اندام‌های بازمانده ژنتیکی انسان

اندام‌های بازمانده ژنتیکی انسان یا اندام‌های وستیجیال انسان در مبحث تکامل انسان، شامل خصوصیت‌هایی (هم ارگان‌ها و هم اخلاقیات) می‌شود که طی یک انقلاب، همه یا بخشی از کارایی خود را در انسان‌ها از دست داده‌اند. هرچند آنها را زائده یا اندام وستیجیال می‌نامیم، اما در واقع در اغلب مواقع غیرکاربردی بوده یا گاهی دارای کاربردهای کمتری نسبت به خصایص اولیه می‌باشند. در بعضی از موارد بعضی از خصایص نیز به علت داشتن کاربردهای نامشخص اندام وستیجیال نامیده می‌شوند.

تاریخچهویرایش

چارلز داروین در کتاب نزول انسان (۱۸۹۰) لیستی از خصایصی که شامل اندام‌های وستیجیال می‌شوند را ارائه نمود که شامل عضلات گوش، دندان عقل، زائدهٔ آپاندیس، استخوان دم (دنبالچه)، موهای بدن، لایه چشمی در داخل گوشه جلویی چشم.

آناتومیکویرایش

دنبالچهویرایش

دنبالچه، بقایای دم از بین رفته است.[۱] تمامی پستانداران در مرحله ای از زندگی خود دارای دم هستند. در انسانها نیز به مدت ۴ هفته وجود دم مشاهده می‌گردد که این چهار هفته، مطابق با مراحل ۱۴ تا ۲۲ رویان انسان می‌باشد.[۲] این دم در روزهای ۳۱ تا ۳۵ رویان به برجسته‌ترین حالت خود می‌رسد.[۳]

دندان عقلویرایش

دندان‌های عقل سومین دندان آسیاب هستند که اجداد بشری از آنها برای آسیاب یا خرد کردن رشته‌های گیاهان استفاده می‌کردند. بدیهی‌ترین دلیل برای وجود دندان عقل این است که اجداد انسان دارای فکهای بزرگتر و دندانهای بیشتری بوده‌اند. وجود دندانهای بیشتر کمک به جویدن قسمت‌های سخت گیاهان می‌کرد و در نتیجه عمل هضم راحت تر می‌شد. با تغییر در رژیم غذایی انسان، انتخاب طبیعی فک‌های کوچک را برگزید، در حالیکه همچنان دندان آسیاب سوم یا «دندان عقل» هنوز هم در آرواره اکثر انسان‌ها به چشم می‌خورد.[۴]

گوشویرایش

گوش‌های بوزینه دم‌کوتاه و اکثریت دیگر میمون‌ها در مقایسه با گوش انسان دارای عضلات بسیار پیشرفته تری می‌باشد و به همین دلیل قادر به حرکت دادن گوش خود می‌باشند. حرکت کردن گوش کمک به بهتر شنیدن تهدیدات احتمالی می‌کند.[۵] عضلات گوش در انسان‌ها و دیگر پستانداران نخستین مانند اورانگوتان و شامپانزه به میزان کمی پیشرفت کرده و حتی بعضی از عضلات کارایی خود را از دست داده‌است، با این وجود گوش خارجی به میزانی بزرگ است که قابل رویت می‌باشد.[۶]

لایه‌ای در چشمویرایش

چین هلالی یک لایه داخل چشم است که در گوشه جلویی چشم به شکل تا خورده وجود دارد. این لایه از بقایای از بین رفته پلک سوم می‌باشد. پلک سوم در برخی از پستانداران به‌طور کامل و کارآمد، کارایی دارد.[۷] ماهیچه‌هایی که با پلک سوم نیز در ارتباط هستند، نیز اندام وستیجیال ی باقی مانده محسوب می‌شوند. تنها گونه از پستانداران نخستین که دارای پلک سوم کارامد می‌باشد، انگوان تیبو کالابار (نوعی میمون دم کوتاه جنگل‌های آفریقای باختری) می‌باشد.[۸]

ساختمان عضلانیویرایش

پنداشته می‌شود که شماری از ماهیچه‌های بدن انسان‌ها اندام بازمانده باشند، بدین شکل که با مقایسه با عضلات مشابه در دیگر گونه‌ها در اندازه تغییر ایجاد شده. این تغییر می‌تواند شامل کاهش اندازه، یا به‌طور منظم تبدیل شدن به زردپی باشد یا اینکه در تعداد آن عضلات در بین افراد جمعیت متفاوت باشد.

