیماران پرداخت و به اهمیت روند بیماری در طبقه‌بندی اختلالات روانی پی برد.
در سال ١٩٠٣،۱۹۰۳، کریپلین به [[مونیخ]] نقل مکان کرد و پروفسور روانپزشکی بالینی در دانشگاه مونیخ شد. در سال ١٩٠٨،۱۹۰۸، او به عنوان یکی از اعضای [[آکادمی سلطنتی علوم سوئد]] برگزیده شد.
در سال ١٩١٢۱۹۱۲ و به درخواست انجمن روانپزشکی آلمان برنامه‌ریزی برای پایه‌گذاری یک مرکز پژوهشی را آغاز کرد. پس از یک دهش سخاوتمندانه از سوی بانکدار آلمانی-آمریکایی یهودی، جیمز لوئب که یکی از بیماران پیشین کریپلین بود و قولهایی از سوی حامیان علم، مؤسسه‌یمؤسسهٔ آلمانی پژوهشهای روانپزشکی در سال ١٩١٧۱۹۱۷ در مونیخ آغاز به کار کرد. این مرکز ابتدا در ساختمانهای بیمارستان واقع بود و هزینه‌یهزینهٔ نگهداری آن توسط دهشهای بیشتر از سوی لوئب و خانواده‌اش پرداخت می‌شد. در سال ١٩٢٤،۱۹۲۴، تحت نظارت انجمن قیصر ویلهلم برای پیشرفت علم درآمد. سپس بنیاد راکفلر متعلق به خانواده‌یخانوادهٔ آلمانی آمریکایی راکفلر با دهشی چشمگیر امکان بنای ساختمانی مختص مؤسسه را فراهم آورد که تحت نظر کریپلین بود و در سال ١٩٢٨۱۹۲۸ رسماً آغاز به کار کرد.
کریپلین علناً علیه درمانهای وحشیانه‌ای که در آسایشگاههای روانپزشکی آن دوران صورت می‌گرفت، سخن می گفتمی‌گفت و معتقد به مبارزه با استفاده از الکل، مجازات مرگ و زندانی شدن به جای درمان مجنونین بود. او نظریه‌های روانکاوی که جنسیت ذاتی یا اولیه را دلیل بیماری روانی می‌دانستند، رد می‌کرد و هم‌چنین گمانه‌زنیهای فلسفی را نیز غیرعلمی می‌دانست. تمرکز او بر جمع‌آوری داده‌ها بود و علاقه‌یعلاقهٔ ویژه‌ای به [[آسیب‌شناسی]] عصبی و بافتهای بیمار داشت.
کریپلین در ٦٦۶۶ سالگی از تدریس بازنشسته شد و بقیه‌یبقیهٔ سالهای عمر خود را به پایه‌گذاری مؤسسه پرداخت. آخرین ویراست کتاب روانپزشکی او در سال ١٩٢٧۱۹۲۷ و اندکی پس از مرگش منتشر شد. این ویراست چهار جلد بود و ده برابر اولین ویراست (سال ١٨٨٣۱۸۸۳) بود.
 
== نظریات و طرحهای طبقه‌بندی ==
کریپلین اعلام کرد که روش جدیدی برای مطالعه‌یمطالعهٔ بیماریهای روانی پایه گذاشته است. او نگاه سنتی را دیدگاهی نشانه‌گرا خوانده، نگاه خود را دیدگاهی بالینی می‌دانست. در نهایت، این درک جدید او از صدها بیماری روانی که تا قرن نوزدهم دسته‌بندی شده بود، به طبقه‌بندی جدیدی انجامید که بر اساس [[سندرم|سندرمها]] بود. در حالی که نظام قدیمی بر اساس شباهت ساده‌یسادهٔ نشانه‌های بیماریها بود. در واقع، کریپلین به دلیل ناکارآمدی این روشها بود که نظام طبقه‌بندی جدید خود را پایه گذاشت.
 
