پادشاهی ویزیگوت

پادشاهی ویزیگوت (لاتین: Regnum Visigothorum؛ گوتیک:Gutþiuda Þiudinassus) دولتی بود که میان سده‌های پنجم تا هشتم میلادی در جنوب باختری فرانسه کنونی و شبه‌جزیره ایبری برقرار بود.

پادشاهی ویزیگوت

Regnum Visigothorum[۱]
Gutþiuda Þiudinassus
پادشاهی ویزیگوت
۴۱۸–پیرامون ۷۲۰
اوج گستردگی قلمرو پادشاهی ویزیگوت در پیرامون ۵۰۰ میلادی با رنگ نارنجی نشان داده شده‌است. سرزمین‌های ازدست‌رفته پس از نبرد وویه با رنگ نارنجی کمرنگ نشان داده شده‌است.
اوج گستردگی قلمرو پادشاهی ویزیگوت در پیرامون ۵۰۰ میلادی با رنگ نارنجی نشان داده شده‌است. سرزمین‌های ازدست‌رفته پس از نبرد وویه با رنگ نارنجی کمرنگ نشان داده شده‌است.
پایتختتولوز (تا ۵۰۷ میلادی)
ناربون[۲]
بارسلون[۳]
تولدو[۴]
زبان(های) رایجلاتین عامیانه
زبان گوتیک (در میان بزرگان)
دین(ها)
مسیحیت خلقیدونی
آریانیسم
حکومتپادشاهی
پادشاه 
• ۴۱۸–۴۱۹
والیا
• ۴۱۸–۴۵۱
تئودوریک یکم
• ۴۶۶–۴۸۴
اوریک
• ۴۸۴–۵۰۷
آلاریک دوم
• ۵۱۱–۵۲۶
تئودوریک بزرگ
• ۷۱۴-حدود ۷۲۱
آردو
تاریخ 
۴۱۰
• بنیان‌گذاری
۴۱۸
۴۵۱
۵۰۷
• تهاجم امویان
۷۱۱
پیرامون ۷۲۰
۷۱۸ یا ۷۲۲ میلادی
مساحت
۶۲۰–۷۱۰۶۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع (۲۳۰٬۰۰۰مایل‌مربع)
پیشین
پسین
Labarum.svg امپراتوری روم غربی
پادشاهی سوئبی
امپراتوری فرانک
خلافت امویان
پادشاهی آستوریاس Emblema del Reino de Asturias.svg
امروز بخشی از اسپانیا
 پرتغال
 فرانسه
 آندورا
 جبل طارق
 موناکو

پایه‌ریز این دولت، والیا پادشاه ویزیگوت‌ها بود که نخست در آکیتن در جنوب فرانسه تشکیل‌شد و سپس با گشودن شبه‌جزیره ایبری گسترش یافت. با گسترش قدرت فرانک‌ها، پادشاهی ویزیگوت بیشتر قلمرو واقع در سرزمین گل را از کف داد.

با فتح اندلس به دست امویان، پادشاهی ویزیگوت بیشتر قلمرواش در ایبری را نیز از دست داد.

پانویسویرایش

  1. Also Regnum Gothorum.
  2. (507) and the loss of Toulouse. See: S. J. B. Barnish, Center for Interdisciplinary Research on Social Stress, The Ostrogoths from the migration period to the sixth century: an ethnographic perspective (Boydell & Brewer Ltd, 2007), p. 368.
  3. The Ostrogoths from the migration period to the sixth century: an ethnographic perspective (Boydell & Brewer Ltd, 2007), p. 369.
  4. See: Collins, Roger. Visigothic Spain, 409–711 (Oxford: Blackwell Publishing, 2004), p. 44.

منابعویرایش