گرت فن روندشتت

نظامی و فیلد مارشال آلمانی دوره جنگ جهانی دوم

کارل رودولف گرت فن روندشتت (به آلمانی: Karl Rudolf Gerd von Rundstedt) (۱۲ دسامبر ۱۸۷۵ – ۲۴ فوریه ۱۹۵۳) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار و رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های مختلف را بر عهده داشت.

گرت فون روندشتت
Bundesarchiv Bild 183-S37772, Gerd v. Rundstedt.jpg
سپهبد فن روندشتت، ۱۹۳۲
زاده۱۲ دسامبر ۱۸۷۵
آشرسلیبن، امپراتوری آلمان
درگذشته۲۴ فوریهٔ ۱۹۵۳ (۷۷ سال)
هانوفر، آلمان غربی
وفاداریFlag of the German Empire.svg امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸)
آلمان جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳)
Flag of Nazi Germany (1933-1945).svg آلمان نازی
شاخه نظامیBalkenkreuz.svg نیروی زمینی
سال‌های خدمت۱۸۹۲–۱۹۳۸
۱۹۳۹–۱۹۴۵
درجهWMacht A OF10-GenFeldmarschall 1942h1.svg فیلدمارشال
جنگ‌ها و عملیات‌ها
امضاءGerd von Rundstedt Signature.svg

سال‌های اولیهویرایش

در آشرسلیبن نزدیکی هاله در خاندانی محافظه‌کار و سلطنت‌طلب قدیمی از مکلنبورگ به دنیا آمد. پدرش یک زمین‌دار و نظامی بلندپایه پروسی بود. در ۱۷ سالگی به عنوان دانشجو به هنگ ۸۳ پیاده‌نظام در کاسل ملحق شد. در سال ۱۸۹۳ با درجه ستوان دومی به هنگ ۱۷۱ پیاده‌نظام پیوست. در سال ۱۹۰۷ وارد ستاد کل شد. در طول جنگ جهانی اول در جایگاه‌های مختلف ستادی از جمله ریاست ستاد سپاه ۱۵ به خدمت پرداخت. پس از جنگ، با درجه سرهنگ دومی در ستاد به مدت سه سال از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ به مطالعه دلایل شکست آلمان پرداخت. اواسط دهه ۱۹۲۰ با درجه سرهنگی در سرکوب کمونیست‌ها و سایر گروه‌های چپ در تورینگن مشارکت داشت. مدتی بعد به ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین منصوب گشت. با داشتن رابطه نزدیک با ژنرال فن شلایشر، در سال ۱۹۲۸ به فرماندهی لشکر دوم سواره‌نظام در برسلاو رسید. در سال ۱۹۳۲ با درجه سرلشکری فرماندهی منطقه نظامی شماره ۳ به او سپرده شد. اندکی بعد به درجه سپهبدی ترفیع یافت و به فرماندهی گروه ارتش یکم در برلین منصوب گشت.[۱]

ورماختویرایش

 
فن روندشتت (چپ) به همراه ورنر فن فریچ (وسط) و ورنر فن بلومبرگ (راست)، ۲۵ فوریه ۱۹۳۴
 
ارتشبد فن روندشتت (نفر دوم از راست) در جلسه سران رایشسور و اس‌اس، ۱۳ ژانویه ۱۹۳۵

شش سال بعدی نقش پررنگی در بازسازمان‌دهی و تسلیح مجدد نیروهای پیاده‌نظام آلمان ایفا کرد. او تأکید ویژه‌ای بر موتوریزه‌سازی، افزایش قدرت آتش و آموزش انفرادی داشت. بر خلاف برخی از هم‌دوره‌ای‌های خود هیچگاه نسبت به نیروهای زرهی خوش‌بین نبود و عمیقاً معتقد بود این نیروها باید در همکاری نزدیک با پیاده‌نظام به‌کارگرفته شوند و توسعه آن‌ها نباید به ضرر سایر نیروهای زمینی تمام شود. به هر صورت او به عنوان یک نیروی پیاده‌نظام سنتی در شناسایی ارزش و کارایی نیروهای زرهی کند بود. ماه مارس سال ۱۹۳۸ به درجه ارتشبدی نائل آمد و به یکی از ارشدترین نفرات نیروی زمینی بدل گشت. با حمایت از فن فریچ و اعتراض به تمایل رهبران آلمان به جنگ، جایگاه او در نزد حاکمان متزلزل شد. ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ به همراه چندین ژنرال ارشد دیگر، از مقام خود کناره‌گیری کرد تا بازنشسته شود.[۲]

