پوشش ویروسی

طرحواره ای از سیتومگالوویروس

پوشش ویروسی یا غلاف ویروسی یک لایهٔ بیرونی است که در دورانی که ویروس در میان سلول‌های میزبان است آن را پوشانده‌است[۱] این پوشش در برخی ویروس‌ها مانند اچ‌آی‌وی (و بسیاری ویروس‌های حیوانی) وجود دارد. برخی ویروس‌های پوشش دار، یک لایهٔ پروتئین به نام کپسید هم میان پوشش و ژنوم خود دارند. پوشش‌ها معمولاً از پروتئین غشای سلولی میزبان (فسفولیپید و پروتئین]]) به همراه گلیکوپروتئین ویروسی ساخته شده‌اند. این پوشش به ویروس کمک می‌کند تا از دید دستگاه ایمنی بدن میزبان نادیده گرفته شود. گلیکوپروتئین ویروسی در سطح پوشش ویروس وظیفهٔ شناسایی و چسبیدن به گیرنده‌های جدید را دارد. سپس پوشش ویروسی، غشای سلول را در خود حل می‌کند تا کپسید و ژنوم ویروسی بتوانند وارد سلول شوند و میزبان را آلوده کنند.

سلولی که ویروس از آن جوانه می‌زند معمولاً می‌میرد یا ضعیف می‌شود و فقط ذرات ویروسی بیشتری را پراکنده می‌کند. غشاء دولایه لیپیدی پوشش این نوع ویروس‌ها به شدت به خشکی، حرارت و مواد شوینده حساس است بنابراین جایی که با این ویروس‌ها تماس دارد به راحتی پاک سازی می‌شود از این رو تنها راه انتقال این ویروس‌ها جابجایی مستقیم از یک میزبان به میزبان دیگر است. پاکسازی ویروس‌های بدون پوشش ویروسی نسبت به ویروس‌های دارای پوشش دشوارتر است.

ویروس‌های پوشش دار برای یورش به دستگاه ایمنی بدن به آسانی و به سرعت خود را تغییر می‌دهند و می‌توانند تولید عفونت مداوم بکنند.

نمونه‌هاویرایش

چند مورد از ویروس‌هایی که برای انسان بیماری‌زا است:

ویروس‌های DNA
ویروس‌های RNA
رتروویروس‌ها

جستارهای وابستهویرایش

پوشینه

منابعویرایش

  1. "CHAPTER #11: VIRUSES". Archived from the original on 2008-11-10. Retrieved 2008-11-07.
  2. "The Rabies Virus". CDC. Archived from the original on 2017-01-18. Retrieved 2008-11-07.