فرج‌الله بهرامی

ژورنالیست ایرانی
(تغییرمسیر از دبیراعظم بهرامی)

فرج‌الله بهرامی (۱۲۶۱–۱۳۳۰ ش)، ملقب به دبیر اعظم، روزنامه‌نگار، نویسنده و منشی دورهٔ مشروطه و از هواداران رضاشاه در دورهٔ نخست‌وزیری او و رئیس دفتر مخصوص رضاشاه در زمان پادشاهی‌اش بود.

زندگی‌نامهویرایش

فرج‌الله بهرامی پسر محمد علی خان تفرشی در سال ۱۲۶۱ متولد شد. وی در مدارس دارالفنون، آلیانس فرانسه و مدرسه ایران و آلمان به تحصیل پرداخت و در سال ۱۲۸۵ش، مقارن مشروطیت، به استخدام وزارت جنگ درآمد. در زمان وزارت حسین علاء به وزارت فوائد عامه و تجارت انتقال یافت، اما پس از چندی به وزارت جنگ برگشت.[۱] بهرامی در طول زندگی اش عهده‌دار مشاغل دولتی مختلفی بود، از جمله: منشی اول وزارت جنگ، رئیس دفتر پیاده‌نظام در وزارت جنگ، مدیریت مجله قشون، منشی اول وزارت فوایده عامه و بازرگانی، رئیس دفتر وزارت جنگ، رئیس دفتر مخصوص رضاخان، سرپرست محصلین در اروپا، فرماندار اصفهان، استاندار استان هفتم، وزیر پست و تلگراف، استاندار استان نهم و وزیر کشور.

بهرامی که در زمان کودتای رضاخان در وزارت جنگ صاحب منصب بود، پس از به سلطنت رسیدن رضاخان مورد توجه شاه واقع شد و به سمت ریاست دفتر مخصوص شاهنشاهی منصوب شد. دبیراعظم که مردی مطلع و به تاریخ و جغرافیای ایران آگاه بود یکی از هفت نفری بود که به قصر سلطنتی فراخوانده می‌شد تا بر معلومات رضاخان بیفزاید.

پس از مدتی مورد خشم شاه قرار گرفت و بعد از آن بهرامی مدتی به عنوان سرپرست محصلین قورخانه به اروپا رفت. سپس به حکومت اصفهان رسید و در اداره حکومت فارس، بنای آرامگاه حافظ را تجدید کرد. بعد از آن مدتی که در کابینه مخبرالسلطنه وزیر پست و تلگراف شد و در ۱۳۱۳ ش به حکومت خراسان منصوب گشت، اما چندی نگذشت که دوباره مورد خشم شاه قرار گرفت و پس از مدتی حبس به ملایر تبعید شد.

بعد از آزادی مدتی در روزنامه شفق سرخ مقالاتی با امضای ف. برزگر می‌نوشت تا این که در کابینه قوام‌السلطنه چند ماهی وزیر کشور شد و بعد از آن استاندار اصفهان گردید. سرانجام بار دیگر به فعالیت ادبی روی آورد و به نوشتن مقاله در روزنامه‌ها مشغول شد. وی صاحب سفرنامه مازندران است.

منابعویرایش

  1. عاقلی، باقر، شرح رجال سیاسی و نظامی ایران، ۱۳۸۰، صص ۳۴۱–۳۴۴.