پاتریارک‌نشین

پاتریارک‌نشین (یونانی: πατριαρχεῖον) اصطلاحی مربوط به کلیساشناسی در مسیحیت است که اداره و حوزه قضایی یک پاتریارک را تعیین می‌کند. در دوره حواریون در قرن اول میلادی سه پاتریارک‌نشین روم، انطاکیه و اسکندریه بنیان نهاده شد و دو پاتریارک‌نشین قسطنطنیه و اورشلیم نیز به ترتیب در قرن چهار و پنج به آن‌ها افزوده شد و این پنج پاتریارک‌نشین در سال ۴۳۱ میلادی در شورای افسوس به عنوان pentarchy به رسمیت شناخته شدند.

نقشه حوزه قدرت پنج پاتریارک‌نشین پس از شورای خلقیدون (۴۵۱)

در تاریخ مسیحیت، پاتریارک‌نشین‌های اندکی توانستند توسط این پنج سریر اسقف به رسمیت شناخته شوند، اما در نهایت، با گسترش اسلام در خاورمیانه و شمال آفریقا، بیشتر آن‌ها تحت تأثیر اشغال نظامی سقوط کردند و به صورت پاتریارک‌نشین‌هایی افتخاری بدون قدرت اجرایی و قضایی درآمدند.

جستارهای وابستهویرایش

پیوند به بیرونویرایش

  •   Herbermann, Charles, ed. (1913). "Patriarch and Patriarchate". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. {{cite encyclopedia}}: Cite has empty unknown parameters: |HIDE_PARAMETER4=، |HIDE_PARAMETER2=، |HIDE_PARAMETER20=، |HIDE_PARAMETER5=، |HIDE_PARAMETER8=، |HIDE_PARAMETER7=، |HIDE_PARAMETER6=، |HIDE_PARAMETER9=، |HIDE_PARAMETER1= و |HIDE_PARAMETER3= (help)

منابعویرایش