باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ۶ سال پیش
جز
بدون خلاصه ویرایش
[[پرونده:ElezioneBrunate.jpg|thumb|220 px|[[انتخابات]] [[پارلمان اروپا]] در [[ایتالیا]] و پوستری که فهرست احزاب نامزد را نمایش می‌دهد.]]
 
'''حزب سیاسی''' که در ریشه از واژه [[لاتین]] آن گرفته شده است، سازمانی سیاسی است که به دنبال تاثیر گذاری بر روی [[حکومت]] است، این تاثیر گذاری معمولن از طریق نامزد کردن کسانی با دیدگاه هایی همسو با حزب برای کسب مسئولیت ها و مناصب سیاسی صورت می پذیرد.<ref>{{cite book|last=Mc Donald|first=Neil|title=The Study of Political Parties|year=1963|location=New York}}</ref> احزاب در فعالیت هایی نظیر [[کارزار های انتخاباتیسیاسی|کارزار سیاسیهای انتخاباتی]]، پژوهش های آموزشی و یا اعتراض های سیاسی مشارکت می جویند. احزاب معمولن به دنبال به کار بستن ایدئولوژی خاص یا دیدگاهی مشخص هستند که با اهدافی معین در ساختار و برنامه هایشان ذکر شده است و باعث پدیدآیی افرادی با اهداف یکسان حول محور حزب می شود.
 
==ساختار==
 
==نظم و مقررات==
مسائلی از قبیل تشکیل دادن یک حزب، اعلام عضویت در آن و برگزاری [[کارزار انتخاباتی]] برای نامزدهای یک حزب سیاسی، همه و همه ارزش هایی سیاسی هستند که در یک [[لیبرال دموکراسی]] باید محترم شمرده شده و مورد اعمال قرار گیرند. نظام یک حزب ممکن است مقرر دارد که در سرکوبی احزاب مخالف سخت گیری های شدیدی صورت پذیرد، کما این که چنین چیزی در یک دولت [[تمامیت خواهخواهی|تمامیت خواهیخواه]] امری عادی به حساب می آید، یا ممکن است به این صورت باشد که فقط احزاب خاصی که نظریات و دیدگاه هایی کاملن مخالف ایدئولوژی عام دولت دارند مورد تنبیه و سرکوب قرار گیرند.
 
گذشته از این، در مواردی که احزاب خیلی راست، خیلی چپ و یا منطقه ای در سطح [[مجلس ملی]] وجود داشته باشند، همان طور که در [[اتحادیه اروپا]] به این شکل است، جریان اصلی احزاب سیاسی ممکن است دست به تشکیل یک قرنطینه بزنند که در آن سیاست هایی اعمال شود که منجر به منزوی کردن احزاب مخالف شده و کاری کند که دیدگاه های آنان در مجلس قانون گذاری ضد نظام تلقی شده و توسط دولت قابل پذیرش نباشد. با این وجود این فضای قرنطینه ای در دو دهه گذشته در کشور هایی که به دموکراسی های چند حزبی پای بندند به شدت ممنوع شده است چرا که باعث می شود عده ای از احزاب نتوانند به گونه ای برابر در انتخابات مشارکت جسته و احتمالن برنده آن باشند، جدا از این که خود این امر باعث افزایش بی میلی این احزاب منزوی برای مشارکت جستن در دولت شده و در این صورت دولت دیگر نمی تواند نمادی از جمع آرای ملت یا حداقل پتانسیل احتمالی آن باشد.<ref>McDonnell and Newell (2011) 'Outsider Parties'</ref>
 
