کنراد آدناور

سیاست‌مدار آلمانی

کنراد هرمان یوزف آدناؤر (به آلمانی: Konrad Adenauer) (آلمانی: [ˈkɔnʁa:t ˈʔa:dənaʊ̯ɐ] (دربارهٔ این پرونده شنیدن) (۵ ژانویه ۱۸۷۶ – ۱۹ آوریل ۱۹۶۷) دولت‌مرد محافظه‌کار آلمانی از حزب اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود.

کنراد آدناور
Bundesarchiv B 145 Bild-F078072-0004, Konrad Adenauer.jpg
سال ۱۹۵۲
نخستین صدراعظم آلمان غربی
دوره مسئولیت
۱۵ سپتامبر ۱۹۴۹ – ۱۶ اکتبر ۱۹۶۳
رئیس‌جمهورتئودور هویس
هاینریش لوبکه
پس ازجایگاه به‌وجود آمد
پیش ازلودویگ ارهارد
اطلاعات شخصی
زاده۵ ژانویهٔ ۱۸۷۶
کلن، امپراتوری آلمان
درگذشته۱۹ آوریل ۱۹۶۷ (۹۱ سال)
باد هونف، راین-زیگ، نوردراین-وستفالن، آلمان غربی
حزب سیاسیحزب مرکزی آلمان (۱۹۳۳–۱۹۰۶)
اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (۱۹۶۷–۱۹۴۵)
فرزندان۸
محل تحصیلدانشگاه فرایبورگ
دانشگاه مونیخ
دانشگاه بن
دینکاتولیک رومی
امضا
کُنراد آدِناؤر در کنار آنتونیو سنی، نخست‌وزیر ایتالیا

گرچه دورهٔ فعالیت سیاسی او ۶۰ سال (از ۱۹۰۶) را در بر می‌گرفت اما او بیشتر به عنوان نخستین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان شناخته می‌شود که از ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ بر این کشور حکم راند.

زندگی‌نامهویرایش

پیش از جنگ جهانی دومویرایش

کنراد آدناور روز ۵ ژانویه سال ۱۸۷۶ در یک خانواده کاتولیک در کلن زاده شد. پس از تحصیل در رشته‌های اقتصاد سیاسی و حقوق، سال ۱۹۰۶ وارد ساختار مدیریت شهری زادگاهش گردید. آدناور سال ۱۹۰۹ معاون شهردار کلن شد. او بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۳ به عنوان شهردار این شهر خدمت کرد. آدناور سال ۱۹۲۶ یکی از نامزدهای ناموفق جایگاه صدراعظمی بود. سال ۱۹۳۳ به جهت خصومت سازش‌ناپذیر با آدولف هیتلر و فلسفه ناسیونال سوسیالیسم از مقام خود در شهرداری خلع گشت.[۱] او در همان سال و پیش از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر دستور داده بود تا در هنگام دیدار هیتلر از شهر کلن پرچم‌های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان را پایین بکشند.[نیازمند منبع] آدناور به سبب مخالفت مستمر با حاکمیت رایش سوم دو بار سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد. در دومین دستگیری به زندان براووایلر فرستاده شد.[۱]

پس از جنگ جهانی دومویرایش

پس از سقوط رایش سوم، آدناور یکی موسسان اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود. او سال ۱۹۴۶ دبیر کل این حزب شد.[۱] نیروهای آمریکایی او را برای بار دیگر به عنوان شهردار شهر کلن منصوب کردند اما با انتقال شهر به منطقه تحت نفوذ بریتانیا، فرمانده نظامی او را به عنوان بی‌کفایتی از سمتش معزول کرد.[نیازمند منبع] آدناور در سال ۱۹۴۹ به عنوان نخستین صدر اعظم جمهوری فدرال آلمان برگزیده شد و تا سال ۱۹۶۳، در طی چهار دوره، در این جایگاه بود. بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ وزیر امور خارجه خودش نیز به حساب می‌آمد.[۱] وی در آزادی اسیران آلمانی در شوروی پس از جنگ جهانی دوم نقش داشت. در دوره صدارت او و با کمک وزیر اقتصادش لودویگ ارهارد، اقتصاد نابود شده آلمان در آن چه که به نام معجزه اقتصادی آلمان معروف شد تا حد زیادی بازسازی و آلمان دوباره به کشوری مهم در سطح جهان تبدیل گردید.[نیازمند منبع] آدناور آلمان غربی را از کشوری شکست‌خورده و ناامید به عضوی حائز ارج در جامعه جهانی بدل ساخت. او تمام تلاشش را کرد تا محدودیت‌های اعمال‌شده بر آلمان توسط متفقین را کاهش دهد. آدناور ثبات داخلی را بهبود بخشید، روابط با فرانسه را تقویت کرد و در حرکت برای یکپارچگی اروپا مشارکت داشت. او در این راه پشتیبانی قدرت‌های غربی را همراه خود ساخت. آدناور پیمان پاریس را به امضا رساند و در سال ۱۹۵۵ با شوروی به توافق دست یافت.[۱]

آدناور سال ۱۹۶۳ به سبب کهولت سن از صدارت اعظمی کناره گرفت. کنراد آدناور سرانجام روز ۱۹ آوریل ۱۹۶۷ در سن ۹۱ سالگی در ویلای خود روندورف درگذشت.[۱]

سفر آدناور به ایرانویرایش

کنراد آدناور در سال ۱۹۵۷ به همراه دخترش سفری شش روزه به ایران داشت و از تهران و اصفهان دیدن کرد. فیلم مستند این سفر در تارنمای آرشیو دولت آلمان (Bundesarchiv) موجود است.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ Snyder, Louis L. (1998). Encyclopedia of the Third Reich. Robert Hale, p. 2.