== جنون و اختلالات خلقی ==
اعتبار کریپلین به ویژه به دلیل طبقه‌بندی جداگانه‌یجداگانهٔ آن چیزی است که پیش از او یک مفهوم واحد [[روان‌پریشی]] خوانده می‌شد که وی به دو دسته تقسیم کرد که بعدها به دوگانه کریپلینی مشهور شد.
* [[اختلال دوقطبی|شیدایی-افسردگی]] (که اکنون به عنوان بخشی از بازه‌یبازهٔ [[اختلالات خلقی]] مانند [[اختلال افسردگی اساسی]] مکرر و [[اختلال دوقطبی]] در نظر گرفته می‌شود)
* جنون زودرس
کریپلین بر اساس پژوهشهای درازمدت خود و با استفاده از معیارهای نتیجه و پیش‌آگهی بیماریها، مفهوم جنون زودرس را مطرح کرد. تعریف او از این مفهوم، "پیدایش تحت‌حاد یک موقعیت ویژه و ساده از ضعف روانی است که در جوانی رخ می‌دهد." نخستین بار، در سال ١٨٩٣۱۸۹۳ هنگامی که این مفهوم را به عنوان نوعی طبقه‌بندی در ویراست چهارم کتاب روانپزشکی خود مطرح کرد، آن را در کنار [[روان‌گسیختگی کاتاتونی|کاتاتونی]] و دمانس پارانوئید، به عنوان جزئی از اختلالات تخریبی آورد. در آن زمان، این مفهوم تقریباً معادل هبفرنی بود که اوالد هکر مطرح کرده بود. در ویراست ششم کتاب روانپزشکی در سال ١٨٩٩۱۸۹۹ هر سه این بیماریها به عنوان سه نوع از یک بیماری واحد یعنی جنون زودرس خوانده شدند.
یکی از اصول اساسی روش او این بود که هر نشانه‌ای ممکن است در هر یک ار این اختلالات ظاهر شود. برای مثال، تقریباً هیچ نشانه‌ینشانهٔ منفردی از جنون زودرس نیست که در برخی موارد در افسردگی-شیدایی یافته شود. آن‌چه که بر اساس نشانه‌های بالینی این دو بیماری را از یکدیگر افتراق می‌دهد، به جای علت بیماری، هیچ نشانه‌ینشانهٔ خاصی نیست؛ بلکه الگویی خاص از نشانه‌هاست. در نبود آزمایش فیزیولوژیک یا ژنتیک یا نشانه‌ای برای هر بیماری، تنها می‌توان آنها را بر اساس الگوی ویژه‌یویژهٔ نشانه‌ها از یکدیگر تمیز داد. بنابراین، سیستم کریپلین روشی برای شناخت الگوهاست و نه دسته‌بندی نشانه‌های مشترک.
کریپلین هم‌چنین وجود الگوهای مشخصی در وراثت، سیر و فرجام این بیماریها را اثبات کرد. عموماً، شیوع [[اسکیزوفرنی]] در میان بستگان بیماران اسکیزوفرن بیشتر از جمعیت عادی است، در حالی که افسردگی-شیدایی در میان بستگان بیماران مبتلا به این اختلال شایعتر است. البته، مسلماً این به معنای وجود [[پیوستگی ژنتیکی]] نیست، زیرا عوامل اجتماعی و محیطی نیز ممکن است نقش داشته باشند.
او هم‌چنین گزارشی از الگوی سیر و فرجام این بیماریها تهیه کرد. کریپلین باور داشت که اسکیزوفرنی سیری تخریبی دارد که در آن کارکرهای روانی زوال می‌یابند، در حالی که بیماران افسردگی-شیدایی سیری مقطعی داشته و بیماران در مقاطعی هیچ نشانه‌ای از بیماری ندارند. این مقاطع، از دورانهای بیماری حاد مشخصا قابل تمیز بودند. این باعث شد که او آنچه را که ما اکنون اسکیزوفرنی می‌نامیم، زوال عقل زودرس (یا جنون زودرس) بخواند که بخش زوال عقل به دلیل زوال روانی غیر قابل بازگشت است. بعدها مشخص شد که جنون زودرس لزوماً به زوال روانی منجر نمی‌شود و بنابراین [[یوجین بلولر]] نام آن به اسکیزوفرنی تغییر داد تا این اشتباه نامگذاری را تصحیح کند.
به علاوه، چنان‌که کریپلین خود در ١٩٢٠۱۹۲۰ اذعان داشت، "با گذشت زمان مشخص شده است که نمی‌توان این دو بیماری را به راحتی از یکدیگر تمیز داد." البته، هم‌چنان معتقد بود که "از یک سو، بیمارانی را می‌بینیم که زوال عقل غیرقابل بازگشت و ضایعات شدید کورتکس مغز دارند. از سوی دیگر، بیمارانی هستند که شخصیتشان دست‌نخورده باقی می‌ماند." با این حال، برهم‌پوشانی میان این دو تشخیص و اختلالات نورولوژیک باقی‌مانده‌اند و در واقع یک دسته‌یدستهٔ تشخیصی جدید به نام اختلال اسکیزوافکتیو برای پوشش موارد میانی مطرح شده است."
 
