باز کردن منو اصلی

چهارپاره‌ یا چارپاره‌ یا دوبیتی پیوسته، یکی از قالب‌های شعر فارسی است. این قالب در شعر کلاسیک فارسی تازه است و پس از مشروطیت در ایران رواج یافته‌است. چهارپاره از دوبیتی‌هایی با معنای منسجم تشکیل شده‌است، با این تفاوت که، برخلاف دنیز کافی است که مصرع‌ها هم‌وزن باشند.[۱] از معروف‌ترین شاعران در این قالب می‌توان از فریدون مشیری، ملک الشعرای بهار,فریدون توللی، و هوشنگ ابتهاج(نادر نادرپور)و(حمیدی شیرازی) (ه‍. الف. سایه) یاد کرد.

منابعویرایش

  • آرایه‌های ادبی (قالب‌های شعر، بیان و بدیع). شابک: 964-05-0036-4.
  1. از آرایه‌های ادبی (قالب‌های شعر، بیان و بدیع) (ISBN 964-05-0036-4)