جیمز استوارت

جیمز میتلند «جیمی» استوارت (به انگلیسی: James "Jimmy" Mitland Stewart) (زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۷) بازیگر آمریکایی و افسر ارشد ارتش بود.

جیمز استوارت
Brig. Gen. James M. Stewart.jpg
جیمز استوارت، سرتیپ نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا
زمینه فعالیت سینما و تئاتر، ارتش
تولد ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸
ایندیانا، پنسیلوانیا
مرگ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۷ (۸۹ سال)
لس آنجلس، کالیفرنیا
علت مرگ آمبولی ریه
مدفن آرامگاه فارست لان مموریال پارک، گلندیل (کالیفرنیا)
ملیت پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکایی
پیشه هنرپیشه، افسر ارشد ارتش
سال‌های فعالیت ۱۹۹۱–۱۹۳۲
همسر(ها) گلوریا هتریک (۱۹۴۹–۱۹۹۴)
فرزندان ۴ فرزند (شامل ۲ فرزندخوانده)
محل(های) تحصیل دانشگاه پرینستون (بی‌ای)
صفحه در وبگاه IMDb

مؤسسهٔ فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹ او را در ردهٔ سوم برترین هنرپیشگان مرد تاریخ سینما قرار داد. از فیلم‌های این بازیگر به فیلم شناندوا در ایران به‌عنوان گلوله مرز نمی‌شناسد می‌توان نام برد.

زندگی‌نامهویرایش

جیمز متیلد استوارت در ۲۰ مهٔ ۱۹۰۸ در شهر ایندیانای ایالت پنسیلوانیا به دنیا آمد. خانوادهٔ اصالتاً اسکاتلندی-ایرلندی‌اش از آن آمریکایی‌های قدیمی و متعهد به وطن بودند و پدربزرگش هم ژنرال بود. این فرهنگ خانوادگی در جیمز استوارت تبلور خاصی پیدا کرد. پس از این‌که بدون هیچ آموزش بازیگری به سینما وارد شد، در فیلم‌های کارگردانان معروفی چون کاپرا، هیچکاک، آلدریچ، آنتونی مان و… بازی کرد و در دوران رکورد اقتصادی آمریکای پس از جنگ جهانی به قلب‌های مردم راه گشود و میان همه قشرها محبوبیت زیادی پیدا کرد. او در اکثر فیلم‌هایش نقش مردی خوب و ساده‌لوح را ایفا کرد و در وسترن‌ هایش قوی و ثابت‌قدم نشان داد. بلندی قدش ۱۹۱ سانتی‌متر بود و او را از دوستان و همکارانش متمایز می‌کرد.

 
جیمز استوارت ۱۹۵۹

همکاری با هیچکاک و مانویرایش

استوارت با ورود به حوزهٔ همکاری با کارگردانی به نام آنتونی مان، وارد حوزهٔ قلمرو غربی سینمای جهان شد.اولین همکاری استوارت به عنوان بازیگر در فیلم‌های مان به سال ۱۹۵۰، برای بازی در فیلم وینچستر ۷۳ باز می‌گردد.

استوارت، بازیگری که توانست خودش باشدویرایش

 
جیمز استوارت در فیلم طناب، ۱۹۴۸، اثر آلفرد هیچکاک

جیمز استوارت در سال‌هایی که به اوج محبوبیت رسیده بود -در حدود چهل سالگی- ازدواج کرد و تا آخر عمر به همسرش متعهد ماند. همیشه با طرفدارانش خوش‌برخورد و سخاوتمند بود ولی در مورد زندگی خصوصی و خانواده‌اش با کسی شوخی نداشت و به شدت از آن‌ها حمایت می‌کرد. او اولین بازیگر ستاره سینما بود که داوطلب حضور در جنگ جهانی دوم شد، آن هم با اصرار فراوان! در طول جنگ فداکاری‌ها و رشادت‌های زیادی از خودش نشان داد و یک مدال هم دریافت کرد. اما بعد از جنگ دیگر فیلم جنگی بازی نکرد. تأثیرات جنگ را هم بر پختگی بازی و هم در انتخاب فیلم‌های او -که به سمت فیلم‌های سیاه‌تر رفتند- به خوبی می‌توان دید. حتی مخالف این بود که از او به عنوان قهرمان جنگ جهانی دوم یاد کنند. وقتی از او دربارهٔ جنگ سؤال می‌کردند، از جواب دادن طفره می‌رفت یا به‌کل می‌گفت که سؤال در مورد جنگ را فراموش کنند.

استوارت مثل دیگر ستاره‌های هالیوود به هیچ وجه در قید و بند تجملات نبود. هرگز به عمل جراحی زیبایی تن نداد. لباس‌هایی که می‌پوشید و ماشینی که سوار می‌شد معمولی معمولی بودند. برای همین به او لقب قهرمان معمولی دادند. هر کسی او را با آن سر و وضع می‌دید باور نمی‌کرد که او جیمز استوارت ستارهٔ بزرگ سینما است. حتی با این‌که در طول جنگ جهانی دوم موهایش ریزش پیدا کرده بود و تقریباً کچل شده بود، در فیلم‌هایش از موی مصنوعی استفاده می‌کردند، ولی خود استوارت همیشه با چهره و موی واقعی در بین مردم ظاهر می‌شد.