==نظام های انتخاباتی==
نوع [[نظام انتخاباتی]] عاملی اساسی در تعیین نوع نظام سیاسی احزاب هر کشور است. در کشور هایی که از نظام ساده [[رای اکثریت|نظام انتخاباتی|رای اکثریت]] استفاده می کنند، احزاب کمی در انتخابات شرکت می جویند و تعداد احزاب در این کشور ها کم است (اغلب تنها دو حزب در هر حوزه انتخاباتی). در کشور هایی که نظام انتخاباتی [[نظام انتخاباتی|نمایندگی به تناسب|نظام انتخاباتی]] را استفاده می کنند، همان طور که در [[اروپا]] شاهد آن هستیم، یا کشور هایی که از نظام انتخاباتی [[نظام انتخاباتی|درجه بندی شده|نظام انتخاباتی]] بهره می جویند، مانند [[استرالیا]] یا [[ایرلند]]، معمولن سه یا چهار حزب برنده انتخابات مجلس می شوند که هر کدام سهم قابل توجهی از کرسی ها را از آن خود کرده اند، و بنابراین احزاب شانس بیشتری برای در دست گرفتن مناصب سیاسی کشور خواهند داشت.
 
==شیوه حزبی==
 
===نظام تک حزبی===
در نظام های تک حزبی، یک حزب سیاسی قانونن مجاز است تا تمام قدرت اجرایی و موثر را در دست داشته باشد. گرچه ممکن است در این نظام ها نیز به احزاب اقلیت هم سهمی در اداره امور داده شود ولی در این صورت آن ها قطعن ملزم به این هستند که رهبری حزب اصلی را قبول کرده و مطابق با دیدگاه های وی عمل کنند. در این نظام ها ممکن است چنین حزبی فقط کسب مناصب دولتی را در نظر نداشته باشد چرا که در بعضی مواقع موقعیت ها و مناصبی که در داخل خود حزب هستند اهمیت بسیار بیشتری از مناصب دولتی دارند. [[کره شمالی]] و [[چین]] مثال هایی از این دست هستند، مثال های دیگر این چنینی را می توان در دولت های [[فاشیست|فاشیسم|فاشیست]] یافت، دولت های نظیر [[آلمان نازی]] در سال های بین 1934 تا 1945. نظام های تک حزبی معمولن با [[دیکتاتوری]] و استبداد همراه و ملازم هستند.
 
در نظام های تک حزبی، احزاب مخالف ممکن است مجال حضور داشته باشند، و شاید حتا در این کشور ها سنت دموکراتیک عمیقی وجود داشته باشد، اما این احزاب مخالف هیچ شانسی برای به دست گرفتن قدرت نخواهند داشت. گهگاه شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و نظر شهروندان دلیل شکست دیگر احزاب ذکر می شود. گهگاه در کشور هایی که همان سنت دموکراتیک را همان ندارند یا این سنت ها کمتر در آن وجود دارند، تک حزب اصلی حتا با تقلب در انتخابات نیز به گرفتن قدرت سیاسی مبادرت می ورزد. در موارد موخر تر این گونه نظام تک حزبی بیشتر به امری مبهم تبدیل شده است. مثال های نظام های تک حزبی را می توان در موارد زیر برشمرد: حزب فعالیت مردم در [[سنگاپور]]، کنگره ملی آفریقا در [[آفریقای جنوبی]]، حزب حفاظت از حقوق بشر در [[ساموآ]]، کنگره ملی هند در [[هند]] از 1947 تا 1996، و حزب سوسیال دموکراتیک مونته نگرو در [[مونته نگرو]]. نظام های تک حزب چیره هم چنین در [[مکزیک]] با نام حزب انقلابی تا سال 1990، در جنوب ایالات متحده با نام [[حزب دموکرات]] از اواخر قرن نوزده تا دهه 1970، در [[اندوزی]] با نام گلونگان کاریا (حزب گروه های کارکردی) از اوایل دهه 1970 تا 1998، و در [[ژاپن]] با نام حزب لیبرال دموکرات تا سال 2009 وجود داشته اند.
===نظام چند حزبی===
نظام های چند حزبی نظام هایی هستند که در آن ها بیش از دو حزب وجود دارد و احزاب متعددی برای به دست گرفتن پست های دولتی در رقابت هستند.
[[استرالیا]]، [[کانادا]]، [[بنگلادش|جمهوری خلق بنگلادش|بنگلادش]]، [[پاکستان]]، [[هند]]، [[ایرلند]]، [[بریتانیا]] و [[نروژ]] مثال هایی از کشور هایی هستند که دارای دو حزب قدرتمند به علاوه ی دیگر احزاب کوچک تر هستند که هر یک سهمی در اداره دولت دارند. احزاب کوچک تر یا احزاب ثالث باعث متعادل نگاه داشتن قدرت در نظام پارلمانی هستند و بنابراین همیشه ممکن است برای تشکیل دولت ائتلافی دعوت شوند که به همراه حزب بزرگ تر در ساختن دولت سهیم باشند، یا ممکن است مستقل از احزاب بزرگ تر دست به فعالیت و رقابت بزنند.
 
