کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی

کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی (به انگلیسی: Chemical Weapons Convention) مهم‌ترین معاهده بین‌المللی منع تولید، انباشت و استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و جنگ‌افزارهای شیمیایی است که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ میلادی در پاریس و نیویورک به تصویب نمایندگان ۱۶۵ کشور عضو سازمان ملل متحد رسید و از تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ میلادی، لازم‌الاجرا گردید.[۱]

کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
CWC Participation.svg.png
پیش‌نویس۳ سپتامبر ۱۹۹۲[۱]
امضا شده۱۳ژانویه ۱۹۹۳[۱]
مکانپاریس و نیویورک[۱]
اجرا۲۹ آوریل ۱۹۹۷[۱]
شرطمصوب ۶۵ کشور عضو سازمان ملل[۲]
امضاکنندگان۱۶۵ کشور[۱]
گروه‌ها۱۹۰ کشور (از سپتامبر ۲۰۱۳)[۱]
فهرست کامل کشورهای عضو کنوانسیون
شش کشور عضو سازمان ملل از پیوستن به کنوانسیون سر باز زده‌اند: آنگولا، برمه، مصر، اسرائیل، کره شمالی و سودان جنوبی.
ضامندبیرکل سازمان ملل متحد[۳]
زبان‌هاعربی، چینی، فرانسوی، انگلیسی، روسی و اسپانیایی[۴]

ضامن اجرای کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، سازمان منع سلاح‌های شیمیایی (به انگلیسی: Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons) است که یک نهاد بین-دولتی است که در سال ١٩٩٧ میلادی و با لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی، ایجاد شد. مقر این سازمان در شهر لاهه، هلند واقع شده‌است و تشکیلات آن تحت نظر دولت‌های امضاکننده کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی اداره می‌شود.[۵]

امضاکنندگانویرایش

تا سپتامبر ۲۰۱۳ میلادی، ۱۹۰ کشور به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی پیوسته‌اند. اما هنوز ۶ کشور عضو سازمان ملل متحد از جمله کشورهای آنگولا، برمه، مصر، اسرائیل، کره شمالی و سودان جنوبی از پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی سر باز زده‌اند.[۱]

دولت لیبی در دسامبر ۲۰۰۳ میلادی، حاضر به پیوستن به کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی شد. در فوریه ۲۰۱۴ میلادی، زرادخانه شیمیایی لیبی به‌طور کامل برچیده شد.[۶]

دولت سوریه پس از بحران استفاده از سلاح‌های شیمیایی در جنگ داخلی در سال ۲۰۱۳ و تهدید نظامی ایالات متحده آمریکا، مجبور به پیوستن به این کنوانسیون شد.[۷]

پانویسویرایش