باز کردن منو اصلی

عبدالحمید خسروشاهی فیلسوف، متکلم، حکیم و فقیه شافعی در قرن ششم و هفتم هجری است. وی یکی از شاگردان بنام فرید الدین داماد و فخرالدین رازی است. از کارهای مهم وی در زمینه منطق می‌توان به مختصر «منطق شفا» و تلخیص کتاب «مهذب ابواسحاق شیرازی» نام برد.[۱]

محتویات

زندگانیویرایش

نام کامل وی عبدالحمید ابن عیسی عمویه این یونس خلیل خسروشاهی است. خسروشاه نام شهری است که در نزدیکی تبریز قرار دارد و زادگاه وی است. وی در سال ۵۸۰ هجری قمری در خسروشاه زاده شده است و نزد دانشمندان بزرگی شاگردی کرده است.

استادان و شاگردانویرایش

خسروشاهی حدیث را از موید طوسی فراگرفته است و علم کلام و حکمت را نزد کسانی همچون فخرالدین رازی، شهاب الدین محتشم و حااکم اسماعیلی فراگرفت. از بزرگترین شاگردان وی می‌توان به دمیاطی و زین الدین مرحل اشاره کرد.[۲]از مهم‌ترین شاگردان وی در پزشکی و فلسفه فردی بنام سدیدالدین منصور است.[۳]

نظرات دیگرانویرایش

مرتضی مطهری دربارهٔ وی می‌نویسد که خسروشاهی در علم و طب و علوم شرعی از شاگردان فخرالدین رازی بوده است و توانسته کتاب شفای بوعلی سینا را خلاصه کند. شهرت عبدالحمید خسروشاهی به دلیل پرسش‌های فلسفی است که خواجه نصیرالدین طوسی از وی کرده است و وی نیز بدان‌ها پاسخ گفته است. ملاصدرا نیز چون پاسخ‌های خسروشاهی را کافی ندانسته است رساله‌ای مستقل در پاسخ به این پرسش‌های نگاشته است.[۴]

منابعویرایش

  1. http://rch.ac.ir/article/Details/8587
  2. http://www.iranicaonline.org/articles/abd-al-hamid-b-isa
  3. بخشایشی، مفاخر آذربایجان، ج2، ص678
  4. مرتضی مطهری، خدمات متقابل ایران و اسلام، ص 508