تفاوت میان نسخه‌های «آنتونی گائودی»

ابرابزار
(ابرابزار)
|توضیح تصویر = عکس در پانزدهم مارس ۱۸۷۸ توسط پائو اُدوارد در شهر بارسلون گرفته شده است
|تاریخ تولد = [[۲۵ ژوئن]] [[۱۸۵۲ (میلادی)|۱۸۵۲]]
|محل تولد = رِئوس
|تاریخ مرگ = [[۷ ژوئن]] [[۱۹۲۶ (میلادی)|۱۹۲۶]] <small>(سن:{{سن|۱۸۵۲|۶|۲۵|۱۹۲۶|۶|۷}}) </small>
|محل مرگ = [[بارسلون]]
|ملیت = {{flagicon|Spain}} [[اسپانیا|اسپانیایی]]
|نام هنری =
|سبک (ها) = آرت نوو
|پروژه‌های معروف = کلیسای ساگرادا فامیلیا{{سخ}}ساختمان کاسا میلا
|کتاب هاکتاب‌ها =
|جمله معروف =
|جوایز =
|وب گاه رسمی =}}
}}
 
'''آنتونی گائودی ای کُرنت''' {{اسپانیایی|Antoni Gaudí i Cornet}} ([[۲۵ ژوئن]] [[۱۸۵۲ (میلادی)|۱۸۵۲]] - [[۷ ژوئن]] [[۱۹۲۶ (میلادی)|۱۹۲۶]]) معمار [[کاتالان|کاتالونیایی]] از بزرگ‌ترین معماران دو قرن اخیر شناخته می‌شود. عمدهٔ شهرت او به خاطر سبک منحصر به فرد و غریب و بسیار شخصی آثارش در شهر [[بارسلون]] است.
== زندگی ==
[[پرونده:Barcelona La Sagrada Famillia, Nativity Facade.JPG|بندانگشتی|راست|نمای «تولد مسیح» از ساگرادا فامیلیا]]
 
=== تولد، کودکی و تحصیل ===
گائودی در منطقهٔ تاراگونیا از ایالت [[کاتالونیا]] به دنیا آمد. پدر، پدربزرگ و پدرجدش و همین‌طور خانوادهٔ مادرش، همه مسگر بودند. او تحصیلات دبیرستان را در سال [[۱۸۷۰ (میلادی)|۱۸۷۰]] در مدرسهٔ «پیاریست» در رِئوس به پایان رساند و سپس به «مدرسهٔ معماری» بارسلون رفت. خلق خوی پرهیجان و استعداد سرشار او سبب پیشرفت سریع او شد، چنان که سالوادور تاراگوی محقق در مورد او می‌گوید «همیشه تعلق خود به دیگ و تابه‌سازان مهم می‌شمرد، و بارها گفت که توانایی‌اش در دیدن اشکال در فضا و عدم نیاز به رسم نقشهٔ آنها از همین پیشینه ناشی می‌شود.» گائودی در دو سال آخر تحصیل در پروژه‌های متنوعی با معماران بزرگی از جمله ''فرانسیس دل ویلار'' و ''فونتسره'' (Fontseré) کار کرد و در سال ۱۸۷۸ مدرک معماری خود را دریافت کرد و دفتری در بارسلون باز کرد. در همان سال نقشهٔ نمایشگاه بین‌المللی «ماتارو» در پاریس را تهیه کرد.
 
=== کار حرفه‌ای ===
در سال ۱۸۸۳ گائودی کار روی طرح [[کلیسای جامع]] خانوادهٔ مقدس (ساگرادا فامیلیا) در بارسلون را آغاز کرد، کاری که تا پایان عمر دست از آن نکشید. بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ به [[اندلس]] سفر کرد و بناهایی در این منطقه ساخت که تأثیری عمیق بر بافت معماری شهرهایی چون لئون و آستوریا گذاشت.
 
اولین جایزهٔ تالار اجتماعات شهری بارسلون، در سوم سپتامبر [[۱۹۰۱ (میلادی)|۱۹۰۱]] برای عمارت کاسا کالوِت به گائودی اهدا شد. همچنین در ۱۹۱۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای پاریس موفقیت فراوانی به دست آورد. یک سال بعد با ابتلا به تب مالت وضع مزاجیش تحلیل رفت و به شدت مریض شد، و برایش مراسم «ویاتیکوم» (مراسم «نان و شرابی» که بعضی فرقه‌های کاتولیک برای اشخاص در حال مرگ انجام می‌دهند) اجرا کردند. با این وجود گائودی زنده ماند، و بیشتر وقتش را صرف اتمام طرح کلیسای خانوادهٔ مقدس کرد، هرچند با شروع جنگ جهانی اول اوضاع اقتصادی بارسلون نامساعد شد و اجرای طرح‌های گائودی نیز متوقف گشت.
 
