آزادی حرکت، آزادی نقل مکان یا آزادی مسافرت مفهومی حقوق بشر است که قوانین اساسی دولت‌ها متعددی بدان احترام می‌گذارند. چنان که در ماده ۱۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده:

  • هر شهروندی سزاوار و محق به داشتن آزادی جابه جایی در داخل یک کشور [حرکت از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر] و اقامت در [در هر نقطه‌ای] درون مرزهای مملکت است،[۱]
  • هر انسانی محق به ترک هر کشوری، از جمله کشور خود، و بازگشت به کشور خویش است.[۲]

مبنای فلسفی حق حرکتویرایش

دانشوران بر اساس مبانی گوناگون فلسفی برای یک حق جهانی حرکت استدلال کرده‌اند:

  • ایدهٔ مالکیت مشترک زمین
  • حقی طبیعی برای حرکت پیش از ایجاد دولت‌های ملی وجود داشته است
  • اخلاقیات جهان وطنی
  • اندیشه‌های فایده گرایانه در خصوص مزایای مهاجرت هم به کشور پذیرنده و هم برای مهاجران.[۳]

برخی حامیان مهاجرت بیشتر نظیر حزب لیبرترین ایالات متحده آمریکا، جامعه جهانی آزادی فردی، و براین کپلن اقتصاددان، می‌گویند که بشر حق بشری بنیادینی برای حرکت نه فقط درون دولت‌ها بلکه بین دولت‌ها را دارد.

منابعویرایش

  1. Postema, Gerald (1997). Racism and the law: the legacy and lessons of Plessy. Springer Science+Business Media. p. 48. ISBN 978-0-7923-4665-4.
  2. Universal Declaration of Human Rights article 13
  3. “Defining a Right to Move? Reflections on ‘Ethics of Migration’ Conference” by James Farrer and Devin T. Stewart. Policy Innovations. January 6, 2010