اعتقاد داشت که مردم بزرگ‌ترین منتقدش هستند و اگر آن‌ها او را نخواهند، هیچ‌کسِ دیگر هم نمی‌خواهد. هیچ‌وقت کلاس بازیگری نرفته بود و معتقد بود دیدن رفتار مردم بهترین کلاس درس برای اوست. استوارت بازیگری که با بازی اش مو به تن بیننده سیخ میکند

درگذشتویرایش

 
تصویر جیمز استوارت در تیتراژ فیلم به دنبال مرد لاغر، ۱۹۳۶، اثر دبلیو. اس. ون دایک

در فوریه ۱۹۹۴ که همسرش فوت کرد او نتوانست با این اتفاق کنار بیاید. بعد از مراسم خاکسپاری زیاد در مجامع عمومی ظاهر نشد و بیشتر وقت‌اش را در اتاق خواب همسرش می‌گذراند. به گفته روزنامه‌های آن زمان پس از مدتی بیماری آلزایمر گرفت. به هر حال آن قدر این اتفاق برای استوارت سنگین بود که دیگر نتوانست به زندگی عادی برگردد و در نهایت سه سال بعد در ۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۷ درگذشت. بیش از ۳۰۰۰ نفر، که عمدتاً از آدم‌های مشهور هالیوود بودند، در مراسم خاکسپاری او شرکت داشتند.

افتخاراتویرایش

او در فهرست صد ستارهٔ تمام دوران مجلهٔ امپایر در جای دهم ایستاد. در نظرسنجی سال ۱۹۹۹ اینترتینمنت ویکلی بهترین هنرپیشهٔ کلاسیک لقب گرفت. بنیاد فیلم آمریکا او را به‌عنوان سومین فرد در فهرست پنجاه بازیگر اسطوره‌ای قرار داد؛ ستاره‌ای که بی‌رنگ درخشید.

او برندهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم داستان فیلادلفیا (۱۹۴۰) شد. همچنین، نامزد بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم هاروی (۱۹۵۰) گلدن گلوب شد.

در لیست ۲۵۰ فیلم برتر دنیا ولی در حدود هفت فیلم در کارنامه دارد که اکثر آن ها به کارگردانی آلفرد هیچکاک و فرانک کاپرا بوده است.[نیازمند منبع]

 
در سال ۱۹۷۲


فیلم‌شناسیویرایش

نام فیلم کارگردان سال تولید
رزماری دبلیو. اس. ون دایک ۱۹۳۶
سرعت ادوین ال مارین ۱۹۳۶
دختر شهر کوچک ویلیام ولمن و رابرت زی. لنرد ۱۹۳۶
به دنبال مرد لاغر دبلیو. اس. ون دایک ۱۹۳۶
هفتمین بهشت هنری کینگ ۱۹۳۷
نیوی بلو و گلد سم وود ۱۹۳۷
نمی‌توانی این را با خودت ببری فرانک کاپرا ۱۹۳۸
آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود فرانک کاپرا ۱۹۳۹
دستری دوباره می‌راند جرج مارشال ۱۹۳۹
فروشگاه کنار خیابان ارنست لوبیچ ۱۹۴۰
داستان فیلادلفیا جرج کیوکر ۱۹۴۰
بیا با من زندگی کن کلارنس براون ۱۹۴۱
چه زندگی شگفت‌انگیزی فرانک کاپرا ۱۹۴۶
طناب آلفرد هیچکاک ۱۹۴۸
هاروی هنری کاستر ۱۹۵۰
وینچستر ۷۳ آنتونی مان ۱۹۵۰
پیکان شکسته دلمر دیوز ۱۹۵۰
خم رودخانه آنتونی مان ۱۹۵۲
بزرگترین نمایش روی زمین سیسیل بی. دمیل ۱۹۵۲
مهمیز برهنه آنتونی مان ۱۹۵۳
ثاندر بی آنتونی مان ۱۹۵۳
داستان گلن میلر آنتونی مان ۱۹۵۴
پنجره عقبی آلفرد هیچکاک ۱۹۵۴
مردی از لارامی آنتونی مان ۱۹۵۵
مرکز هوایی استراتژیک آنتونی مان ۱۹۵۵
مردی که زیاد می‌دانست آلفرد هیچکاک ۱۹۵۶
روح سنت لوئیس بیلی وایلدر ۱۹۵۷
سرگیجه آلفرد هیچکاک ۱۹۵۸
تشریح یک قتل اتو پرمینگر ۱۹۵۹
ایکس- ۱۵ ریچارد دانر ۱۹۶۱
دو نفر با هم تاختند جان فورد ۱۹۶۱
مردی که لیبرتی والانس را کشت جان فورد ۱۹۶۲
چگونه غرب تسخیر شد جان فورد - هنری هاتاوی ۱۹۶۲
پاییز قبیله شاین جان فورد ۱۹۶۴
پرواز ققنوس رابرت آلدریچ ۱۹۶۵
نسل کمیاب اندرو وی. مک‌لاگلن ۱۹۶۶
تیرانداز( در ایران خداحافظ تیرانداز) دان سیگل 1976
دنیا در جنگ ۱۹۷۴
فرودگاه ۷۷ جری جیمسون ۱۹۷۷
 
تمبر جیمز استوارت، ۱۳امین تمبر از سری افسانه‌های هالیوود

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش