گویش بهدینان

زبانی ایرانی شاخهٔ شمال غربی

گویش بهدینان[۱][۲] که به زبان پارسی زرتشتی یا زبان دری زرتشتی یا زبان گورونی یا گبری نیز مشهور است (خود زرتشتیان به آن دری و در دنیای خارج به آن گبری می‌گویند)[۲] گویش ویژهٔ زرتشتیان ایران و پارسیان هند است که در ایران در استان‌های یزد و کرمان و در هندوستان پارسیان ایالت ماهاراشترا به آن سخن می‌گویند. زبان دری یک زبان هندوایرانی و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال‌غربی به شمار می‌رود. این زبان با زبان‌های مرکزی ایرانی و کوردی سورانی نزدیکی دارد.[۳] گویش بهدینان با آنکه «دری زرتشتی» خوانده می‌شود، با فارسی دری که گونه ی کهن تر زبان فارسی ایران است و زبان رسمی افغانستان متفاوت است.

گویش بهدینان
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳gbz

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. بهدینان، دائره المعارف بزرگ اسلامی (در بایگانی اینرنت)
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «BEHDĪNĀN DIALECT». دانشنامه ایرانیکا.
  3. ""DARI: a language of Iran"". اتنولوگ. Retrieved 23 October 2011.