باز کردن منو اصلی
کفش پاشنه‌بلند
کفش‌های پاشنه‌بلند تحرک را محدود می‌کنند،[۱] اما قد را بلندتر و ساق‌ها را کشیده‌تر نشان می‌دهند.
لوئی چهاردهم، تنها یک متر و ۶۳ سانتیمتر قد داشت و با پوشیدن کفش‌هایی با پاشنه‌های ۱۰ سانتیمتری خود را بلندقدتر نشان می‌داد. در دهه ۱۶۷۰ میلادی، لوئی چهاردهم فرمانی صادر کرد مبنی بر آن‌که تنها اعضای دربارش اجازه داشتند «کفش‌های پاشنه‌بلند قرمزرنگ» بپوشند.[۲]

کفش پاشنه‌بلند کفشی است که پاشنه‌ای بلندتر از دیگر انواع کفش‌ها دارد. از این‌گونه کفش در مهمانی‌ها به دلیل زیبایی بیشتر استفاده می‌شود. در اغلب کفش‌های پاشنه بلند، پاشنه کفش را به صورت باریک و بلند می‌سازند که خود انواع مختلفی دارد.

براساس وبگاه مد جیمی چو و شرکت گوچی، پاشنه در حدود ۶ سانتی‌متر را پاشنه کوتاه و پاشنه ۸٫۵ سانتی‌متر را پاشنه متوسط بیش از این را پاشنه بلند تعیین کردند. گرچه کفش پاشنه بلند امروزه به صورت انحصاری توسط زنان و دختران استفاده می‌شود اما در سده‌های گذشته مردان از طبقات مختلف اجتماع، از کفش‌ها و چکمه‌هایی با پاشنهٔ بلند استفاده می‌کردند.

تاریخ استفاده از کفش‌های پاشنه بلندِ زینتی، قدمت‌شان به قرن ۱۶ میلادی در شهرهای بزرگ عصر رنسانس، ونیز و فلورانس برمی گردد که گاهی به ارتفاع ۷۵ سانتیمتر هم می‌رسید. جالب اینکه کلیسای وقت، موافق پوشیدن این کفشهای تجملی برای نجیب‌زادگان ثروتمند بود چون رقصیدن و تحرک معمولی و در نتیجه ارتکاب اعمال گناهکارانه را برای زنها ناممکن می‌ساخت.

منابعویرایش

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «کفش پاشنه‌بلند». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱.

پیوند به بیرونویرایش