حَسَنویه یا ابوالفوارس حسنویه بن حسین (م. ۳۶۹ق) بنیان‌گذار حکومت خاندانی شیعه‌مذهب از کردان برزکانی ایران است به نام حسنویان (آل حسنویه) که حدود نیمه دوم سده ۴ق. بر قسمت‌هایی از جبال و کردستان و لرستان فرمان راندند. نفوذ و اقتدار این خاندان تا حدود خوزستان و آذربایجان رسید و حکمرانی آنان بیش از ۶۰ سال پایید.[۱]

مرکز حکومت حسنویان بیستون بود.

رکن‌الدوله دیلمی در ۳۵۹ ه‍.ق به غرب ایران لشکر کشید و حسنویه، پسر حسین کرد، را که حاکم بخشی از آن منطقه بود، وادار به مصالحه کرد.

منابعویرایش

  1. شرفنامه، شرف خان بدلیسی، ج۱، ص۲۱.

پیوند به بیرونویرایش

حکومت بنی‌حسنویه از ظهور تا سقوط (۳۳۰ تا ۴۰۶ ق/۹۴۱ تا ۱۰۱۵م)