چیزی که بیش از هر چیزی در نظام های چند حزبی مطرح است این است وقتی سه یا تعداد بیشتری حزب در کشور وجود داشته باشد هیچ تک حزبی نمی تواند به تنهایی کل قدرت را در دست بگیرد و احزاب در کنار یکدیگر کار می کنند تا بتوانند دولتی ائتلافی را تشکیل دهند. این امر در سیاست های جمهوری ایرلند از دهه 1980 ظهور کرده است و تقریبن همیشه در [[آلمان]] صادق بوده است چه در سطح ملی و چه در سطح ایالتی. علاوه بر این از زمان تشکیل [[جمهوری ایسلند|جمهوری ایسلند]] هیچ گاه در این کشور دولتی نبوده است که بر پایه دولت ائتلافی تشکیل نشده باشد (که معمولن شامل ائتلاف حزب استقلال با یک حزب دیگر بوده است مثل متحدین سوسیال دموکرات). تغییرات سیاسی معمولن با یک دولت ائتلافی آسان تر انجام می شوند تا در نظام های تک حزبی و دو حزبی.
 
==منابع مالی حزب==
==رنگ ها و نماد های احزاب==
[[پرونده:William Hogarth 031.jpg|بندانگشتی|چپ|رای گیری در انتخابات پارلمان بریتانیا در 1754 که پرچم های آبی و نارنجی نشان از احزاب شرکت کننده در انتخابات دارد.]]
وقتی به طور کلی در مورد احزاب در جای جای جهان صحبت می کنیم باید به این اشاره کرد که هر یک از این احزاب خود را با یک رنگ معرفی می کنند که قبل از هر چیز برایشان بار هویتی دارد، به ویژه در مواقع انتخابات که رای دهندگانشان اینگونه شناسایی شوند. احزاب محافظه کار عمومن از رنگ آبی<ref name="bbc color">{{citation | publisher=BBC | title=Why is the Conservative Party Blue | url=http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/4923050.stm | date=2006-04-20}}</ref> یا مشکی استفاده می کنند. صورتی معمولن نشانگر سوسیالیست های معتدل است. زرد اغلب برای [[لیبرتارین]] ها و [[لیبرالیسم|لیبرال های کلاسیک|لیبرالیسم]] استفاده می شود، از آنجا که زرد رنگ طلا می باشد حاکی از استاندارد های طلایی این احزاب و اندیشه هایشان می باشد. قرمز هم معمولن به احزاب [[کمونیست|کمونیسم|کمونیست]] یا [[سوسیالیست|سوسیالیسم|سوسیالیست]] اشاره دارد.
 
