ضد حمله در نیروی نظامی به معنی نوعی آفند است که از سوی نیروهایی که در برابر یک عملیات حملهٔ دشمن مقاومت کرده‌اند و توانسته‌اند آن را متوقف کنند صورت می‌گیرد در حالی که هنوز در گارد دفاعی خود قرار دارند.

ضدحمله هنگامی صورت می‌گیرد که خط مقدم دشمن دچار فرسایش و ناتوانی شده و نمی‌تواند (فرصت نمی‌کند) شکل دفاعی هم به خود بگیرد. اهداف در ضدحمله معمولاً کوچکترند، کارل فون کلاوزویتس، ضدحمله را یکی از پربازده‌ترین روش‌های جنگی معرفی کرده‌است.[۱]

منابعویرایش

  1. p.540, Briggs