اولین جایزهٔ تالار اجتماعات شهری بارسلون، در سوم سپتامبر [[۱۹۰۱ (میلادی)|۱۹۰۱]] برای عمارت کاسا کالوِت به گائودی اهدا شد. همچنین در ۱۹۱۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای پاریس موفقیت فراوانی به دست آورد. یک سال بعد با ابتلا به تب مالت وضع مزاجیش تحلیل رفت و به شدت مریض شد، و برایش مراسم «ویاتیکوم» (مراسم «نان و شرابی» که بعضی فرقه‌های کاتولیک برای اشخاص در حال مرگ انجام می‌دهند) اجرا کردند. با این وجود گائودی زنده ماند، و بیشتر وقتش را صرف اتمام طرح کلیسای خانوادهٔ مقدس کرد، هرچند با شروع جنگ جهانی اول اوضاع اقتصادی بارسلون نامساعد شد و اجرای طرح‌های گائودی نیز متوقف گشت.
=== زندگی شخصی ===
گائودی زندگی‌اش را وقف حرفه‌اش معماری کرد و تا پایان عمر مجرد ماند. گفته می‌شود آنتونی یک‌بار در سال 1884۱۸۸۴ مجذوب معلمی به نام جوزفا موره شد، ولی این علاقه یک‌طرفه بود.<ref>{{citeیادکرد webوب|url نشانی= http://www.ctv.es/USERS/ags/Pepeta_Moreu.htm |archiveurl پیوند بایگانی= http://www.webcitation.org/62X3lrXi0 |archivedate تاریخ بایگانی =۱۷ 17کتبر اکتبر 2011۲۰۱۱ |titleعنوان = El gran amor inalcanzado de Gaudí|accessdate تاریخ=3۳ Augustآگوست 2008۲۰۰۸ |work ناشر= CTV.es |languageزبان = اسپانیایی}}</ref>
 
=== مرگ ===
او در دوم ژوئن ۱۹۲۶ بر اثر برخورد با [[تراموا]] راهی بیمارستان شد و پنج روز بعد جان باخت.
=== کلیسای جامع ساگرادا فامیلیا ===
[[پرونده:Zagrada familia.jpg|بندانگشتی|در امید ساگرادا فامیلیا]]
[[پرونده:Sagrada_familia_spiral_staircaseSagrada familia spiral staircase.JPG|بندانگشتی|راست|راه‌پلهٔ یکی از برج‌های نمای تولد مسیح در ساگرادا فامیلیا]]
کلیسای [[ساگرادا فامیلیا]] (خانوادهٔ مقدس) بی‌شک بزرگ‌ترین اثر گائودی است. او کار بر روی این بنا را در سال [[۱۸۸۴ (میلادی)|۱۸۸۴]] آغاز کرد و تا زمان مرگش در ۱۹۲۶ دست از آن برنداشت. ساخت نمای مصائب (Passion Façade) در سال [[۱۹۵۲ (میلادی)|۱۹۵۲]] تحت نظارت سه تن از هم‌دوره‌ای‌های گائودی آغاز شد. نمای تولد مسیح (Nativity Façade) با چهار برج سر به فلک کشیده‌اش چشم‌گیرترین قست بناست، بیشتر سطح آن با مجسمه‌های بسیاری که تولد و زندگی مسیح را به تصویر می‌کشند پوشیده شده است، و یکی از شناخته‌شده‌ترین مناظر بارسلونا در سراسر جهان به شمار می‌آید. ارتفاع برج‌های ساگرادا فامیلیا ۱۰۰ متر است و به رغم ساخت ساختمان‌های بلند در این سال‌ها، در افق شهر کاملاً مشخص است. طبق برنامه ساخت و تکمیل این کلیسا تا سال ۲۰۲۶ طول خواهد کشید.
 
این کلیسا به سفارش اتحادیهٔ روحانی پیروان سان خوزه که مالک آن هستند با هدف ترویج بیشتر مذهب [[کاتولیک]] آغاز شد و لئوی هشتم بعدها نیمی از هزینهٔ آن را از محل اعتباراتی که از سراسر جهان جمع‌آورب می‌کرد و به [[واتیکان]] می‌پرداخت، تقبل کرد.
گائودی کار بر ساختمان خانهٔ خانوادهٔ باتیو که از تولیدکنندگان متمول پارچه بودند را در سال [[۱۹۰۴ (میلادی)|۱۹۰۴]] آغاز کرد و دو سال بعد بازسازی آن را به پایان رساند. در این زمان شهرت و محبوبیت گائودی به اوج رسیده بود و او به عنوان معمار نابغه‌ای که از همهٔ هم‌عصران خود برتر است شناخته می‌شد. این بنا مثال خوبی از طراحی‌های شهری این معمار به دست می‌دهد.
 
خلاقیت گائودی نه فقط در خود ساختمان، که در طراحی داخلی و اثاثیه و مبلمان آن نیز به چشم می‌خورد و نشان از حساسیت و دقت معمار دارد. مقداری از اثاثیهٔ طبقهٔ اول و اتاق پذیرایی که اکنون دیگر وجود ندارد، در موزهٔ گائودی در پارک گوئل نگهداری می‌شوند.
 
سرامیک‌های آبی رنگی که دیوارهای داخلی بنا را پوشانده و راه‌پلهٔ خارق‌العاده و همچنین دودکش‌هایی با اشکال بدیع هر بیننده‌ای را به شگفت می‌آورد.
[[پرونده:Barcelona Sculptures.jpg|بندانگشتی|راست|قسمتی از تراس کازا میلا]]
 
بسیاری کازا میلا را موفق‌ترین و اریجینال‌ترین ساختهٔ غیرمذهبی گائودی می‌دانند. او این بنا را در سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ ساخت. خود گائودی آن را «لایه‌ای از سنگ که گل‌ها و گیاهان روندهٔ بالکن‌هایش به آن غنا بخشیده‌اند و همواره رنگ آن را تغییر می‌دهند» توصیف کرده‌است.
 
زیبایی و بدعت کازا میلا نه تنها در نمای ساختمان، که در اتاق‌ها و پاسیوهای آن نیز به چشم می‌آیند. دودکش‌ها و مجسمه‌های متعدد روی تراس ساختمان هم از مناظر فراموش‌نشدنی شهر بارسلون است.