اشرف عامری

شاعر ایرانی

میرزا اشرف عامری شیرازی همچنین مشهور به مشرب عامری (؟ - ۱۷۶۶م) شاعر فارسی‌زبان عرب‌تبار ایرانی در سدهٔ دوازدهم هجری/هجدهم میلادی و صاحب منصب در پادشاهی افشاری بود.[۱][۲][۳][۴]

مشرب عامری
زادهٔنامعلوم
شیراز
درگذشت۱۷۶۶م/ ۱۱۸۰ق
شیراز
پیشهشاعر، مقام‌دار و تاریخ‌نگار درباری

زندگی و شاعری ویرایش

اشرف عامری در سالی نامعلوم در شیراز در خانواده‌ای عرب‌تبار عامری زاده شد. فنون شعری را در زادگاهش از میرعلی مشتاق اصفهانی فراگرفت. در فن سیاق برجسته بود، دیوانش حدود دو هزار و پانصد بیت است. همچنین تاریخی در چهار جلد نگاشته که از میان رفته‌است.[۱]
او در زمان نادر شاه در خدمت دولت بود، «ولی بر اثر اشتباهی مورد خشم واقع شد و نادر به چشم راستش میل کشید و میرزا اشرف از شغلش استعفا کرد و تا پایان عمر در شیراز به گوشهٔ فقر و درویشی نشست و در به روی آشنا و بیگانه بست.»
عامری در سال ۱۱۸۰ق/ ۱۷۶۶م در شیراز درگذشت و در بقعهٔ شاهچراغ دفن شد؛ ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی:[۱]

لاجرم در این گذرگاه جهانهست چون اندوه شادی را زوال
گر جهان در شادیت کوشد مخندور فلک دلت نوشد منال
نیک، یابد، عمر از کف رفته راهیچ نتوان گفت جز: خواب و خیال
چون شد آن مشرب که در خوش‌مشربیکس نبود از همگنان او را همال؟
فاضلی نیکودل و نیکوسیرشاعری فرخ‌رخ و فرخنده‌فال
نکته‌پردازی که در دوران خودکلک او آراست معنی را جمال
بود نظمش در نکویی چون گهربود شعرش در روانی چون زلال
سال وی جستم ز نظمی با دو طرزآنچه نیکو داند ارباب کمال
گفت در فوتش ز هجرت رفته بود:یکهزار و یکصد و هشتاد سال

جستارهای وابسته ویرایش

منابع ویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ نظمی تبریزی، علی (۱۹۷۶). دویست سخنور؛ تذکرةالشعرای منظوم و منثور. تابش. ص. ۳۸۹.
  2. سامی, شمس‌الدین (1311). قاموس الأعلام (به ترکی عثمانی). Vol. ششم. p. ۴۲۸۸.
  3. هدایت، رضاقلی‌خان. مجمع الفصحاء. ج. پنجم. ص. ۹۳۲.
  4. محمدعلی مدرس تبریزی (۱۳۶۹). ریحانة الادب. ج. چهارم. تهران: کتابفروشی خیام. صص. ۲۹.