باز کردن منو اصلی

سعد بن ابوبکر پسر ابوبکر بن سعد زنگی ششمین اتابک از اتابکان فارس بود. وی بسیار اهل ادب بود و شاعران را گرامی می‌داشت. سعدی شاعر بزرگ ایرانی، تخلص خود را از نام وی گرفته و دیباچه گلستان را نیز به نام او کرده‌است:

گر التفات خداوندیش بیارایدنگارخانه چینی و نقش اَرتَنگیست
امید هست که روی ملال درنکِشدازین سخن که گلستان نه جای دلتنگیست
علی الخصوص که دیباچه همایونشبه نام «سعدِ ابوبکرِ سعدبن زنگیست»

پدرش او را برای اظهار تبعیت به درگاه هلاکو فرستاده بود. اما در سال ۶۵۸ هجری و همزمان با فوت پدرش در شیراز، او هم در راه بازگشت از اردوی ایلخان در حدود تفرش درگذشت و امارت فارس به اتابک محمد بن سعد رسید که طفلی خردسال بود. او نیز دو سال بعد در سال ۶۶۰ هجری از بام به زیر افتاد و هلاک شد.[۱]

پانویسویرایش

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  • زرین‌کوب، عبدالحسین (۱۳۹۰). روزگاران. تهران: انتشارات سخن. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۶۹۶۱-۱۱-۱-.