== شخصیتهای سایکوپات ==
در ویراست اول تا ششم کتاب روانپزشکی تاثیرگذارش، کریپلین در بخشی به دیوانگی اخلاقی پرداخته بود که به معنای اختلال عواطف یا مفاهیم اخلاقی بدون وجود [[هذیان]] یا [[توهم|توهمات]] است که کریپلین تحت عنوان "عدم وجود و یا ضعف احساساتی است که در برابر ارضای محض حس خودخواهی می‌ایستند،" که از نظر او عمدتاً منتسب به زوال بود. سزار لومبروسو مجدداً این مفهوم را تعریف کرده است و در تئوریهای "جانی بالفطره" اش به مفهوم "نقص اخلاقی" اشاره کرده است. البته کریپلین تاکید داشت که هنوز نمی‌توان این اختلالات را با ویژگیهای فیریکی بازشناخت.
در واقع، از سال ١٩٠٤۱۹۰۴ کریپلین عنوان این فصل را به "جانی بالفطره" تغییر داد و آن را از "ضعف ذهنی مادرزادی" به فصل جدیدی درباره‌یدربارهٔ "شخصیتهای سایکوپات" منتقل کرد و آنها را تحت نظریه‌ینظریهٔ زوال تعریف می‌کرد. او چهار نوع را تعریف کرد: جانیان بالفطره، دروغگویان مرضی، افراد وراج و تریبمنشن {{آلمانی|Triebmenschen}} (افراد تحت جبر اساسی شامل ولگردان، افراد ولخرج و الکلیها). مفهوم "پستیهای سایکوپاتیک" در آن زمان تازه توسط ژولیوس لودویگ آگوست کخ در آلمان باب شده بود که انواع مادرزادی و اکتسابی را پیشنهاد کرده بود. کریپلین شاهد یا توضیحی برای علت مادرزادی نداشت و فرضیه‌یفرضیهٔ او به نظر صرفاً ناشی از گرایش زیست‌شناختی او بود. افراد دیگر مانند گوستاو آشافنبورگ در مورد ترکیبی از دلایل متعدد بحث می‌کردند. فرضیه‌یفرضیهٔ کریپلین در مورد نقص اخلاقی به جای انگیزه‌یانگیزهٔ مثبت برای جرم نیز زیر سؤال رفته است زیرا به آن معنی است که مفهوم اخلاق نیز به نوعی ذاتی و غیرمتغیر است، حال آن که با زمان و مکان تغییر می‌کرد و کریپلین هرگز باور نداشت که مفهوم اخلاقی ممکن است متفاوت باشد. [[کورت اشنایدر]] منتقد این تقسیم‌بندی کریپلین بود، زیرا به نظر می‌رسید اینها سیاهه‌ای از رفتارهایی است که او ناپسند می‌دانست تا مشکلات پزشکی. البته، پیشنهاد جایگزین اشنایدر نیز بر همین اساس زیر سؤال رفته است. با این همه، بسیاری از اصول اساسی این نظامهای طبقه‌بندی در دسته‌بندیهای بعدی وارد شدند و شباهتهای قابل‌توجهی با [[راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی]] انجمن روانپزشکان آمریکا(DSM-IV) و [[طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها|طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماریها]] (ICD-10) دارند. این مسائل امروزه تحت دسته‌یدستهٔ [[اختلالات شخصیتی]] و به طور خاص آن‌چه کریپلین بر آن متمرکز بود، شخصیت ضداجتماعی یا سایکوپاتی طبقه‌بندی می‌شوند.
کریپلین در ویراست سال ١٨٩٦۱۸۹۶ کتابش به وضعیتهای سایکوپاتیک اشاره کرده بود که شامل جنون جبری، جنون تکانه‌ای، [[هم‌جنس‌گرایی]]، و [[اختلالات خلقی]] بود.
 
== بیماری آلزایمر ==
کریپلین باور داشت که هر اختلال روانی مهم ناشی از یک اختلال ویژه‌یویژهٔ مغزی یا زیست‌شناختی است. به عنوان همکار آلویس آلزایمر، در کشف [[بیماری آلزایمر]] نیز با او همکاری کرد و در واقع ریشه‌یریشهٔ آسیب‌شناختی بیماری آلزایمر در آزمایشگاه او کشف شد. کریپلین اطمینان داشت که روزی شناخت ریشه‌یریشهٔ آسیب‌شناختی هر یک از اختلالات روانی ممکن خواهد شد.
 
