دولت اول آنگلا مرکل

دولت اول آنگلا مرکل (به آلمانی: Kabinett Angela Merkel I) دولت جمهوری فدرال آلمان از ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۰۹ همزمان با شانزدهمین دوره قانونگزاری مجلس فدرال آلمان بوندستاگ فعال بود.[۱] رهبر این دولت آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود و اولین زنی بود که در تاریخ آلمان به مقام صدراعظم آلمان می‌رسید. کابینه این دولت ائتلافی از اتحادیه دموکرات مسیحی و حزب خواهر آن در ایالت بایرن، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن به همراه حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.[۲] این دولت پس از انتخابات فدرال ۲۰۰۵ در آلمان به قدرت رسید و جانشین دولت دوم گرهارد شرودر شد[۳] و در روز ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹، پس از انتخابات فدرال سال ۲۰۰۹ به کار خود پایان داد و متعاقب آن دولت دوم مرکل کار خود را آغاز کرد.[۴]

کابینه اول آنگلا مرکل
هیئت دولتِ بیست و یکم در آلمان
Flag of Germany.svg
Angela Merkel 2019 cropped.jpg
تاریخ تشکیل۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-11-۲۲)
تاریخ انحلال۲۷ اکتبر ۲۰۰۹ (۲۰۰۹-10-۲۷)
کسان و سازمان‌ها
رییس دولتآنگلا مرکل
رییس کشورهورست کوهلر
وضعیت در مجلسدولت ائتلافی حزب اتحادیه
به همراه حزب سوسیال دموکرات
رهبر مخالفانولفگانگ گرهارت
گیدو وستروله
پیشینه
انتخابات(ها)انتخابات فدرال ۲۰۰۵
دوره(های) مجلسشانزدهمین دوره بوندستاگ
پیشیندولت دوم گرهارد شرودر
پسیندولت دوم آنگلا مرکل

ترکیب دولتویرایش

کابینه فدرال از این وزرا تشکیل شده بود:

مقام نام آغاز تصدی پایان تصدی حزب سیاسی
صدراعظم آنگلا مرکل۲۲ نوامبر ۲۰۰۵دولت دوم آنگلا مرکلاتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
معاون صدراعظم فرانتس مونتفرینگ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۱ نوامبر ۲۰۰۷حزب سوسیال دموکرات آلمان
 فرانک والتر اشتاین‌مایر۲۱ نوامبر ۲۰۰۷۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزیر امور خارجه فرانک والتر اشتاین‌مایر۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزارت کار و امور اجتماعی فرانتس مونتفرینگ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۱ نوامبر ۲۰۰۷حزب سوسیال دموکرات آلمان
 اولاف شولتس۲۱ نوامبر ۲۰۰۷۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزارت محیط زیست، حفاظت طبیعت
و ایمنی هسته ای آلمان
 زیگمار گابریل۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزیر اقتصاد و فناوری میشائیل گلوس۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۱۰ فوریه ۲۰۰۹اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن
 کارل تئودور تسو گوتنبرگ۱۰ فوریه ۲۰۰۹۲۷ اکتبر ۲۰۰۹اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن
وزیر دفاع فرانتس یوزف یونگ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
وزیر امور خانواده، سالمندان، زنان و جوانان اورزولا فن در لاین۲۲ نوامبر ۲۰۰۵دولت دوم مرکلاتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
وزیر امور خاص و رئیس دفتر صدراعظم توما دو مزیر۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
وزیر کشور ولفگانگ شویبله۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
وزیر آموزش و پژوهش آنته شاوان۲۲ نوامبر ۲۰۰۵دولت دوم مرکلاتحادیه دموکرات مسیحی آلمان
وزارت بهداشت اولا اشمیت۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزیر غذا، کشاورزی و حمایت از مصرف‌کننده هورست زیهوفر۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۳۱ اکتبر ۲۰۰۸اتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن
 ایلزه آیگنر۳۱ اکتبر ۲۰۰۸دولت دوم مرکلاتحادیه سوسیال-مسیحی بایرن
وزیر اقتصاد پر اشتاینبروک۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزیر حمل و نقل و زیرساخت‌های دیجیتال ولفگانگ تیفنزی۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزارت همکاری‌های اقتصادی و توسعه هایدماری ویچورک تسویل۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان
وزیر دادگستری بریگیته تسیپریس۲۲ نوامبر ۲۰۰۵۲۷ اکتبر ۲۰۰۹حزب سوسیال دموکرات آلمان