سرویرایش

عضلهٔ کوچک وابسته به استخوان پس‌سری، ماهیچه ای است که در پشت سر واقع شده که معمولاً به ماهیچه‌های تواتری گوش متصل می‌شود. این ماهیچه بصورت پراکنده و تک و توک در افراد وجود دارد. این ماهیچه در همه مردم مالایی (گروهی قومی ساکن در کشور مالزی)، ۵۶ درصد از آفریقایی‌ها، ۵۰ درصد از ژاپنی‌ها، ۳۶ درصد از اروپایی‌ها وجود دارد و در هیچ‌یک از افراد قوم خویی خویی در جنوب غربی آفریقا و در افراد بومی ملانزی وجود ندارد. دیگر ماهیچه‌های کوچک وابسته به قمحدوی و شنوایی، از نظر کثرت متنوع هستند.[۹]

بازوویرایش

ماهیچه دراز کف‌دستی به شکل تاندونی کوچک بین ماهیچه خم‌کننده مچ به زند بالایی و ماهیچه خم‌کننده مچ به زند پایینی دیده می‌شود. این ماهیچه در همه افراد وجود ندارد و در حدود ۱۴ درصد از جمعیت وجود دارد و در قوم و نژادهای مختلف به‌طور چشمگیری متغیر می‌باشد.

جستارهای وابستهویرایش

بازمانده‌های ژنتیکی

پانویسویرایش

  1. Biswanath Mukhopadhyay, Ram M. Shukla, Madhumita Mukhopadhyay, Kartik C. Mandal, Pankaj Haldar, & Abhijit Benare (2012), "Spectrum of human tails: A report of six cases", Journal of Indian Association of Pediatric Surgeons, 17 (1): 23–25, doi:10.4103/0971-9261.91082, PMC 3263034, PMID 22279360
  2. Saraga-Babić, Mirna; Lehtonen, Eero; Švajger, Anton; Wartiovaara, Jorma (1994). "Morphological and immunohistochemical characteristics of axial structures in the transitory human tail". Annals of Anatomy - Anatomischer Anzeiger. 176 (3): 277–86. doi:10.1016/S0940-9602(11)80496-6. PMID 8059973.
  3. Fallon, John F.; Simandl, B. Kay (1978). "Evidence of a role for cell death in the disappearance of the embryonic human tail". American Journal of Anatomy. 152 (1): 111–29. doi:10.1002/aja.1001520108. PMID 677043.
  4. Johnson, Dr. George B. "Evidence for Evolution" بایگانی‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine. (Page 12) Txtwriter Inc. 8 Jun 2006.
  5. Prof. A. Macalister, Annals and Magazine of Natural History, vol. vii. , 1871, p. 342.
  6. Darwin, Charles (1871). The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex. John Murray: London.
  7. Owen, R. 1866–1868. Comparative Anatomy and Physiology of Vertebrates. London.[کدام صفحه؟]
  8. Montagna, W.; Machida, H.; Perkins, E. M. (1966). "The skin of primates. XXXIII. The skin of the angwantibo (Arctocebus calabarensis)". American Journal of Physical Anthropology. 25 (3): 277–90. doi:10.1002/ajpa.1330250307. PMID 5971502.
  9. Macalister, Alexander (1875). "Additional Observations on Muscular Anomalies in Human Anatomy. (Third Series) With a Catalogue of the Principal Muscular Variations Hitherto Published". The Transactions of the Royal Irish Academy. 25: 1–134. JSTOR 30079154.

منابعویرایش