== زوال نژادی ==
کریپلین پس از این که در سال ١٩٠٣۱۹۰۳ پروفسور روانپزشکی بالینی دانشگاه مونیخ شد، شروع به نوشتن درباره‌یدربارهٔ سیاستگزاریهای اجتماعی نمود. او یکی از پیشنهاددهندگان اصلی و مؤثر در حرکت [[به‌نژادی]] و [[پاکسازی نژادی]] بود. نوشته‌های او بر [[الکلیسم]]، جرم، زوال و [[هیستری]] متمرکز بودند. او می‌خواست مردم آلمان را به عنوان یک ملت یا نژاد در کنار یکدیگر نگاه دارد. ظاهراً کریپلین به نظریات [[تکامل|تکاملی]] [[لامارک]] هم‌چون وراثت زوال فرهنگی معتقد بود. او متحد و حامی همکار روانپزشکش ارنست رودین در مطالعاتی بود که جهت روشن شدن سازوکارهای وراثت ژنتیکی آن‌چه او "پیش‌آگهی ژنتیکی تجربی" می‌خواند انجام شد.
مارتین برون باور داشت که ظاهراً کریپلین و رودین از طرفداران پروپا قرص نظریه خوداهلی کردن بودند که خوانش دیگری از داروینیسم اجتماعی است. بر اساس این نظریه، فرهنگ مدرن اجازه نمی‌دهد جامعه هرزه‌زدایی شده و در نتیجه باعث افزایش بیماریهای روانی و زوال ذخیره ژنتیکی می‌شود. کریپلین برخی "نشانه‌های" این مساله را در "تضعیف بقا و مقاومت، کاهش باروری، افزایش جمعیت کارگری و زیانهای اخلاقی ناشی از محدود شدن می‌دانست." او در یکی از نوشته‌هایش آورده است که "تعداد ابلهان، صرعیها، سایکوپاتها، جانیان، روسپیها و ولگردانی که از نسل پدران و مادران الکلی و [[سیفیلیس|سیفیلیسی]] هستند، در شمار نمی‌گنجد." او بر این باور یود که "مثال شناخته‌شده‌یشناخته‌شدهٔ یهودیان با تمایل بالایشان برای بیماریهای عصبی و روانی به ما می‌آموزد که اهلی شدن پیشرفته و عالی آنها ممکن است در نهایت اثرات مشخصی بر نژاد انسانی بگذارد."
 
== تاثیرات ==
سهم بزرگ کریپلین در دسته‌بندی اسکیزوفرنی و بیماری افسردگی-شیدایی نسبتاً برای عوام ناشناخته باقی‌مانده است و آثار او که فاقد ارزش ادبی یا قدرت آثارفروید بودند، خارج از حلقه‌های علمی شناخته شده نیست. نقش کریپلین در طول بیشتر سده‌یسدهٔ بیستم در برایر موفقیت نظریات فروید در حاشیه مانده بود. با این حال، دیدگاههای او اکنون در پژوهشهای روانپزشکی و روانپزشکی آکادمیک چیره شده‌اند. امروزه متون منتشره در زمینه‌یزمینهٔ روانپزشکی عمدتاً سویه‌ای زیست‌شناختی دارند. نظریات اساسی او درباره‌یدربارهٔ علت‌شناسی و تشخیص بیماریهای روانی پایه‌یپایهٔ همه‌یهمهٔ نظامهای تشخیصی کنونی به ویژه [[راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی]] انجمن روانپزشکان آمریکا و [[طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها|طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌های]] سازمان بهداشت جهانی است. به این ترتیب، کریپلین نه تنها اهمیتی تاریخی داشته، بلکه پژوهشهای روانپزشکی معاصر نیز وامدار اوست.
کریپلین را عمدتاً "مدیری علمی" و عملگری سیاسی خوانده‌اند که برنامه‌یبرنامهٔ پژوهشی همه‌گیرشناسی بزرگی را با رویکردی بالینی طراحی کرد. او اطلاعات بالینی را از منابع و شبکه‌های وسیعی جمع‌آوری کرد. البته با وجود این که مدعی بود استانداردهای بالینی بالایی برای جمع‌آوری داده‌های بالینی برای خود تعیین کرده است و برای رسیدن به این هدف هر مورد را از طریق بررسی تخصصی مطالعه نموده، از مشاهدات گزارش شده توسط افراد غیر روانپزشک نیز نتیجه گیری کرده است. او را به عنوان یک بورژوا یا شهروندی مرتجع توصیف کرده‌اند.
 
== خوابها ==
در هایدلبرگ و سالهای نخست زندگی در مونیخ، کریپلین ویراستار مجله‌یمجلهٔ آثار روانشناسی {{آلمانی|Psychologisch Arbeiten}} درباره‌یدربارهٔ روانشناسی تجربی بود. یکی از مقالات مشهور او در این مجله تحت عنوان "درباره‌یدربارهٔ اختلالات زبان در رویاها" {{آلمانی| Über Sprachstörungen im Traume}} ست. بر اساس باور به شباهت خواب با روان‌پریشی، بیش از بیست سال به مطالعه‌یمطالعهٔ اختلالات زبان در خواب پرداخت تا از این طریق به طور غیرمستقیم اسکیزوفازی را مطاله کند. بیشتر خوابهایی که کریپلین جمع‌آوری کرده است، خوابهای خود اوست و فاقد توضیحات زیاد است.
 
== منابع ==