تشکیل ائتلاف بزرگویرایش

بعد از انتخابات فدرال ۲۰۰۵، هیچ‌کدام از احزاب اتحادیه دموکرات مسیحی/سوسیال مسیحی بایرن (به همراه حزب سنتی ائتلافی خود دموکرات آزاد) و حزب سوسیال دموکرات (به همراه حزب سبز) موفق به رسیدن به حدنصاب کرسی‌های بوندستاگ برای تشکیل دولت اکثریت نشدند. به همین جهت حزب اتحادیه و حزب سوسیال دموکرات تصمیم گرفتند که دومین ائتلاف بزرگ خود را در تاریخ جمهوری فدرال آلمان تشکیل دهند.[۲] درصد آرای حزب اتحادیه و حزب سوسیال دموکرات در انتخابات فدرال بسیار نزدیک به هم بود؛ حزب اتحادیه ۳۵/۲٪ و حزب سوسیال دموکرات ۳۴/۲٪ آرا را نصیب خود کردند.[۵] در مذاکرات تشکیل دولت قرار شد که هر یک از احزاب دولت ائتلافی، هشت وزارت‌خانه را در اختیار بگیرد. (اتحادیه دموکرات مسیحی ۶ وزارت‌خانه و اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن ۲ وزارت خانه). حزب سوسیال دموکرات در روز ۱۳ اکتبر و حزب اتحادیه در روز ۱۷ اکتبر وزرای پیشنهادی خود را معرفی کردند.[۶]

ادموند اشتویبر از اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن که به‌عنوان وزیر فدرال اقتصاد و فناوری پیشنهاد شده بود در روز ۱ نوامبر از درخواست برای تصدی این وزارت‌خانه انصراف داد.[۷] موافقت‌نامه دولت ائتلافی در کنگره‌های حزبی دموکرات مسیحی، سوسیال مسیحی و سوسیال دموکرات در روزهای ۱۲ تا ۱۴ نوامبر مورد موافقت قرار گرفت.[۳] در روز ۲۲ نوامبر ۲۰۰۵ آنگلا مرکل از اتحادیه دموکرات مسیحی با ۳۹۷ رای موافق در مقابل ۲۰۲ رای مخالف در بوندستاگ به‌عنوان صدراعظم آلمان برگزیده شد.[۸]

منابعویرایش

  1. http://dip21.bundestag.de/dip21/btp/16/16003.pdf
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Analysis: German Coalition Deal". BBC News. 15 November 2005. Retrieved 1 August 2015.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ "Merkel to succeed Germany's Schröder". Washington Post. 11 October 2005. Retrieved 8 August 2016.
  4. "Merkel's new cabinet sworn in". DW. 30 October 2009. Retrieved 1 August 2015.
  5. "Election to the 16th German Bundestag of 18 September 2005". Federal Returning Officer. Archived from the original on 7 September 2015. Retrieved 1 August 2015.
  6. "Basic Agreement for Coalition Negotiations between CDU/CSU and SPD" (PDF). Konrad-Adenauer-Stiftung. Retrieved 1 August 2015.
  7. "Edmund Stoiber". Encyclopædia Britannica. Retrieved 1 August 2015.
  8. "Merkel sworn in as German chancellor". The Guardian. 22 November 2005. Retrieved 1 August 2015.

پیوند به بیرونویرایش