سبز رنگ احزاب سبز، احزاب اسلام گرا و احزاب جمهوری خواه ایرلندی است. نارنجی بعضی مواقع اشاره به [[ناسیونالیست|ناسیونالیسم|ناسیونالیست]] ها دارد نظیر [[هلند]]، یا در [[اسرائیل]] کمپ های نارنجی، و وفاداران اولستر در [[ایرلند شمالی|ایرلند شمالی]]؛ نارنجی هم چنین می تواند اشاره به اصلاحات نیز داشته باشد مانند [[اوکراین]]. در گذشته بنفش رنگ وفاداری درنظر گرفته می شد (مانند سفید) اما امروزه بیشتر برای احزاب [[فمینیست|فمینیسم|فمینیست]] به کار برده می شود. رنگ سفید نیز امروزه با ناسیونالیست ها پیوند دارد. حزب بنفش نیز به نوعی حزب فرضی دانشگاهی در ایالات متحده در نظر گرفته می شود که حزبی مرکزی میان دو حزب اصلی این کشور است (چرا که رنگ بنفش تلفیقی است از رنگ دو حزب اصلی این کشور؛ قرمز و آبی) و هم چنین به عنوان احزاب به شدت آرمان گرایانه صلح و عشق نیز در نظر گرفته می شود (رنگ سبز نیز کارویژه ای را دارد). سیاه عمومن رنگ احزاب [[فاشیست|فاشیسم|فاشیست]] در نظر گرفته می شود و به زمان [[بنیتو موسولینی]] و رنگ پیراهن مشکی وی بر می گردد ولی هم چنین این رنگ به [[آنارشیسم]] هم ارتباط می یابد. به گونه مشابه قهوه ای نیز با [[نازیسم]] در ارتباط است و به حزب نازی و یونیفورم های قهوه ای آنها باز می گردد.
 
رنگ حزب آنجا فایده و اهمیت بسیار می یابد که بی سوادی در میان رای دهندگان شایع باشد، در این مورد، رای دهندگان می توانند با به خاطر سپردن رنگ حزب مطبوع خود به نامزد های آن رای دهند. مورد دیگری که رنگ حزب به گونه ای مفید مورد استفاده قرار می گیرد وقتی است که میان احزاب مختلف ائتلاف و اتحاد صورت می پذیرد؛ برای مثال بنفش حاکی از متحدین رنگ قرمز و آبی است، یا متحدین قرمز و سبز و مثال هایی دیگر از این دست که در طول انتخابات ها دنیا موارد متعددی دارد و همیشه با نشان دادن ساده رنگ ها در کنار یکدیگر از این اتحاد و ائتلاف خبر داده اند.
دانشمند فرانسوی علم سیاست، [[موریس دورجر]]، تمایزی میان احزاب کادری و احزابی با اعضای بسیار قائل می شود. احزاب کادری نخبگان سیاسی هستند که دغدغه پیروزی در انتخابات و تاثیر محدودی بر فضای خارج از خود را دارند، و تنها در کارزار های انتخاباتی مشغول به کار می شوند. اما احزاب بزرگ در صدد جذب و به کار گیری اعضای جدید می باشند که به گونه ای منبع حزب برای تامین منابع مالی در نظر گرفته می شوند و از آنان انتظار می رود در جهت گسترش ایدوئولوژی حزب همان طور که در انتخابات ها فعالیت می کنند، کوشا باشند. احزاب سوسیالیست نمونه ای از این نوع احزاب هستند در حالی که حزب محافظه کار بریتانیا و اتحادیه مسحیان دموکرات آلمان نمونه هایی از احزاب کادری می باشند. در ایالات متحده که هر دوی احزاب اصلی احزاب کادری تلقی می شوند، رقابت در دوره انتخابات ها قبل از این که به عرصه عمومی برسد به گونه ای درون حزبی است و افراد حزب با رقابت در حزب خویش می کوشند تا به عنوان نامزد حزب برای انتخابات معرفی شوند.<ref>Ware, ''Political parties'', pp. 65-67</ref>
 
[[کلوس ون بیمه]]، احزاب اروپایی را به نه خانواده دسته بندی می کند، که اکثر احزاب در این دسته ها جای می گیرند. او توانست هفت دسته از این دسته ها را از چپ تا راست مرتب کند: [[کمونیست]]، [[سوسیالیست]]، [[سبز|حزب سبز|سبز]]، [[لیبرال]]، [[دموکرات مسیحی]]، [[محافظه کار]] و [[لیبرتارین]]. جایگاه دو نوع دیگر که احزاب منطقه ای و قومی هستند، متفاوت می باشد.<ref>>Ware, ''Political parties'', p. 22</ref>
 
== پانویس ==
۷۶

ویرایش