جنگ جهانی دومویرایش

 
ارتشبد فن روندشتت در کنار آدولف هیتلر، ۴ نوامبر ۱۹۳۸

بازنشستگی او مدت زیادی به طول نینجامید و در ۱ ژوئن سال ۱۹۳۹ مجدداً به خدمت فراخوانده شد. با وجود این که با جنگ با بریتانیا مخالف بود، اعتقاد به از بین بردن لهستان و کوریدور دانزیگ، موجب بازگشت او به ورماخت شد. ماه اوت پیش از تهاجم آلمان به لهستان، فرماندهی گروه ارتش آ با بیش از نیم میلیون نفر نیرو به او سپرده شد. با آغاز جنگ نیروهای او تحت عنوان گروه ارتش جنوب، در یک عملیات کوتاه‌مدت موفقیت‌های خارق‌العاده و تعیین‌کننده کسب کردند. موفقیت‌های او در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ادامه پیدا کرد. در ابتدا نیروهای او در گروه ارتش آ نقش تهاجم پشتیبانی به منظور حمایت از تهاجم اصلی توسط گروه ارتش ب را بر عهده داشتند اما در نهایت با تلاش‌ها و نظرات اریش فن مانشتاین، این نقش‌ها معکوس شد. بر این اساس نیروهای او با گذر از جنگل‌های آردن، پیروزی مافوق تصوری کسب کردند.[۳]

 
فیلدمارشال فن روندشتت (چپ) در کنار فیلدمارشال اروین رومل، قرارگاه سپاه ۸۱، ۳۰ مارس ۱۹۴۴

در جریان طرح‌ریزی برای تهاجم به شوروی، ماه مه سال ۱۹۴۱، ضمن ابراز تشکیک در قصد برنامه‌ریزان، با توجه به گستردگی اراضی، تحقق پیروزی تنها با یک عملیات تابستانه را غیرممکن دانست و خواهان آماده شدن برای یک جنگ طولانی مدت شد.[۴]

با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، فرماندهی گروه ارتش جنوب را بر عهده داشت. در نبرد کیف یکی از بزرگترین عملیات‌های محاصره تاریخ را فرماندهی کرد اما به دنبال عقب‌نشینی در روستوف و پس از درگیری با هیتلر بر سر استراتژیهای نظامی، او در دسامبر ۱۹۴۱ از خدمت کنار گذاشته شد. ماه مارس سال ۱۹۴۲ مجدداً به عنوان فرمانده کل جبهه غرب انتخاب شد. همراه با فیلدمارشال اروین رومل، دیوار آتلانتیک را پیش از حمله متفقین ارزیابی نمود. معتقد بود که حمله متفقین از منطقه کاله خواهد بود و بیشتر نیروهای آلمانی را در آن منطقه متمرکز کرده بود. همزمان با پیاده شدن نیروهای متفقین در نرماندی، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۴، گونتر فن کلوگه جایگزین او شد، اما پس از خودکشی فن کلوگه در پی کودتای ۲۰ ژوئیه در سپتامبر ۱۹۴۴، دوباره به فرماندهی نیروهای آلمانی در غرب رسید و تا مارس ۱۹۴۵ که کنار گذاشته شد، این مقام را در اختیار داشت. البته فرماندهی او بیشتر تشریفاتی بود و تصمیمات نظامی مهم را دیگران، خصوصاً هیتلر اتخاذ می‌کردند. از نقشه‌های مختلف نظامیان مخالف هیتلر آگاهی داشت اما از این اقدامات حمایت نمی‌کرد.

ترفیع درجات:

پس از جنگ دوم جهانی به جنایات جنگی متهم شد اما به دلیل بیماری، محاکمه نشد.[نیازمند منبع]

هیتلر احترام زیادی برای او قائل بود و همکارانش نیز پس از جنگ با احترام از او یاد می‌کردند.[نیازمند منبع]

پانویسویرایش

  1. Brett-smith 1976, p. ۱۵–۱۶.
  2. Brett-smith 1976, p. ۱۶–۱۷.
  3. Brett-smith 1976, p. ۱۷–۱۹.
  4. Anderson, Clark & Walsh 2001, p. ۱۳.

منابعویرایش

  • Brett-smith, Richard (1976). Hitler's Generals. Osprey Publishing. ISBN 0-85045-073-X.